Ήταν μια από τις άτυπες συμβάσεις της Μεταπολίτευσης, ο χώρος που βρισκόταν στα αριστερά της Νέας Δημοκρατίας να θεωρείται συλλήβδην «προοδευτικός». Αυτή η σύμβαση φαίνεται πως έχει αόριστη διάρκεια, καθώς ποτέ ο συντηρητικός - φιλελεύθερος χώρος δε θέλησε να την καταγγείλει ούτε καν να την επαναδιαπραγματευτεί. Τούτων δοθέντων, θεωρήθηκε και θεωρείται προοδευτικό και το ΚΚΕ το οποίο από το 1976 υποστηρίζει πως «στο Κόμμα μας ο οποιοσδήποτε μπορεί να λέει ελεύθερα την άποψή του, αρκεί αυτή να είναι η σωστή».
Τις συνέπειες της δράσης των «προοδευτικών» τις είδαμε έξω από τους κινηματογράφους όπου προβαλλόταν η ταινία «Ελένη» του ομώνυμου βιβλίου του Γκατζογιάννη, τις είδαμε στην Ιατρική Σχολή Αθηνών όταν ορδές αριστερών ροπαλοφόρων, υπερασπιζόμενες το καθεστώς Χότζα, διέλυσαν συγκέντρωση Βορειοηπειρωτών φοιτητών, τις είδαμε στην αίθουσα του ΑΠΘ όταν αριστεροί φοιτητές επέδραμαν και ματαίωσαν την εκδήλωση για την παρουσίαση του βιβλίου «Η Μαύρη Βίβλος του κομμουνισμού». Θα μπορούσε να αναφέρω δεκάδες παρόμοια περιστατικά.
Να μην παραλείψω να αναφέρω την ανοχή που έδειξε ένα κομμάτι του «προοδευτικού» χώρου στους δολοφόνους της 17 Νοέμβρη, αναζητώντας ψήγματα ενοχής στα θύματά τους.
Γύρω από αυτόν τον μύθο και την απάτη του «προοδευτικού» κτίστηκαν καριέρες πολιτικών, πανεπιστημιακών, καλλιτεχνών, δημοσιολογούντων. Υπήρχαν σε κάθε κοινωνικό χώρο οι επιτετραμμένοι που χορηγούσαν τα σχετικά πιστοποιητικά ώστε ο νεοεισερχόμενος να μπορεί ανεμπόδιστα να σταδιοδρομήσει. Αν δεν έβαζες την υπογραφή σου σε ένα κείμενο για την «ειρήνη», αν δεν καταδίκαζες τον ιμπεριαλισμό όταν σου το ζητούσαν, αν δεν εξυμνούσες της Εθνική Αντίσταση του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, οι πόρτες πολύ δύσκολα άνοιγαν, διότι σου έλειπαν τα «προοδευτικά» διαπιστευτήρια.
Έτσι μοιραία φτάσαμε στην απόλυτη κατάντια, αριστερές σέχτες του 1.5 ή του 3% να αποφασίζουν για το ποιος θα μιλήσει και τι θα πει και να το επιβάλλουν, να καθορίζουν την εξωτερική και την τουριστική πολιτική της πατρίδας κυνηγώντας Ισραηλινούς τουρίστες ή ακόμα χειρότερο, να θέλουν να διαμορφώσουν και τις αμυντικές συνεργασίες της Ελλάδας. Και το πιο ανησυχητικό και πιο επικίνδυνο: Όσο συρρικνώνεται η δύναμή τους τόσο εξαχρειώνονται. Η κλασσική συμπεριφορά των μελών μιας σέχτας.
Σήμερα, είναι αστείο και άνευ νοήματος να ανανοηματοδοτήσουμε τη λέξη «προοδευτικός». Έχει χάσει κάθε αξία, μέσα από την κατάχρησή της από συλλογικότητες και πρόσωπα με ολοκληρωτική νοοτροπία, η οποία αποτυπώνεται στις συμπεριφορές τους. Η κάθετη γραμμή δεν μπαίνει πλέον μεταξύ «προόδου» και συντήρησης, αλλά επανέρχεται στο γνωστό δίπολο δημοκρατία - ολοκληρωτισμός. Όσοι πιστεύουν πως αυτό το δίπολο έχασε την αξία του με την κατάρρευση του σοσιαλιστικού στρατοπέδου έρχονται τα γεγονότα και τους διαψεύδουν.
Οι «προοδευτικοί» υποστηρικτές των τρομοκρατών, των μουλάδων και των μπολιβεριανών δικτατόρων, τι σχέση μπορεί να έχουν με τη δημοκρατία;
