Κυκλοφορεί εδώ και χρόνια στα κοινωνικά δίκτυα μια φωτογραφία του Τζακ Νίκολσον, όπου εμφανίζεται να μονολογεί πώς τα πρόβατα τρέμουν τον λύκο αλλά στο τέλος είναι ο τσοπάνης που τα οδηγεί στο σφαγείο. Το ίδιο ισχύει με τους αντισυστημικούς δήθεν λαϊκιστές και όσους τους ακολουθούν.
Η δημοσιογραφική – και εν τέλει πολιτική – πορεία του αείμνηστου Γιώργου Τράγκα αποτελεί ίσως την πιο ολοκληρωμένη ελληνική εκδοχή αντισυστημισμού μετά ψεκασμού. Ένα υβρίδιο λαϊκής αγανάκτησης, θεωριών συνωμοσίας και προσωπικής ευμάρειας.
Το σενάριο των καθημερινών «παραστάσεων» που ανέβαζε ο μακαρίτης – υποτίθεται χωρίς αναισθητικό – ήταν απλοϊκό, σχεδόν παιδικό, αλλά εξαιρετικά αποτελεσματικό. Από τη μία οι ελίτ των 5–10 οικογενειών που «εξουσιάζουν τον τόπο», τον οποίο παρομοίαζε με επαρχία στην κοιλάδα της Πεσαβάρ (κάπου ανάμεσα Πακιστάν και Αφγανιστάν), και από την άλλη ο λαός: μονίμως προδομένος, καταπατημένος και έτοιμος να σωθεί από το επόμενο μικρόφωνο.
Ο βίος του εκλιπόντος είναι υπόδειγμα του πώς μπορεί κανείς να πλουτίσει παριστάνοντας τον προστάτη των φτωχών, ενώ ταυτόχρονα απειλεί και εκβιάζει τους πλούσιους που δεν θέλουν να «τους πιάσει στο στόμα του». Μια win–win επιχειρηματική στρατηγική, βαφτισμένη κοινωνική ευαισθησία.
Πάντα ήμουν δύσπιστος απέναντι σε όσους υπερασπίζονται στεντορείως και αυτοκλήτως τους αδύναμους και θυσιάζονται επιδεικτικά για το καλό των άλλων. Συνήθως θυσιάζουν τους άλλους για το καλό τους.
Τον θυμάμαι την περασμένη δεκαετία να κανοναρχεί κατά του ευρώ και των μνημονίων, ηγούμενος μερίδας αφελών που έβλεπαν την επιστροφή στη δραχμή ως καθολική λύση – από το δημόσιο χρέος μέχρι την τριχόπτωση.
Αργότερα, με την πανδημία, δεν έχασε την ευκαιρία: ετέθη επικεφαλής του αντιεμβολιαστικού κινήματος, παρασύροντας πλήθος ανοήτων που ρίσκαραν τη ζωή τους στο όνομα ενός ανώριμου «αντισυστημισμού».
Στο ίδιο πανηγύρι συνυπήρχαν γιατροί που διψούσαν για δημοσιότητα, ακροδεξιοί που ανακάλυπταν ότι ο ιός δεν μεταδίδεται εντός ναών και αριστεριστές που, στο πλαίσιο της επαναστατικής γυμναστικής, οργάνωναν υπαίθριες συγκεντρώσεις μετάδοσης του ιού. Όλοι μαζί συνέβαλαν, ο καθένας με τον τρόπο του, στην αύξηση των θυμάτων.
Όταν υπάρχει ζήτηση στην αγορά, θα βρεθούν 5–10 να πουλήσουν το προϊόν. Από αυτούς, 1–2 θα το κάνουν με ιδιαίτερη επιτυχία.
Ο αείμνηστος, αφού επί δεκαετίες «συνεισέφερε» στη δημοσιογραφία, επιχείρησε να την προσφέρει και δια της πολιτικής. Ίδρυσε κόμμα. Δήλωσε μάλιστα:
«Δεν υπάρχει τίποτα πιο δεξιό από τη Νέα Δημοκρατία του Μητσοτάκη… ως παλαιός Καραμανλικός, Κεντροδεξιός και ελευθερόφρων απεχθάνομαι τις ετικέτες».
Λίγο πιο κάτω στο ίδιο ρεπορτάζ, πληροφορούμαστε ότι στο εγχείρημα θα συνδράμει ο Νίκος Νικολόπουλος. Οι ίδιοι και οι ίδιοι, δεκαετίες τώρα, δουλεύουν τους ίδιους και τους ίδιους – και όλο και περισσότερους.
Το εντυπωσιακό είναι ότι οι εξαπατηθέντες, κάθε φορά που το «αντισυστημικό άλογο» στο οποίο πόνταραν αποδεικνύεται απατεώνας, δεν γίνονται προσεκτικότεροι. Αντιθέτως, με μεγαλύτερο πάθος αναζητούν τον επόμενο που θα τους χαϊδέψει τα αυτιά.
Η ιστορία με όσους πιστεύουν τους απατεώνες που τους λένε πως υπάρχει «διαρροή ηλεκτρικού» στο σπίτι και βγάζουν τα λεφτά και τα χρυσαφικά έξω, είναι ενδεικτική του μεγέθους της εξηλιθίωσης.
Γιατί αυξάνεται το κοινό των αδαών; Οι αιτίες είναι πολλές: οικογένεια, αποξένωση, παιδεία, κοινωνικά δίκτυα (ως πολλαπλασιαστές) και μια ευημερία χωρίς κόπο που κληρονομήθηκε χωρίς να κατακτηθεί.
Δεν αμφιβάλλω ότι στο «σύστημα» υπάρχουν διεφθαρμένοι δημοσιογράφοι, πολιτικοί, δικαστές και εφοριακοί. Αξίζει να προσπαθούμε να περιορίσουμε τη διαφθορά.
Αλλά όλοι αυτοί μοιάζουν με νήπια μπροστά στους δήθεν αντισυστημικούς που θέλουν απλώς να καβαλήσουν το σύστημα.
Ο εκλιπών υπήρξε απλώς η κορυφή του παγόβουνου.
Το παγόβουνο παραμένει.
Βλέπε: Αυτή ήταν η περιουσία της πιο αναγνωρίσιμης φωνής του «αντιμνημονιακού» αγώνα
📬🖊️ Επιστολές αναγνωστών
1)«Σελφάροντας» το θανατό μας
Αγαπητέ κύριε Στούπα,
Ήθελα να σας συγχαρώ για το άρθρο σας, το οποίο αποδίδει με ενδιαφέροντα τρόπο την απελπιστική κατάσταση του δημογραφικού (και του συναφούς τρόπου ζωής) που τεκμηριώνουν πλέον τα δεδομένα και η ίδια η αγορά.
Ανάλογα φαινόμενα διαπιστώνω και εγώ στην έρευνά μου που διαχρονικά εστιάζει στην καταναλωτική συμπεριφορά.
Ο τίτλος που επιλέξατε είναι εξαιρετικά εύστοχος.
Με εκτίμηση
Γιώργος Μπάλτας
1)Περί της επιστολής για νέο ΚΟΚ
Κύριε Στούπα καλησπέρα σας,
Θέλω να σας ευχαριστήσω από καρδιάς για τα τόσα ορθολογικά και δομημένα άρθρα σας, τα οποία μου κρατούν καθημερινή συντροφιά για πάνω από 6 πλέον χρόνια.
Σχετικά με τον φίλο αναγνώστη που αναφέρθηκε στον νέο ΚΟΚ, μολονότι μπορώ να καταλάβω ορισμένους από τους προβληματισμούς του, πιστεύω πως δεν πρέπει να ξεχνάμε την εικόνα μας σαν λαός, η οποία δυστυχώς είναι σαφώς απογοητευτική. Αναφέρομαι ασφαλώς στα αρνητικά ρεκόρ όπως, οι 665 θάνατοι από τροχαία το 2024 (εκ των οποίων 1 στους 4 συνδέεται με κατανάλωση αλκοόλ), στις 332.789 παραβάσεις ταχύτητας και σε άλλα αντίστοιχα επιτεύγματα.
Ο νέος ΚΟΚ πράγματι είναι αυστηρός σε βαθμό που ξεπερνάει τις προσδοκίες, όμως κατά την γνώμη μου, σε μια χώρα σαν την Ελλάδα που η κουλτούρα της αλλαγής και της συμμόρφωσης με τους νόμους βρίσκεται σε σχεδόν σε καταστολή, μόνο ένα ισχυρό σοκ θα μπορούσε να την επαναφέρει. Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος πράγματι κάτι τέτοιο χρειαζόμασταν. Πρόσφατα άκουσα μια συνέντευξη του αναπληρωτή υπουργού Μεταφορών, ο οποίος ανέφερε πως το 2025 είχαμε τη μεγαλύτερη μείωση θανατηφόρων τροχαίων στην ιστορία της χώρας (21,5% λιγότεροι από το 2024). Θεωρώ ότι το 2026 θα είναι μια ακόμα καλύτερη χρονιά μιας και οι αλλαγές θα έχουν δείξει το ολοκληρωμένο αποτύπωμα τους. Επίσης μην ξεχνάμε πως η στάση απέναντι στις παραβάσεις του ΚΟΚ σε άλλες αναπτυγμένες χώρες θεωρείται δεδομένο πως είναι αμείλικτη.
Τέλος σχετικά με την αμφιβολία για το κατά πόσο θα εφαρμοστεί στην πράξη αυτή η αυστηρότητα στην Κρήτη και γενικότερα με την επαρχία, θα πω ότι βασικό στοιχείο αλλαγής του νέου ΚΟΚ είναι η χρήση ψηφιακών μέσων, ίσως ο μοναδικός τρόπος ώστε να υπάρξει καθολική και δίκαιη εφαρμογή των νόμων. Συνεπώς κοντός ψαλμός…
Με εκτίμηση,
Νικηφόρος Παπαλάμπρου
