Καμιά φορά λοιπόν, κόντρα στις από 15ετίας παγιωμένες απόψεις μου για το πρόσωπο του, συλλαμβάνω τον εαυτό μου να τον θαυμάζει. Είναι ο ορισμός του τετραπέρατου, η εικόνα και ομοίωση του καταφερτζή. Έχει διαβολικό ταλέντο στις μεταμφιέσεις, δεν έχει ταίρι στο να φέρνει την εικόνα του ανάποδα και το όνομα του στον αφρό. Προσέξτε τι έκανε αυτό τον καιρό. Έχει την ίδια ακριβώς αφετηρία σύγκρισης με όλους τους όλους (πλην Καρυστιανού), σήμερα φέρνει τα ίδια μ’ αυτούς δημοσκοπικά αποτελέσματα, αλλά κατάφερε όλοι οι άλλοι να λογίζονται είτε μισοκατεστραμένοι είτε και σε αξιοπρόσεκτη πτώση, με μόνον αυτόν να θεωρείται αλώβητος και ανερχόμενος. Α ρε μεγάλε ανεπανάληπτε Αλέξη.
Ποια είναι η αφετηρία όλων των αρχηγών και των κομμάτων, πλην Καρυστιανού; Οι εκλογές του ’23. Δεύτερος σταθμός σύγκρισης οι Ευρωεκλογές του 24. Τρίτο μέτρο σύγκρισης η διαχρονική πορεία κάθε κόμματος και αρχηγού στις μηνιαίες δημοσκοπήσεις. Η συγκυρία επίσης το ‘φερε, να υπάρξουν στο ενδιάμεσο κι άλλοι «σταθμοί» που λαμβάνονται υπόψη κατά περίπτωση. Για το ΠΑΣΟΚ ήταν οι εσωκομματικές εκλογές του Νοέμβρη του ’24. Για τα την Κωνσταντοπούλου και τον Βελόπουλο επίσης, σταθμός θεωρούνται τα δίχρονα των Τεμπών με τις μεγάλες διαδηλώσεις.
Το κάθε κόμμα και ο κάθε αρχηγός λοιπόν, σήμερα συγκρίνεται με βάση κάποιον ή κάποιους από τους παραπάνω σταθμούς. Συνήθως συγκρίνονται με τον καλύτερο τους. Και βγαίνουν όλοι κουτσουρεμένοι και μισοηττημένοι. Ο Κυριάκος συγκρίνεται με το 41% του ’23 και υπολείπεται 10-12 μονάδες. Ο Ανδρουλάκης συγκρίνεται με το δημοσκοπικό ποσοστό που έφτασε μετά την μάχη της επανεκλογής του και υπολείπεται 10 μονάδες. Ο ΣΥΡΙΖΑ συγκρίνεται με όποιο ποσοστό γουστάρετε, έτσι κι αλλιώς υπολείπεται 15-16 μονάδες και βάλε.
Η Ζωή συγκρίνεται με το δημοσκοπικό ποσοστό της μετά τις διαδηλώσεις των Τεμπών και υπολείπεται 8-10 μονάδες. Ο Βελόπουλος το ίδιο και υπολείπεται 5-7 μονάδες. Η ΝΙΚΗ και οι Σπαρτιάτες πρακτικά παύουν να υπάρχουν. Η Νέα Αριστερά επίσης, καλά αυτή δεν πρόλαβε καν να συγκριθεί με οτιδήποτε. Το ΚΚΕ μόνο παραμένει στα ίδια, αλλά πρακτικά αμέτοχο κόμμα στις πολιτικές διεργασίες. Όπερ, όλοι λίγο ως πολλοί είναι υπολειπόμενοι και σε πτώση.
Και ποιος είναι ο μοναδικός που στα μάτια του εκλογικού κοινού και στα χαρτιά των δημοσκόπων εμφανίζεται τροπαιοφόρος; Ο Αλέξης, με το σημερινό 15% και τη δεύτερη θέση που καταλαμβάνει. Αυτός δεν συγκρίνεται με το παρελθόν του, δεν μπαίνει στο μηνιαίο δημοσκοπικό ζύγι της συγκυρίας, στα πάνω-κάτω των εξελίξεων τρία χρόνια τώρα. Κι όμως, πήρε μέρος στις αμέσως προηγούμενες εκλογές, δεν ήταν αναχωρητής καμιά δεκαετία. Και στις προηγούμενες χρεώθηκε μια άνευ προηγουμένου συντριβή. Πλην όχι, πάνε αυτά τα περασμένα. Για όλους τους υπόλοιπους ισχύουν, για τον Αλέξη έχουν σβήσει. Αυτός είναι καινούριος, του κουτιού.
Στο ίδιο δωμάτιο με όλους ήταν, οι υπόλοιποι παρέμειναν σέρνοντας ο καθένας το άχθος του παρελθόντος του, ο Αλέξης βγήκε μια στιγμή από το δωμάτιο, ξαναεπέστρεψε σε χρόνο dt και πήρε την σφραγίδα του ολοκαίνουριου, του πολιτικά παρθενογεννημένου. Λες και δεν είχε πάρει μέρος στις εκλογές του 2019 και του 2023, αλλά σε κάποιες προ δεκαπενταετίας. Λες και τον καιρό που ήταν αραχτός στο Σούνιο δεν βρισκόταν στην Ελλάδα, αλλά σε κάποιο μοναστήρι στο Θιβέτ όπου διαλογιζόταν.
Τώρα λοιπόν, όλοι οι υπόλοιποι αναμετρώνται με τα ποσοστά τους προ τριών, δύο ή ενός χρόνου, αλλά ο Τσίπρας αναμετράται με το μηδέν. Ό,τι κι αν φέρει στις επόμενες εκλογές γι αυτόν θεωρείται νίκη, αρκεί να έχει περάσει τον Ανδρουλάκη. Οι ουρανοί είναι δικοί του, ξεκίνησε πάλι από την αρχή και δίχως νούμερα να τον καταδυναστεύουν. Ούτε το δικό του 37% κάποτε, ούτε το 32% του 2019, ούτε το 17% του 2023. Αυτά αφορούν κάποιον άλλον, τι σχέση έχει ο σημερινός Αλέξης με κείνον που παλιότερα είχε αυτές τις επιτυχίες και αποτυχίες; Ο σημερινός Αλέξης είναι του κουτιού. Αναμετράται μόνο με την Ιστορία από δω και μπρος, σωστά;.
Α ρε καταφερτζή… καταφερτζή.
