11ος χρόνος
ημέρα 3817η
ημέρα 3817η
Τρίτη ,
14 Απριλίου 2026
14 Απριλίου 2026
ΑΠΟΨΗ
ΑΠΟΨΗ
Τραγωδία των Τεμπών: Ο πόνος της διάψευσης
Κάθε ματαίωση αποτελεί μια δοκιμασία για την ανθρώπινη ψυχή. Κάθε διάψευση είναι απολύτως φυσιολογικό να προκαλεί σε πρώτο στάδιο την αντίδραση της μη αποδοχής της. Αγωνιζόμαστε να πείσουμε τον εαυτό μας πως δε συνέβη ποτέ το γεγονός που διέψευσε τις προσδοκίες μας. Είναι μια γραμμή άμυνας. Αυτά τα συμπτώματα βλέπω σε πολλούς ανθρώπους, ευθύς ως κυκλοφόρησε το γνωστό βίντεο με την εμπορική αμαξοστοιχία. Φυσικά, περιμένουμε όλοι την επιβεβαίωση ή όχι της γνησιότητάς του. Γιατί λοιπόν τόσος κόσμος έπεσε σε μια συλλογική κατάθλιψη;
Το μετέωρο βήμα του Παρισιού
Οι αντιδράσεις στον προϋπολογισμού για τον οποίο ο πρωθυπουργός Bayrou δήλωσε πως αποτελεί μια «πρωτοφανή» προσπάθεια για εξοικονόμηση €30 δισ. από τον κρατικό προϋπολογισμό και «αύξηση της φορολογίας κατά €20 δισ., με τον κάθε πολίτη να συμβάλλει αναλογικά» δεν άργησαν να εμφανιστούν. Ο CEO της LVMH, Bernard Arnault αποκάλεσε την αύξηση της εταιρικής φορολογίας κατά 40% «έναν φόρο Made In France». Με τη σειρά του, ο CEO της πανίσχυρης Airbus, Guillaume Faury, δήλωσε: «πάρα πολλές χρεώσεις, πάρα πολλοί κανονισμοί, πάρα πολλοί περιορισμοί, πάρα πολλοί φόροι». Ο δε επιπρόσθετος φόρος...
Η συσσωρευμένη οργή…
Δε θέλω να πικράνω κανέναν σας, αλλά το δικό μου το μάτι βλέπει τα πολιτικά μας πράγματα πολύ πιο μαύρα και άραχνα απ’ όσο τα μετρούν και τα ταξινομούν οι δημοσκόποι. Όλοι βρίζουν, όλοι μουρμουράνε, όλοι είναι εκτός εαυτού. Η γενική εικόνα της ελληνικής κοινωνίας, μου θυμίζει την περίοδο πριν το ξέσπασμα για τη δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Τότε που από το πουθενά, ξεφύτρωσαν ορδές που άρχισαν να καίνε την Αθήνα, ενώ ακόμα μεγαλύτερες μάζες κάθονταν στους καναπέδες τους και χειροκροτούσαν την καταστροφή που έβλεπαν στην τηλεόραση.
Το διεθνές κύμα κατά της σπατάλης: Τι μπορεί να μάθει η Ελλάδα
Το τελευταίο διάστημα, παρατηρούμε ένα κύμα αγανάκτησης όσον αφορά τη δημόσια σπατάλη. Πολιτικοί και δημόσια πρόσωπα, όπως ο Χαβιέρ Μιλέι στην Αργεντινή, εκφράζουν την αντίθεσή τους στις υπέρογκες κρατικές δαπάνες. Ακόμη και άνθρωποι από τον χώρο της τεχνολογίας ή και της ψυχαγωγίας -όπως ο Ίλον Μασκ- στηλιτεύουν την αναποτελεσματικότητα της γραφειοκρατίας. Ανάλογες θέσεις εκφράζουν και Aμερικανοί πολιτικοί, όπως οι Ρον και Ραντ Πολ, που ασχολήθηκαν εις βάθος με το ζήτημα...
Τα Τέμπη με όρους ποδοσφαιρικού αγώνα
Ένα τραγικό δυστύχημα στο οποίο έχασαν τη ζωή τους 57 άνθρωποι μεταφέρθηκε στην αρένα της κομματικής αντιπαράθεσης με όρους ποδοσφαιρικού αγώνα. Η αλήθεια κακοποιείται έτσι βάναυσα και η χώρα κινδυνεύει να μείνει για δεκαετίες με μία ακόμη ανοικτή πληγή. Δεν ξέρουμε αν υπήρχε παράνομο φορτίο ή όχι. Γι αυτό θα αποφασίσει η Δικαιοσύνη. Ίσχυε πριν το βίντεο Καπερνάρου, ισχύει και τώρα. Ότι έχουν πάντως «επενδυθεί» πολλά πάνω στα συντρίμμια των Τεμπών είναι γεγονός. Κι αυτοί που το έχουν κάνει διαθέτουν και τη θέληση και τα μέσα…
Ο κεραυνοβόλος «πόλεμος» του κ. Trump
Η ιστορία είναι γεμάτη με πρωτοποριακούς ηγέτες. Πάρτε για παράδειγμα τον Frederick the Great, ο οποίος πριν περίπου 300 χρόνια χρησιμοποίησε αυτό που ο Patton το 1917, ο De Gaulle τη δεκαετία του 1930 και οι Manstein/Guderian το 1940 ονομάστηκε Blietzkrieg (κεραυνοβόλος πόλεμος). Ο όρος για τις τακτικές του Frederick the Great είναι Bewegungskrieg ή Maneuver Warfare - πόλεμος της μανούβρας.
Ώδινεν όρος και έτεκεν Τριαντόπουλο
Ούτε που το ‘χα φανταστεί λοιπόν, ότι τελικά ο μεγάλος ένοχος του εγκλήματος των Τεμπών ήταν ο Τριαντόπουλος. Υποψιάζομαι πως δεν το είχαν φανταστεί ούτε οι χιλιάδες διαδηλωτές που συγκεντρώθηκαν στις πλατείες πριν δυο βδομάδες απαιτώντας δικαιοσύνη. Τώρα το συνειδητοποίησαν και εκείνοι, ότι τον Τριαντόπουλο έδειχναν. Μπορεί το 90% όσων προφέρουν με ευκολία τη λέξη συγκάλυψη, ως χθες να μην ήξερε καν ότι υπήρχε κάποιος υφυπουργός Τριαντόπουλος, όμως σήμερα το έχει πλέον ξεκάθαρο. Είναι ο εγκληματίας.
Τι θα έλεγε ο Μπαστιά στον Τραμπ για τους δασμούς, άραγε;
Τον 19ο αιώνα, ο Γάλλος οικονομολόγος Φρεντερίκ Μπαστιά έδειξε ξεκάθαρα ότι η αληθινή ουσία του εθνικού πλούτου δεν είναι απλώς ένα άθροισμα χρημάτων στα θησαυροφυλάκια ενός κράτους, αλλά η απρόσκοπτη ροή αγαθών και υπηρεσιών προς όφελος της κοινωνίας. Όσοι έχουν μελετήσει το έργο του, γνωρίζουν τη σθεναρή πολεμική του κατά του προστατευτισμού και των δασμών.
Πού το πάει ο Νίκος Ανδρουλάκης;
Δεν τους πειράζει εκεί στο ΠΑΣΟΚ να διαψεύδονται καθημερινά από τα γεγονότα; Υποστήριξαν το ρεπορτάζ ενός εκδοτικού οργανισμού ότι οι συνομιλίες που ακούστηκαν αμέσως μετά από το δυστύχημα των Τεμπών ήταν προϊόν μονταζιέρας. Διαψεύστηκαν. Δεν είπαν μία συγγνώμη. Έπειτα είπαν ότι ο υποψήφιος Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κώστας Τασούλας τους απέκρυψε ως πρόεδρος της Βουλής στοιχεία για τον υφυπουργό κ. Τριαντόπουλο. Πάλι διαψεύδονται. Εκτός κι αν από την αρχή το ζητούμενο ήταν το «ρεπορτάζ» και όχι η αλήθεια.
Η χαμένη ευκαιρία μείωσης φόρων
Στο διάλειμμα των συζητήσεων για όσα συνέβησαν μετά το Μεγάλο Δυστύχημα, έρχομαι για λίγο σε στοιχεία που αφορούν στο άλλο μεγάλο θέμα: «πληθωρισμός-ακρίβεια-εισόδημα». Παραμένει εξάλλου κυρίαρχο το ζήτημα αυτό, όσο κι αν, δικαίως, τα Τέμπη απασχολούν τους πάντες. Ευτυχώς, όχι απλώς για την πολιτικο-κομματικο-δικαστική πλοκή. Στοιχείο πρώτο: Ο πληθωρισμός συνεχίζει να κινείται στην περιοχή του 3%. Συγκεκριμένα, έτρεχε με ρυθμό 3,1% ετησίως. Τον Ιανουάριο έναντι του Δεκεμβρίου μειώθηκε πάντως κατά 0,7%.
Ο πεινασμένος καρβέλια ονειρεύεται
Να το γράψω για πολλοστή φορά. Όλη η φασαρία, σε πολιτικό επίπεδο, έχει έναν στόχο: Τον Μητσοτάκη. Οπότε ας πάρουμε ξανά κάποια πράγματα από την αρχή για να γνωρίζουμε όλοι πού βρισκόμαστε. Από τη Μεταπολίτευση και μετά μόνον σε μια περίπτωση πρωθυπουργός εξωθήθηκε σε παραίτηση λόγω εσωκομματικού προνουντσιαμέντου. Αναφέρομαι στον Γιώργο Παπανδρέου και στις ασφυκτικές συνθήκες του πρώτου μνημονίου.
Ευρωπαϊκοί Αμυντικοί Εξοπλισμοί: Ώρα Αποφάσεων
Η παρουσία του Βρετανού Πρωθυπουργού Κειρ Στάρμερ (του ηγέτη μιας χώρας που επιδίωξε και πέτυχε την αποσύνδεση της από την Ε.Ε.) στην έκτακτη Σύνοδο Κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης με θέμα την Άμυνα την περασμένη Δευτέρα, σημειολογικά έλεγε πολλά για την παρούσα κατάσταση στη Γηραιά Ήπειρο. Οι προειδοποιήσεις ηγετών πολλών κρατών - μελών...
Η «οίηση» ως κίνητρο εγκλήματος
Ανοίγω το λεξικό του Μπαμπινιώτη, στο λήμμα «Οίηση». Διαβάζω. «Η μεγάλη ιδέα που έχει κανείς για τον εαυτό του. Συνώνυμα: έπαρση, αλαζονεία, ματαιοδοξία». Γιατί κατέφυγα στο λεξικό; Μα διότι μετά από δυο ολόκληρες βδομάδες πολιτικής αναταραχής, συζήτησης και αντιπαραθέσεων για τα Τέμπη, ο ΣΥΡΙΖΑ βρήκε επιτέλους την απάντηση στο θεμελιώδες ερώτημα «γιατί ο Μητσοτάκης συγκαλύπτει το ‘’έγκλημα’’ των Τεμπών». Η απάντηση τους είναι «λόγω της οίησής του». Πρώτη φορά άκουσα να μιλά για «οίηση» κάποιο μέλος της Κ.Ε. της Κουμουνδούρου την Κυριακή.
Αυτοί που μας κουνούσαν το δάκτυλο
Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η ευρωπαϊκή ήπειρος πέρασε από μια φάση αλματώδους επέκτασης και αισιοδοξίας — μετά τη λήξη του Ψυχρού Πολέμου και την είσοδο νέων μελών στην Ε.Ε.— σε μια φάση ανασφάλειας, κρίσεων και στασιμότητας. Την ηγεσία αυτού του ταξιδιού ανέλαβαν κυρίως τα κεντρώα κόμματα της Γερμανίας και της Γαλλίας, επιβάλλοντας σε μεγάλο βαθμό...
Η εργαλειοποίηση μιας τραγωδίας
Η απονομή Δικαιοσύνης είναι πρωταρχικό θέμα για μια κοινωνία που θέλει να προχωρήσει. Και στην τραγωδία των Τεμπών οι οικογένειες των 57 θυμάτων ζητούν την αλήθεια. Ζητούν δικαίωση. Κι η Δικαιοσύνη είναι τυφλή για κάποιον λόγο. Δεν έχει σχέση με τα λαϊκά δικαστήρια κι οι δικαστές δεν δικάζουν στις πλατείες. Η αλήθεια για τα Τέμπη δεν έχει την παραμικρή σχέση με τις θεωρίες συνωμοσίας που εξυφαίνονται στο παρασκήνιο, ούτε με την πορτοκαλί επανάσταση που εξελίσσεται αυτήν τη στιγμή σε βάρος της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Πράσινα εμπόδια στη Δικαιοσύνη
Ο πολιτικός θόρυβος μόνον αφορμή έχει την τραγωδία των Τεμπών. Κάτω από την καθημερινή βαβούρα, οι αντιπολιτεύσεις επιδιώκουν, να εκθέσουν την κυβέρνηση. Να την αδυνατίσουν, να της αλλάξουν τον ρυθμό, να την μπερδέψουν. Αναμενόμενο. Είναι όμως η Δικαιοσύνη και μόνον, που θα διαλευκάνει όσα συνέβησαν. Είναι η δικαστική διαδικασία, στα πολλαπλά στάδιά της, που θα αναδείξει τις ευθύνες όσων έπρεπε να κάνουν κάτι ώστε να μην έχει συμβεί το δυστύχημα. Είναι οι δικαστές που θα δώσουν τις ποινές που οφείλονται σε όσους έστειλαν στο θάνατο ένα τόσο μεγάλο πλήθος ανθρώπων.
Γιατί θέλουν το κεφάλι του Τριαντόπουλου;
Η πρώτη απάντηση είναι διότι το πλήθος ζητά αίμα και το αίμα του Καραμανλή και του Σπίρτζη δεν αρκεί. Έτσι, λαϊκιστές πολιτικοί που άγονται και φέρονται από τις μάζες που τις ακολουθούν και δεν τις διαμορφώνουν, έσπευσαν να ζητήσουν τον «αποκεφαλισμό» του. Υπάρχει όμως και μια δεύτερη ερμηνεία, βαθύτερη, και ας την προσέξει ο αναγνώστης. Αφού καταρρέει η υπόθεση ξεκίνησαν...
Η ευκαιρία του Πρωθυπουργού να «γυρίσει» το παιχνίδι
Οι εκκωφαντικές - με όρους πολιτικής ανάλυσης αλλά και κυριολεκτικά σε ορισμένες περιπτώσεις - διαδηλώσεις διαμαρτυρίας για το δυστύχημα των Τεμπών οδήγησαν στην αλλαγή του πολιτικού κλίματος από τις θετικές ανακοινώσεις προς όφελος των πολιτών και την επιλογή ενός μετριοπαθούς και αξιοσέβαστου πολιτικού για την ΠτΔ, προς ένα θέμα που βρισκόταν εν υπνώσει στην ελληνική κοινωνία.
Μνημόνιο-αντιμνημόνιο, Τέμπη-αντιΤέμπη
Και να που κάνοντας έναν μεγάλο ιστορικό κύκλο δεκαπενταετίας, ξαναγυρίζουμε στα ίδια με άλλον μανδύα. Στην επαναφορά της ίδιας «κυρίαρχης αντίθεσης» όπως λέγεται στην γλώσσα της αριστεράς, αλλά με άλλη ταμπέλα. Το 2009 άνοιξε η αντίθεση «μνημόνιο-αντιμνημόνιο», χωρίζοντας τις πολιτικές δυνάμεις και την κοινωνία σε δυο στρατόπεδα. Εν έτει 2025, επανέρχεται με την ταμπέλα του «Τέμπη-αντιΤέμπη» ή μάλλον, γίνεται απόπειρα να επανέρθει. Κάνοντας ένα μικρό μάθημα Μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας...
Πέντε Μοιραία Λάθη του Ελληνικού Φιλελεύθερου Χώρου
Παρά τις ηχηρές παρουσίες φιλελεύθερων φωνών στην Ελλάδα, το φιλελεύθερο κίνημα δεν κατόρθωσε ποτέ να ριζώσει και να επηρεάσει καθοριστικά την πολιτική κουλτούρα της χώρας. Τα τελευταία 25 χρόνια, αποτυχημένες προσπάθειες δημιουργίας φιλελεύθερων κομμάτων κατέληξαν σε διάλυση, ενώ οι ιδέες της ελεύθερης αγοράς και της ατομικής ελευθερίας παραμένουν στο περιθώριο.
Πέφτει και το ΠΑΣΟΚ!
Ο μεγάλος χαμένος στις δημοσκοπήσεις των τελευταίων ημερών δεν είναι η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης, αλλά το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη! Η εξήγηση είναι απλή: Ο Νίκος «ψαρεύει» στα θολά νερά της αντισυστημικής ψήφου. Αλλά το ΠΑΣΟΚ δεν είναι αντισυστημικό κόμμα. Εκτός κι αν αυτή είναι η νέα του στρατηγική. Υιοθετώντας, λοιπόν, οποιαδήποτε θεωρία συνωμοσίας κυκλοφορεί στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ρίχνει απλά νερό στο μύλο της αντίδρασης. Όπως θα έλεγαν παλιά και οι «σύντροφοι».
Αναδιάταξη πολεμικών δαπανών
Η Ευρωπαϊκή Ένωση κάνει μια μεγάλη στροφή: επενδύσει στην άμυνά της. Έναντι ποιανού κινδύνου; Της Ρωσίας; Σίγουρα. Ήδη άλλωστε βρισκόμαστε σε πόλεμο με τα επιθετικά σχέδια Πούτιν. Δια αντιπροσώπου: της καταπονημένης Ουκρανίας. Οι τεράστιες δαπάνες που έχουν πραγματοποιηθεί τα τελευταία τρία χρόνια, για να στηρίξουν την άμυνα του ουκρανικού κράτους θα μετατραπούν σε διαρκή κονδύλια. Mετά τις συζητήσεις των δύο τελευταίων ημερών, η Ευρώπη προετοιμάζεται να πάει πιο μακριά.
