Ό,τι χρειάζεται να ξέρει ο ψηφοφόρος για το νέο κόμμα Τσίπρα, δηλαδή τις θέσεις, τις υποσχέσεις και την «αποστολή» του, ειπώθηκαν στη Λαμία το Σάββατο. Στην ούγια του νέου πατριωτισμού που επαίρεται ότι θα υπηρετήσει, έβαλε ξανά τη μορφή, τα ιδανικά και τα λόγια του Άρη Βελουχιώτη. Για την ουσία της επίκλησης του πρώην πρωθυπουργού, στην «ιστορική» ομιλία του «Άρη» στην πλατεία της Λαμίας, παραμονές των Δεκεμβριανών αξίζει να διαβάσετε το συγκεκριμένο κείμενο.
Όσον αφορά στο απολύτως «κοστολογημένο» πρόγραμμά του για τη στήριξη του λαού, σε αυτό περιλαμβάνεται η πρόταση για μείωση του ΦΠΑ στα καύσιμα στο 13%, «για όσο διαρκεί ο ενεργειακός συναγερμός». Εξ' ορισμού ένα μέτρο για το οποίο δεν υπάρχει συγκεκριμένος ορίζοντας εφαρμογής και πάντως κοστολογημένο, δεν το λες ούτε ως ψέμα.
Βεβαίως, η αξιοπιστία των οικονομικών μέτρων και των υποσχέσεων, υπήρξε ανέκαθεν το δυνατό σημείο του Αλέξη Τσίπρα. Για το λόγο αυτό και η φράση «πρόγραμμα Θεσσαλονίκης» υπέχει πλέον θέση ενός αυταπόδεικτου και μεγάλου πολιτικού ψεύδους. Η αναδιανεμητική προσέγγιση «από τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητες του, στον καθένα με μέτρο της ανάγκες του» όπως πομπωδώς προβάλλεται ως ο κεντρικός πυλώνας, είναι που πριν από ελάχιστα χρόνια οδήγησε στη ληστρική φορολόγηση πολιτών, για να μαζέψει τα σπασμένα του τρίτου περήφανου αριστερού μνημονίου.
Τον πυρήνα της αξιοπιστίας Τσίπρα πλήττουν βάναυσα κυρίως σύντροφοι, που έβαλαν πλάτη στο να γίνει και να μείνει πρωθυπουργός και στη συνέχεια τους ξεφορτώθηκε σαν σαβούρα.
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα στη στρατηγική του Αλέξη Τσίπρα είναι ότι μπορεί να εκφωνήσει με την ίδια ευκολία τα πιο αριστερά και τα πιο δεξιά πράγματα ανάλογα με το ακροατήριο και τις συνθήκες». Κάπως έτσι ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, σκιαγράφησε το προφίλ ενός αριβίστα οπορτουνιστή, ο οποίος δημιουργεί content, το οποίο υπηρετεί πολλές ανάγκες, ικανοποιεί πολλά ακροατήρια και κουμπώνει με πολλές συνθήκες. Στο πλαίσιο αυτό το μήνυμα Τσίπρα από τη Λαμία ότι στις επόμενες εκλογές «ας είναι όλοι βέβαιοι ότι θα έχουν αντίπαλο» δεν είχε τόσο αποδέκτη το Μαξίμου. Το αποτύπωμα των παλαιών κομπασμών του στις αναμετρήσεις με τον Μητσοτάκη, το περίφημο «ούτε μία στο εκατομμύριο», ή τη «φόρα» που έμεινε στα μισά κλπ τον καθιστούν ιδιαίτερα προσεκτικό.
Ο Αλέξης Τσίπρας, τον Νίκο Ανδρουλάκη προβοκάρει, στη βάση δυο σεναρίων. Είτε να τα βρουν πριν από τις εκλογές και να σταθούν από κοινού απέναντι στον Μητσοτάκη, είτε να τον «εξοντώσει» στη μάχη για την κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Το πρώτο σενάριο έχει μεγάλο βαθμό δυσκολίας αλλά η πρόσφατη πολιτική ιστορία, μας έχει προσφέρει ακόμη πιο ευφάνταστες συμμαχίες, με έσχατη το δίδυμο Τσίπρα – Καμμένου. Ποιος αποκλείει, μετρώντας μια περιορισμένη για τους δυο κοινωνική δυναμική και συνυπολογίζοντας φίλτατους κοινούς φίλους και κοινά συμφέροντα, οι δύο άνδρες να κάνουν τη μεγάλη υπέρβαση δήθεν για το…κράτος δικαίου και την προοπτική να επαναφέρουν τη δημοκρατία στη χώρα;
Επειδή απέτυχε στο παρελθόν η σύμπηξη της Συμμαχίας των Προθύμων, δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να αναβιώσει η προσπάθεια με δεδομένο ότι έχουν αυξηθεί οι πιεστικοί προξενητές. Στο μεταξύ η απόφαση του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ και η «νίκη» των στρατηγών του αντί ΝΔ μετώπου, ίσως σύρουν γρηγορότερα από ότι υπολογίζει, τον Ανδρουλάκη στο ίδιο κάρο με τον Τσίπρα. Και χωρίς την ανάγκη να προηγηθούν συγγνώμες, παρά μόνο κοινή κατανόηση όπως πονηρά το έθεσε ο κ. Γιώργος Παπανδρέου από το βήμα του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ.
