Ήταν το μακρινό 1979 όταν οι δημοκρατικοί πολίτες της Ευρώπης - και όχι μόνον - βγήκαν στους δρόμους να γιορτάσουν την ανατροπή της προκλητικής μοναρχίας του αυτοκράτορα του Ιράν Μοχαμάντ Ρεζά Παχλαβί. Μπροστάρηδες στις διαδηλώσεις, όπως πάντα, οι φοιτητές της Ευρώπης που μετέτρεψαν τις πλατείες και τους δρόμους των πόλεων σε ένα ξέφρενο πανηγύρι.
Είχαν περάσει ήδη τέσσερα χρόνια από την ήττα και την αποχώρηση των Αμερικανών από το Βιετνάμ και η ανατροπή του Σάχη ερχόταν την κατάλληλη στιγμή να αναζωπυρώσει ένα ενθουσιώδες κίνημα νίκης και ελευθερίας. Στα επαναστατικά μάτια της νεολαίας ήταν ένα ακόμα βήμα προς τον Σοσιαλισμό που πλησίαζε νομοτελειακά.
Λίγοι ήταν αυτοί που στάθηκαν σε ορισμένες «λεπτομέρειες» ή διερωτήθηκαν από τότε για κάποια πράγματα. Για παράδειγμα, τι καθεστώς θα διαδεχόταν τον ανατραπέντα Σάχη και πώς θα μπορούσε να οικοδομηθεί ένα δημοκρατικό πολίτευμα αντάξιο της ιστορίας και του πολιτισμού μιας χώρας όπως το Ιράν; Ερωτήματα που αποδείχτηκαν πολύ σημαντικά στην πορεία αλλά η επαναστατική ορμή είχε πάρει ήδη τον «ιερό» της δρόμο.
Άλλωστε, τα πλακάτ με τις φωτογραφίες του Αγιατολάχ Χομεϊνί είχαν κάνει συχνά πυκνά την εμφάνισή τους στις συγκεντρώσεις με καθολική σχεδόν αποδοχή. Τραγική σύμπτωση της ιστορίας ήταν και το γεγονός ότι ο Χομεϊνί επέστρεψε από το Παρίσι, την «πόλη του φωτός» όπου ζούσε εξόριστος, την 1η Φεβρουαρίου 1979 στην Τεχεράνη για να ηγηθεί της Ιρανικής Επανάστασης που βύθισε τη χώρα στο θεοκρατικό σκοτάδι.
Στο μεταξύ, η «Άνοιξη της Πράγας» είχε ήδη πολλαπλασιάσει τα ερωτήματα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό θολώνοντας την εικόνα του σε ένα μέρος τουλάχιστον του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος αλλά και στη χώρα μας, με το ΚΚΕ να οδηγείται στη διάσπαση. Η βίαιη καταστολή της «Άνοιξης της Πράγας» το 1968 στο όνομα της υπεράσπισης δήθεν του σοσιαλισμού από την ιμπεριαλιστική επιβουλή αποτέλεσε σοβαρό πλήγμα για τη Σοβιετική κυριαρχία.
Η εικόνα του Εμίλ Ζάτοπεκ να προτάσσει τα στήθη του γονατιστός μπροστά στο σοβιετικό τανκ θα μείνει για πάντα χαραγμένη στην ιστορία. Η «δικτατορία του προλεταριάτου» έδειξε το πιο σκληρό της πρόσωπο απέναντι σε ένα λαό που αναζητούσε μια χαραμάδα για να αναπνεύσει ελεύθερα.
Στην Ελλάδα ξέσπασαν ομηρικές διαμάχες στα αμφιθέατρα των πανεπιστημίων για την καταδίκη ή μη της εισβολής στην Τσεχοσλοβακία. Είναι προς τιμήν της τότε ηγεσίας του ΚΚΕες και του Ρήγα το γεγονός ότι εναντιώθηκε εξ αρχής στην εισβολή όπως και μερικά άλλα ευρωπαϊκά κομμουνιστικά κόμματα που ονομάστηκαν ευρωκομμουνιστές.
Τα μέλη και τα στελέχη της ΚΝΕ που πρωτοστάτησαν στην υποστήριξη της βίαιης καταστολής της «Άνοιξης της Πράγας» βρέθηκαν πέντε χρόνια μετά, στην εξέγερση του Πολυτεχνείου, σε πολύ δύσκολη θέση, γιατί η ηγεσία του ΚΚΕ είδε την εξέγερση με μεγάλη επιφύλαξη, όπως και κάθε τι που δεν είχε οργανώσει η ίδια και δεν μπορούσε να το ελέγξει.
Ωστόσο, η επιφυλακτική στάση της κομματικής ηγεσίας δεν εμπόδισε τους Κνίτες να πρωτοστατήσουν στην εξέγερση και να σταθούν μπροστά στο τανκ που ήθελε να φράξει τον δικό τους δρόμο προς την ελευθερία ακριβώς όπως είχαν κάνει τα τανκς που είχαν εισβάλλει στην Πράγα.
Τελικά, το τείχος του Βερολίνου γκρεμίστηκε το 1989, μαζί με τις ψευδαισθήσεις όσων είχαν πιστέψει στο όραμα του σοσιαλισμού. Πολλοί μίλησαν τότε για το τέλος της ιστορίας, το τέλος των ιδεολογιών και πάντως για το τέλος του ψυχρού πολέμου Ανατολής-Δύσης που συμβόλιζε το τείχος μέχρι την πτώση του. Τα γεγονότα που ακολούθησαν μέχρι και σήμερα απέδειξαν ότι οι προφήτες διαψεύστηκαν.
Το μίσος για τη Δύση και τη φιλελεύθερη δημοκρατία αποδείχτηκε πολύ πιο ισχυρό από τις διαφορές που χώριζαν τα αυταρχικά κομμουνιστικά, στρατοκρατικά και θεοκρατικά καθεστώτα της Ανατολής. Το Ισλάμ και ο Πούτιν αποτέλεσαν την αιχμή του δόρατος της αντιδυτικής συσπείρωσης. Δυστυχώς, στη συμμαχία αυτή προσχώρησε και ένα τμήμα της ευρωπαϊκής Αριστεράς στρώνοντας το χαλί στους εχθρούς της Δύσης.
Το έναυσμα της νέας σύγκρουσης έδωσαν οι επιθέσεις που εξαπέλυσε η ισλαμιστική τρομοκρατική οργάνωση Αλ Κάιντα στις 11/9/2001 στους «δίδυμους πύργους» τις Νέας Υόρκης και σε άλλους στόχους με θύματα χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες.
Ακόμα και για αυτό ειδεχθές έγκλημα η τότε Γενική Γραμματέας δεν βρήκε να πει παρά την τραγική φράση «για την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους ούτε κλαίμε ούτε γελάμε». Ακολούθησε η εκδίκηση του Τζορτζ Μπους του νεότερου στο Ιράκ με πρόσχημα την ύπαρξη όπλων κατοχής που δεν βρέθηκαν ποτέ. Ο Μπιν Λαντεν εξοντώθηκε τελικά από τους Αμερικανούς την 1η Μαίου 2011 στο Πακιστάν.
Η Αριστερά γοητεύτηκε στη συνέχεια από την «Αραβική Άνοιξη» και τις διαδηλώσεις στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο με την ενεργό συμμετοχή των «Αδελφών Μουσουλμάνων» που κατάφεραν, μετά την απομάκρυνση του δικτάτορα Μουμπάρακ, να κερδίσουν τις εκλογές του 2011 επιδιώκοντας να εγκαθιδρύσουν στην Αίγυπτο θεοκρατικό κράτος.
Στις σημερινές πολεμικές συγκρούσεις που απειλούν τις γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή μας, η Αριστερά δεν δίστασε να ταυτιστεί με την πουτινική θεωρία περί νόμιμης εισβολής στην Ουκρανία με πρόσχημα τον Νατοϊκό κίνδυνο καθώς και να μιλήσουν για αδικαιολόγητης διάρρηξη των σχέσεων Ελλάδας-Ρωσίας, συμπλέοντας με αντίστοιχες θέσεις των ακροδεξιών δυνάμεων της Ευρώπης.
Κι ακόμα, η Αριστερά δεν βρήκε να πει μια λέξη, μαζί με την παγκόσμια κατακραυγή για την μαζική εξόντωση δεκάδων χιλιάδων Παλαιστινίων αμάχων από τον Νετανιάχου, για να καταδικάσει την επίθεση-σφαγή της Χαμάς στο Ισραήλ τορπιλίζοντας από την πλευρά της κάθε πιθανότητα προώθησης της λύσης των δύο κρατών στην Παλαιστίνη την οποία άλλωστε η Χαμάς έχει απορρίψει εξ αρχής.
Τις μέρες αυτές εξελίσσεται μια πρωτοφανής αντικαθεστωτική εξέγερση στο Ιράν με χιλιάδες πολίτες να βγαίνουν στους δρόμους απαιτώντας την ανατροπή του θεοκρατικού κατεστημένου της Τεχεράνης που συμπληρώνει σε λίγο μισό αιώνα καταπιεστικής εξουσίας η οποία αρνείται να σεβαστεί τα πιο στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα.
Ακόμα και μπροστά σε αυτή την λαϊκή εξέγερση, με τους νεκρούς να έχουν ξεπεράσει ήδη τις 2.000 η Αριστερά μοιάζει να συμμερίζεται τις ανησυχίες των μουλάδων για τις προκλητικές δηλώσεις του αλλοπρόσαλλου Τραμπ που απειλεί με εισβολή τον Χαμενεί και το καθεστώς του.
Ιστορικά στελέχη της Αριστεράς αρνούνται να συνειδητοποιήσουν ότι στηρίζοντας με κάθε τρόπο τον αγώνα των Ιρανών για δικαιώματα και ατομικές ελευθερίες δεν στηρίζουν ούτε τον Τραμπ που δεν δίνει δεκάρα τσακιστή για δικαιοσύνη και δημοκρατία ούτε και τον υποκριτή Νετανιάχου που αφού εξόντωσε μαζικά δεκάδες χιλιάδες Παλαιστίνιους αμάχους χύνει τώρα κροκοδείλια δάκρυα για τους αγωνιστές του Ιράν. Στηρίζουν τη θυσία ενός ηρωικού λαού που παλεύει να βγει από το σκοτάδι.
Όσο η Αριστερά θα παραμένει δέσμια του μίσους της εναντίον της Δύσης και όμηρος των αντιφιλελεύθερων ιδεοληψιών της, όσο θα κρατάει τα μάτια της ερμητικά κλειστά μπροστά στην αμείλικτη πραγματικότητα τόσο περισσότερο θα ταυτίζεται με το αυταρχικό αντιδυτικό μέτωπο και θα βυθίζεται στο σκοτάδι των μουλάδων.
