Οι τράπεζες των ΗΠΑ συνεχίζουν να κυριαρχούν στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές και το χάσμα με τις ευρωπαϊκές τράπεζες δεν δείχνει σημάδια να μειώνεται, παρά την πρόσφατη πρόοδο που έχουν σημειώσει ορισμένες ευρωπαϊκές τράπεζες.
Κατά την τελευταία δεκαετία, οι μεγάλες αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες έχουν αποφέρει αποδόσεις ιδίων κεφαλαίων περίπου 10%, σε σύγκριση με περίπου 7% για τις μεγάλες ευρωπαϊκές τράπεζες. Η διαφορά οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στα ισχυρότερα έσοδα από επενδυτικές τραπεζικές δραστηριότητες και συναλλαγές στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου οι βαθύτερες εγχώριες κεφαλαιαγορές, τα πλεονεκτήματα κλίμακας και οι συνεχείς επενδύσεις σε τεχνολογία έχουν ενισχύσει την ηγετική θέση στην αγορά.
Ιδρύματα όπως η JPMorgan Chase, η Goldman Sachs και η Morgan Stanley έχουν εδραιώσει τη θέση τους στους τομείς της παροχής συμβουλών, των αγορών μετοχικού και δανειακού κεφαλαίου, καθώς και των πωλήσεων και των συναλλαγών.
Η Deutsche Bank αποχώρησε από τις παγκόσμιες συναλλαγές μετοχών το 2019, ενώ η HSBC Holdings ανακοίνωσε ότι το 2025 θα μειώσει μέρος των δραστηριοτήτων της στον τομέα των συγχωνεύσεων και εξαγορών και των κεφαλαιαγορών μετοχών στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Αυτή η αποχώρηση επέτρεψε στις αμερικανικές τράπεζες να επεκτείνουν το μερίδιο αγοράς τους, ιδίως στον τομέα των παγκόσμιων επενδυτικών τραπεζικών υπηρεσιών και της διαπραγμάτευσης μετοχών.
Δειλά βήματα αλλά δεν φτάνουν
Ωστόσο, οι ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν αρχίσει να ανακτούν έδαφος σε επιλεγμένους τομείς. Από το 2019, τα έσοδα των ευρωπαϊκών τραπεζών από τις κεφαλαιαγορές αυξήθηκαν με παρόμοιους ρυθμούς με τις αμερικανικές, αν και από πολύ μικρότερη βάση.
Η βελτίωση της κεφαλαιακής θέσης, τα ισχυρότερα κέρδη και το περιβάλλον «υψηλότερων για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα» επιτοκίων επέτρεψαν πιο εστιασμένες επενδύσεις, ιδίως σε περιφερειακές επενδυτικές τραπεζικές franchises σε ολόκληρη την Eυρώπη, Μέση Ανατολή, Αφρική και σε τμήματα της Ασίας.
Παρόλα αυτά, η ενοποίηση δεν είναι πιθανό να αποτελέσει πανάκεια. Ενώ η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έχει ενθαρρύνει τις συγχωνεύσεις τραπεζών, τα εθνικά εμπόδια και οι περιορισμένες διασυνοριακές συνέργειες καθιστούν δύσκολη τη δημιουργία ενός ευρωπαϊκού «πρωταθλητή» με την κλίμακα να ανταγωνιστεί τους γίγαντες των ΗΠΑ στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές.
Το αποτέλεσμα είναι η μείωση των διαφορών, όχι η σύγκλιση. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες μπορεί να ενισχύσουν τη θέση τους στην εγχώρια αγορά, αλλά η κυριαρχία των ΗΠΑ στις παγκόσμιες κεφαλαιαγορές φαίνεται ότι θα συνεχιστεί μέχρι το 2026 και πέραν αυτού.
