Επιτέλους…
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου αναρριχήθηκε δημοσκοπικά στη δεύτερη θέση.
Ήταν αναμενόμενο και προβλέψιμο. Δεν παριστάνω τον μετά Χριστό προφήτη. Το ανάφερα ως γεγονός με βεβαιότητα επικείμενο, σχεδόν ως δεδομένο εν αναμονή, αρκετές μέρες πριν καταστεί δημοσκοπικό εύρημα, όχι μόνο σε τηλεοπτικές παρεμβάσεις μου, αλλά και σε μια πολυπρόσωπη κοινωνική εκδήλωση όπου παρευρίσκονταν οι κορυφαίοι ίσως Έλληνες δημοσκόποι, Δημήτρης Μαύρος και Θωμάς Γεράκης, όπως και αρκετοί εκπρόσωποι του πολιτικού κόσμου της χώρας (Κωστής Χατζηδάκης, Νικήτας, Κακλαμάνης, Μιλένα Αποστολάκη, Θεόφιλος Ξανθόπουλος, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής και ουκ ολίγοι ακόμη), τη μαρτυρία των οποίων θα μπορούσα να επικαλεσθώ.
Τι θα μπορούσε όμως να ερμηνεύσει αυτή τη δημοσκοπική δυναμική μιας βιομηχανίας μαζικής παραγωγής μίσους, καταγγελτικής συνωμοσιολογίας, επικριτικής των πάντων δημαγωγίας, που πολλοί βρίσκουν αποκρουστική;
Νομίζω πως η εξήγηση είναι απλή. Ας ξεκινήσουμε υπενθυμίζοντας για μια ακόμη φορά την ουσία της πολιτικής σοφίας του λόρδου Άκτον, διατυπωμένη ήδη τον 18ο ήδη αιώνα, σύμφωνα προς την οποία «η εξουσία διαφθείρει, η απόλυτη εξουσία διαφθείρει απόλυτα». Αλλά και αν ακόμη δεν διαφθείρει καθολικά, ασυζητητί φθείρει τους φορείς της. Παράλληλα, η μακροχρόνια ολοκληρωτική απόλυτη ηγεμονία, ακόμη και αν αυτή ενσαρκωνόταν από τον Άγιο Φραγκίσκο της Ασίζης, τον Αβέρτο Σβάιτσερ ή τον Σωτήρη Τσιόρδα, οπωσδήποτε κουράζει: υπήρξαν άνθρωποι που ψήφισαν υπέρ της υπερορίας του Δίκαιου Αριστείδη, γιατί είχαν βαρεθεί να ακούν να τον αποκαλούν …Δίκαιο!
Τούτων δοθέντων…
Με πρωθυπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ασκούντα εξουσία υπεραπόλυτη επί επταετία πλέον -ως τον πιο συγκεντρωτικό πρωθυπουργό της μεταβενιζελικής περιόδου τον παρουσιάζω στο βιβλίο μου για τους πρωθυπουργούς της Μεταπολίτευσης- και, γεγονός χωρίς ιστορικό προηγούμενο, ηγεμονεύοντα ολοσχερώς στην εθνική πολιτική σκηνή επί δεκαετία ολόκληρη…
Εύλογο είναι να τον απεχθάνονται…
Όσοι νιώθουν αδικημένοι από τη διακυβέρνησή του…
Όσοι είδαν μεν τη μοίρα τους επί των ημερών του να βελτιώνεται, πλην ζηλοφθονούν άλλους, των οποίων βελτιώθηκε περισσότερο…
Όσοι παραμένουν εκτός νυμφώνος και εκτός ωφελημάτων της εξουσίας…
Όσοι του καταλογίζουν ηθικά ατοπήματα…
Και όσοι τα αναδεικνύουν αυτά με έμφαση, κυρίως λόγω θυμού επειδή και οι ίδιοι δεν ευεργετήθηκαν -επαρκώς- εξ αυτών…
Οπότε η απαλλαγή από τον πολυκαιρισμένο/πολυχρονεμένο οπωσδήποτε, φθαρμένο δε αναμφίβολα πρωθυπουργό γίνεται για μια κοινωνική πλειοψηφία ανάγκη όχι μόνο πολιτική, αλλά και ψυχολογική…
Αφού λοιπόν την ανάγκη αυτή δεν μπορούν να την καλύψουν οι σήμερα υφιστάμενες αντιπολιτευτικές πολιτικές ηγεσίες, ανήμπορες να συγκροτήσουν εναλλακτική κυβερνητική πρόταση…
Αδυνατούν δε να την καλύψουν λόγω πολιτικού νανισμού, τεράστιων πολιτικών ελλειμμάτων (μη συγκαλύψιμων δια της προσφυγής σε μεθόδους ακραίου πολιτικού καιροσκοπισμού), ιδεολογικού στραβισμού ή παλαιοκαιρισμού, απουσίας εμπνευστικής ικανότητας, εμμονικής ιδεοληπτικής ακαμψίας, προϋφιστάμενης φθοράς και ατυχούς διαχείρισης του εγχειρήματος για πολιτική «αναπαρθένευση», αλλά και λόγω αδυναμίας συνεννόησης μεταξύ τους…
Οι εκφραστές του κορεσμού, δηλαδή της λογικής του «φτάνει πια ο Μητσοτακισμός», όλοι αυτοί στρέφονται στην πολιτική οντότητα που έχει μετατρέψει σε κυβερνητικό πρόγραμμα και ιδεολογικό φλάμπουρο τη μανιακή παραγωγή μίσους, την υπερδιόγκωση του καθολικού καταγγελτισμού και του ακραίου φανατισμού, της αναζήτησης παντού σκοτεινών κινήτρων και μεθοδεύσεων κ.ο.κ. (Όλα αυτά, δε, το κόμμα της Ζωής τα καταφέρνει με μια σοφή εκμετάλλευση της βασικής προπαγανδιστικής αρχής -ο Γεώργιος Γεωργαλάς την είχε τόσο καλά περιγράψει- της «ανάμειξης της αλήθειας και ψεύδους»…).
Και, με αυτόν τον πολιτικό προσανατολισμό, οι κουρασμένοι, κορεσμένοι και αγανακτισμένοι του αντιμητσοτακισμού προσφέρουν πολιτικό κεφάλαιο, ουσιαστικά ζωτικό πολιτικό λίπος, στην απόλυτη έκφραση του μονοδιάστατα καταγγελτικού πολιτικού πρωτογονισμού. Αν, δε, αυτό δεν είναι για τη χώρα μας δηλωτικό πολιτικής υγείας, είναι πάντως αποκαλυπτικό της δεσπόζουσας σήμερα κοινωνικής νοοτροπίας.
(Αποτελεί, δε, έκφραση ακραίας αφέλειας να θεωρούν ορισμένοι πως η πολιτική ασημαντότητα που λέγεται Μαρία Καρυστιανού θα μπορέσει, ως αυθεντικότερη έκφραση του αντισυστημισμού, να κατισχύσει στην πάλη ενός -κατά την ορθή εν προκειμένω διαπίστωση του «συντρόφου»- πολιτικού θηρίου, κατά φύση αδηφάγου και ακόρεστου…).
*Ο καθηγητής Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι συγγραφέας του έργου «Ελευθέριος Βενιζέλος, Πλαστουργός Ιστορίας, ο άνθρωπος, ο θρύλος, το πολιτικό αποτύπωμα», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι επίσης συγγραφέας του έργου «Το πολιτικό Σύστημα των ΗΠΑ, Ένας ιδιόρρυθμος δικομματισμός», που εξεδόθη το 2012 από τις εκδόσεις Πατάκη. Το νέο βιβλίο του «Οι πρωθυπουργοί της Μεταπολίτευσης: Μια περίοδος, 10 πρωθυπουργοί, 11 πρωθυπουργίες» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο.
