Δοσομετρητές υγρών καυσίμων, χημικά αντιδραστήρια και ζυγαριές ακριβείας βρέθηκαν στο σπίτι του 37χρονου Παλαιστίνιου, μέλους της Χαμάς, ενώ είχε παραγγείλει και κάποια χημικά που δεν τα είχε παραλάβει, για την κατασκευή βόμβας.
Προορίζονταν προφανώς για τρομοκρατική ενέργεια σε κρουαζιερόπλοιο ισραηλινών συμφερόντων. Για το ίδιο κρουαζιερόπλοιο που οι εν Ελλάδι αριστεροί φυλετιστές αντισημίτες, θα υποδεχθούν με κραυγές μίσους και με τη φασιστική λογική της συλλογικής ευθύνης, τους πολίτες ισραηλινής υπηκοότητας που θα έρχονταν για επίσκεψη στο νησί.
Ο εν λόγω είχε εκπαιδευτεί σε στρατόπεδα της Χαμάς στη Μαλαισία όπου η Οργάνωση διατηρεί, όπως και στην Ινδονησία, στρατόπεδα εκπαίδευσης. Αλλά στην Ελλάδα είχε έρθει μόνος ως πονεμένος πρόσφυγας, ενώ η οικογένειά του παρέμεινε στη Γάζα. Και από το φιλόστοργο ελληνικό κράτος του δόθηκε άσυλο!
Και όσοι εντοπίζουν την παραδοξότητα ότι οι παράνομοι εισερχόμενοι στην χώρα να είναι συνήθως μόνοι άντρες σε στρατεύσιμη ηλικία, ενώ οι οικογένειές παραμένουν στου τόπους της δυστυχίας (αυτές φαίνεται δεν δυστυχούν) είναι ανυπερθέτως «ρατσιστές» και «ξενοφοβικοί».
Μακρά η δράση της παλαιστινιακής τρομοκρατίας στην Ελλάδα. Και όσο πιο φιλική ήταν η χώρα μας στην υπόθεσή τους και άμβλυνε τα μέτρα ελέγχου, τόσο περισσότερο την χρησιμοποιούσαν ως κερκόπορτα της τρομοκρατικής τους δράσης.
Η Ελλάδα δεν βρέθηκε ακριβώς «στο στόχαστρό τους», όπως συνήθως λέγεται. Απλώς ήταν το ευνοϊκό πεδίο δράσης, αφενός λόγω γεωγραφικής γειτνίασης με τη Μέση Ανατολή, αφετέρου λόγω της χαλαρής επιτήρησης των μυστικών υπηρεσιών.
Οι ελληνικές υπηρεσίες και οι τότε κυβερνήσεις αντιμετώπιζαν με «δυτική ματιά» το πρόβλημα, της παλαιστινιακής τρομοκρατίας. Τους στηρίζαμε ως χώρα, ήμασταν φιλικοί στο πρόβλημά τους, δεν είχαμε αναγνωρίσει το κράτος του Ισραήλ επί πολλών ελληνικών κυβερνήσεων. Ήμασταν η τελευταία χώρα της Ευρώπης που αναγνώρισε το Ισραήλ (η πλήρης de jure αναγνώριση και αναβάθμιση σε επίπεδο πρεσβειών έγινε πολύ αργά, το 1990).
Φυσικά οι παλαιστίνιοι τρομοκράτες δεν ένιωθαν ότι ως ευγνωμοσύνη θα έπρεπε να αφήσουν τη χώρα μας έξω από το αιματηρό τους παιγνίδι. Γι’ αυτούς δεν υπήρχαν απαγορευτικές ζώνες. Χτυπούσαν όπου δει, και περισσότερο στα εύκολα όπως ήταν η Ελλάδα.
Έτσι το 1973 έγινε επίθεση με χειροβομβίδες και αυτόματα όπλα στην αίθουσα αναχωρήσεων στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από τον «Μαύρο Σεπτέμβρη». Πέντε νεκροί και περί τους 50 τραυματίες, ενώ συνέλαβαν και ομήρους.
Τον Σεπτέμβρη του 1974 σε πτήση της TWA, βόμβα Παλαιστινίων εξερράγη με αποτέλεσμα 88 νεκρούς. Το αεροσκάφος ερχόταν από Τελ Αβίβ. Ξακουστή η αεροπειρατεία της Air France το 1976. Σε συνεργασία με ομάδα της «Μπάαντερ Μαινχοφ» (RAF) απήγαγαν από την Αθήνα αεροσκάφος που κατέληξε στο Εντέμπε της Ουγκάντας (διάσημο μετά την ισραηλινή επιχείρηση διάσωσης που έγινε και ταινία).
Παρόλα αυτά και τον αντίκτυπο που είχε στη χώρα σε επίπεδο τουρισμού, η Ελλάδα τους συμπαραστεκόταν. Το 1982 η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ έστειλε ελληνικά πλοία να απεγκλωβίσει παλαιστίνιους ενόπλους και αμάχους από τα κολαστήρια της ανηλεούς σφαγής που έκανε η Λιβανέζικη Πολιτοφυλακή, στα στρατόπεδα Σάμπρα και Σατίλα.
Εις ανταπόδοσιν από το 1982 ως το 1984 υπήρξαν επιθέσεις και δολοφονίες σε Ιορδανούς και Βρετανούς διπλωμάτες. Και το 1988 έγινε επίθεση στο κρουαζιερόπλοιο City of Poros κοντά στην Αίγινα από μέλη της Οργάνωσης Αμπού Νιντάλ, με αποτέλεσμα περί τους 10 νεκρούς. Και το 1991 βόμβα Παλαιστινίου που εξερράγη πρόωρα στην Πάτρα, σκότωσε 6 με 7 άτομα. Υπήρξαν και άλλες. Αυτές απλώς ήταν οι πιο ηχηρές.
Και εδώ ο γράφων ίσως ξαφνιάσει τον αναγνώστη λέγοντας ότι αυτές οι επιθέσεις ανήκαν στη «ρομαντική» εποχή της τρομοκρατίας. Οι Παλαιστίνιοι, παρακινημένοι από Αραβικά κράτη, έκαναν το λάθος να μην αναγνωρίσουν το Ισραήλ και να νομίζουν ότι έτσι θα απελευθερώσουν τη γη τους.
Πάντως όποια βοήθεια και να είχαν σε οπλισμό και εκπαίδευση από το Ανατολικό μπλοκ, δεν είχαν ιδεολογική καθοδήγηση. Ο αγώνας τους ήταν αυτογενής. Και κυρίως ήταν κοσμικός. Δεν είχαν περιπέσει ακόμη στον μεσαιωνισμό των Μουλάδων.
Και κάποια στιγμή, μετά τη δεκαετία του 90, κατανόησαν ότι ο αγώνας αυτός ήταν αναποτελεσματικός και άρα αδιέξοδος. Και αφοπλίστηκαν.
Τώρα ήρθε η κατευθυνόμενη τρομοκρατία των Μουλάδων. Οι φασιστική Χαμάς καμία σχέση δεν έχει με τους κοσμικούς μαχητές της Αλ Φατάχ, μαχητές της οποίας η Χαμάς κατέσφαξε στη Γάζα. Καθοδηγούνται από την παρανοϊκή άποψη των Ιρανών Μουλάδων, οι οποίοι καίτοι η χώρα τους δεν έχει κανένα σύνορο με το Ισραήλ, έχουν ως εθνικό σκοπό την εξαφάνισή του!
Η κοσμική τρομοκρατία των δεκαετιών 70 και 80 έχει δώσει τη θέση της σε τζιχαντιστικούς θύλακες και το Ισραήλ λειτουργεί περίπου ως πρόσχημα. Δεν ενδιαφέρονται για επιστροφή εδαφών στα σύνορα του 1967. Θέλουν να εξαφανίσουν το Ισραήλ από προσώπου γης, και να το αντικαταστήσουν με τη δημιουργία Ισλαμικού κράτους.
Ο χάρτης της Χαμάς του 1988, με αντισημιτική σήμανση, καλεί σε θρησκευτικό πόλεμο εναντίον των Εβραίων. Η βία έγινε θρησκευτικό καθήκον… Ηχείο αυτών γίνονται και όσοι κυνηγούν απλούς πολίτες ισραηλινής υπηκοότητας.
