Ένας διαδικτυακός φίλος το είπε πιο ποδοσφαιρικά. Το ΠΑΣΟΚ είναι τα τσικό της Νέας Δημοκρατίας. Όποιον καλό παίκτη θέλει τον παίρνει και αυτό έκανε. Έτσι ενσωμάτωσε με επιτυχία μια σειρά από στελέχη του τα οποία και αποτελούν εξαιρετικούς παίκτες. Θα μπορούσε να πάρει και 2-3 άλλα στελέχη, αλλά ο κόουτς δεν το θέλησε για να μη χαλάσει το κλίμα στα αποδυτήρια, όπως συνηθίζεται να λένε.
Συνεπώς σε επίπεδο στελεχών η Νέα Δημοκρατία ό,τι ήταν να πάρει, το πήρε. Στο επίπεδο της βάσης, εκεί εξακολουθεί να καταγράφεται μια κινητικότητα — όχι σημαντική, αλλά μπορεί να αποβεί καθοριστική — από το ΠΑΣΟΚ προς το κυβερνών κόμμα. Κατά τα άλλα αυτό το περίπου 12-14% που ακολουθεί το ΠΑΣΟΚ στην εκτίμηση ψήφου αυτή τη στιγμή έχει κομμένες τις γέφυρές του με τη Νέα Δημοκρατία, κάτι το αναμενόμενο. Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά έχει αντιδεξιές καταβολές, που λειτουργούν ακόμα. Η περίοδος 2012—2014 ήταν μια τραυματική περίοδος που όλοι στο Κίνημα θέλουν να την ξεχάσουν, καθώς τους έφερε στα πρόθυρα της καταστροφής. (Αυτή την περίοδο να την ξεχάσουν και κάποιοι Νεοδημοκράτες).
Το κρίσιμο ζήτημα αφορά πώς θα αντιδράσει ένας κόσμος που παραμένει στο ΠΑΣΟΚ στο ενδεχόμενο αδυναμίας σχηματισμού κυβέρνησης μετά τις εκλογές. Εδώ μπαίνουμε στο τούνελ της σεναριολογίας από το οποίο έξοδος δεν υπάρχει. Όμως, σε αυτή την περίπτωση, υπάρχει και ένας άλλος παίκτης, και μάλιστα ο βασικός, καθώς αυτός έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ο πρωθυπουργός.
Αυτός και μόνον αυτός θα αποφασίσει αν θα πάει σε δεύτερες εκλογές για την αυτοδυναμία ή αν θα επιλέξει εξ αρχής μια συνεργατική διακυβέρνηση – και με ποιον, κάτι που με τα υπάρχοντα δεδομένα το θεωρώ χλωμό. Συνεπώς το ΠΑΣΟΚ, εφ΄όσον βέβαια καταλάβει τη δεύτερη θέση – ένα ζήτημα το οποίο είναι ανοικτό – θα βρίσκεται σε κατάσταση αναμονής εν όψει της πρωθυπουργικής επιλογής μετά τις εκλογές. Οι σημερινές αντιδεξιές κορώνες ελάχιστη αξία έχουν, καθώς θα είναι άνευ αντικειμένου. Αν η Νέα Δημοκρατία δεν πάρει την αυτοδυναμία θα προχωρήσει, χωρίς παζάρια, σε δεύτερες εκλογές. Σε αυτές είτε θα πετύχει τον στόχο της συμπιέζοντας κόμματα της αντιπολίτευσης, μεταξύ των οποίων και το ΠΑΣΟΚ, είτε θα απέχει ελάχιστα από αυτόν.
Αυτό το σκηνικό της αντιδεξιάς ρητορείας ακόμα και από στελέχη του Κινήματος που διαθέτουν το τεκμήριο της σοβαρότητας, έχει την εξήγησή του. Η ηγετική ομάδα του εκτιμά πως ό,τι ήταν να χάσει προς το κυβερνών κόμμα το έχασε και η στόχευσή της αφορά πλέον τον χώρο της πάλαι ποτέ ένδοξης ριζοσπαστικής Αριστεράς. Από εκεί θα αγρεύσει «πελάτες», για να χρησιμοποιήσω την έκφραση της μαντάμ Μιλέν ντε Μονζό του ΠΑΣΟΚ.
Και για να κλείσω το άρθρο όπως το ξεκίνησα. Έχω εντοπίσει τρία στελέχη του Κινήματος, νέα παιδιά, ό,τι πρέπει για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας μετά τις εκλογές.
