Πώς να εξηγήσουν οι άνθρωποι του παρελθόντος τις γλώσσες; Γιατί να μιλούν διαφορετικά, να ζουν αλλού και να έχουν διαφορετικά χαρακτηριστικά; Γιατί να πρέπει να μάθουν άλλα γράμματα και άλλες λέξεις, για να μιλήσουν με τον κάθε τυχαίο, από κάθε σημείο του ορίζοντα;
Στο παρελθόν, τις απαντήσεις στις ερωτήσεις παντός είδους, είχαν πρώτα θρησκείες. Κάθε θρησκεία, πριν μιλήσουν οι επιστήμες, είχε την δικιά της θεωρία για τον κόσμο. Όπως, σε αυτήν την περίπτωση, και για την ύπαρξη διαφορετικών γλωσσών. Γιατί, αναρωτιούνταν κάποτε, να μην υπάρχει μόνο μία γλώσσα, με την οποία θα μπορούσαν να συνεννοούνται όλοι;
Στο πρώτο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, την Γένεση, δίνεται η απάντηση. Πολλά χρόνια πριν, λέει στην Γένεση, ο Νώε έκανε πολλά παιδιά. Όλοι του οι απόγονοι γίνονταν όλο και περισσότεροι και ευημερούσαν.
Κάποια στιγμή, αποφάσισαν να εγκατασταθούν σε ένα μέρος μόνιμα. Κατέληξαν στην περιοχή της Μεσοποταμίας, σε μια πόλη. Αυτή η πόλη, λεγόταν Βαβέλ. Εκεί, λοιπόν, οι άνθρωποι αυτοί θέλησαν να χτίσουν έναν πανύψηλο πύργο. Έναν πύργο, ο οποίος θα έφτανε τόσο ψηλά, που θα άγγιζε τον Θεό.
Σκέφτηκαν, ότι η κατασκευή αυτού του πύργου, θα τους προσέδιδε μεγάλη φήμη και δόξα και θα αποδείκνυαν ότι θα μπορούσαν να φτάσουν την δύναμη του Παντοκράτορα. Ο ίδιος ο Θεός, όμως, δεν θα άφηνε να συμβεί κάτι τέτοιο, μια επιθυμία που είχε τις ρίζες της στην ανθρώπινη αλαζονεία και απληστία.
Μια μέρα σαν όλες τις άλλες, παρουσιάστηκε ένα περίεργο πρόβλημα στο εργοτάξιο του πύργου. Οι εργάτες δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν μεταξύ τους. Ο Θεός τους έριξε κατάρα. Δεν μπορούσαν να καταλάβουν τι έλεγαν. Ο καθένας έβγαζε άλλους ήχους, άλλους φθόγγους, έλεγε άλλες λέξεις, ακατάληπτες. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει κανέναν.
Έτσι, όχι μόνο ο πύργος δεν μπόρεσε να ολοκληρωθεί ποτέ, αλλά και ολόκληρη η πόλη εγκαταλείφθηκε. Αφού οι άνθρωποι δεν μπορούσαν να μιλήσουν πλέον μεταξύ τους, δεν μπορούσαν να φέρουν εις πέρας τίποτα. Δεν μπορούσε να επιτευχθεί συνεργασία, ομαδικότητα και ως εκ τούτου κανένα έργο (οποιασδήποτε φύσης).
Οι άνθρωποι σκορπίστηκαν παντού, σε όλο τον κόσμο. Χωρίστηκαν σε Βορρά, Νότο, Ανατολή και Δύση. Έτσι, μιλώντας διαφορετικές γλώσσες, δημιούργησαν διαφορετικά έθνη και διαφορετικές χώρες.
Οι ιστορίες όπως αυτή, είχαν πάντα ένα ή περισσότερα νοήματα από πίσω. Ήταν αλληγορικές ιστορίες. Η συγκεκριμένη, απαξίωνε την αλαζονεία και την απληστία, την έλλειψη ευγνωμοσύνης από τις ψυχές των ανθρώπων. Επιπλέον, μετά από τόσους αιώνες, ίσως μπορεί να συμβολίζει και την αποδοχή του διαφορετικού και την ειρήνη μεταξύ των διαφορετικών πολιτισμών. Γιατί, αν δεν υπάρχει αυτή η ειρήνη, αυτή η «συνεννόηση», τότε έρχεται η «τιμωρία» και η καταστροφή.
Λέγεται, ότι η ιστορία εμπνεύστηκε από τα Ζιγκουράτ, τους ψηλούς κλιμακωτούς ναούς της αρχαίας Μεσοποταμίας. Δεν υπάρχει κανένα άλλο αρχαιολογικό εύρημα που να δρα ως απόδειξη για την ύπαρξη του πύργου της Βαβέλ.
Στα εβραϊκά, ο όρος «Βαβέλ» σημαίνει «σύγχυση». Άλλοι ταυτίζουν την πόλη με την Βαβυλώνα, πρωτεύουσα της Μεσοποταμίας. Σήμερα, όλα αυτά έχουν συνδυαστεί και έχουν καταλήξει να συμπτύσσονται στον όρο «Βαβυλωνία». Όρος που χρησιμοποιείται πλέον, για να δηλώσει μία πολυεθνική κοινωνία.
Βιβλιογραφία:
