Η περιοχή της αρχαίας Αρκαδίας, με την άγρια φύση της και τους φημισμένους κατοίκους της, ήταν αγαπημένο μέρος αναφοράς της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας. Εκεί συνέβησαν επικές μάχες και γεννήσεις θεών. Εκεί ζούσαν πολλά μυθικά πλάσματα και έλαβαν χώρα πασίγνωστα γεγονότα.
Εδώ, θα ασχοληθούμε με μία περιοχή, που προτιμά την διακριτικότητα. Πριν από χιλιάδες χρόνια, οι αρχαίοι έλεγαν ότι ο Αρκάς, ο γενάρχης των Αρκάδων και της Αρκαδίας, παντρεύτηκε μια νύμφη, την Ερατώ. Μαζί της, έκανε τρεις γιους. Τον Έλατο, τον Αζάνα και τον Αφείδαντα. Η Αρκαδία, μοιράστηκε έτσι στα τρία.
Ο Ελατός είχε αναλάβει την αρχαία πόλη της Κυλλήνης (σημερινή Κυλλήνη Κορινθίας). Κάποια στιγμή, ήρθε η ώρα να κάνει κι αυτός οικογένεια. Γυναίκα του έγινε η Λαοδίκη. Μαζί της έκανε πέντε γιους, από τους οποίους εμάς μας ενδιαφέρει ο Στύμφηλος.
Ο Στύμφηλος, εγκαταστάθηκε κοντά στην πηγή Κιόνια. Εκεί, ίδρυσε την δική του πόλη. Έτσι τόσο η πηγή όσο και αυτή η νέα πόλη, πήραν το όνομά του. Η αρχαία πόλη Στύμφηλος ή Στύμφαλος, ανήκε στην αρχαία Αρκαδία, η οποία τότε καταλάμβανε μεγάλο μέρος της σημερινής κεντρικής Πελοποννήσου.
Λέγεται, ότι ήταν μια σπουδαία πόλη και ακμάζουσα. Οριζόταν από ένα ισχυρό οχυρωματικό τείχος και αποτελούνταν από πολλά ιερά και δημόσια κτίρια. Οι Αρκάδες κάτοικοί της, φημίζονταν για την ευρωστία τους, την σωματική τους ρώμη και το πολεμικό τους ήθος και ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία.
Αν μπούμε στην σφαίρα του μύθου, θα δούμε ότι από εκεί προέρχονταν σημαντικοί και διάσημοι θεοί. Στην Στυμφαλία πίστευαν οι αρχαίοι, ότι γεννήθηκε η περήφανη βασίλισσα των Ολύμπιων θεών, η Ήρα. Ο Παυσανίας (περιηγητής και γεωγράφος του 2ου αιώνα μ.Χ.), αναφέρει ότι είχαν χτιστεί προς τιμήν της τρία ιερά.
Οι Αρκάδες, ήταν επίσης φανατικοί λάτρεις της θεάς της φύσης και του κυνηγιού, της Αρτέμιδος. Της είχαν αφιερώσει έναν μεγαλοπρεπή ναό και την ταύτιζαν συχνά με την ίδια την περιοχή τους και τον χαρακτήρα του λαού τους. Άλλη γνωστή θεότητα που γεννήθηκε στην περιοχή, είναι ο αγγελιαφόρος των θεών, ο Ερμής.
Τα διασημότερα πλάσματα της περιοχής, όμως, είναι γνωστά από τις αφηγήσεις για τους περίφημους άθλους ενός από τους σπουδαιότερους ημίθεους, του Ηρακλή.
Είχε έρθει η στιγμή, λοιπόν, που ο Ηρακλής έπρεπε να φέρει εις πέρας τον έκτο άθλο που του είχε αναθέσει ο βασιλιάς της Τίρυνθας, ο Ευρυσθέας. Έπρεπε να σκοτώσει τα πλάσματα που μάστιζαν την περιοχή της Αρκαδίας και να βάλει τέλος στην τυραννία τους μια για πάντα.
Στις όχθες της λίμνης Στυμφαλίας, κοντά στην αρχαία πόλη, λέγεται ότι είχαν φτιάξει τις φωλιές τους κάτι φοβερά και τρομερά πουλιά. Είχαν φτερά, ράμφη και νύχια από σίδερο ή χαλκό και η όψη τους ήταν τερατώδης. Επειδή είχαν κάνει σπίτι τους την λίμνη Στυμφαλία, ονομάστηκαν «Στυμφαλίδες όρνιθες».
Οι Στυμφαλίδες όρνιθες ήταν αμέτρητες. Όταν πετούσαν όλες μαζί, έκρυβαν τον ήλιο και ανήκαν σε ένα αιμοβόρο (μυθικό) είδος πουλιών. Σκότωναν και κατασπάραζαν ανθρώπους και ζώα. Κατέστρεφαν σπαρτά και καρπούς. Περιδιάβαιναν την περιοχή της αρχαίας πόλης Στυμφάλου και την είχαν σχεδόν ερημώσει.
Τέλος ήρθε να βάλει ο μυθικός ήρωας. Στην αρχή, προσπάθησε να τους επιτεθεί χρησιμοποιώντας την σφεντόνα του. Τα πουλιά, όμως, πέταξαν μακριά και βρήκαν καταφύγιο στην λίμνη τους. Για βοήθεια, όπως έκανε πάντα η θεά της σοφίας με τους αγαπημένους της ήρωες, έσπευσε η Αθηνά.
Έδωσε στον Ηρακλή χάλκινα κρόταλα, τα οποία είχε κατασκευάσει ο Ήφαιστος. Ο εκκωφαντικός θόρυβος που προκλήθηκε από το χτύπημα των κροτάλων, τρόμαξε τα τερατώδη πτηνά τα οποία πέταξαν αλαφιασμένα στον ουρανό. Έτσι, ο Ηρακλής μπόρεσε να σκοτώσει τα περισσότερα από αυτά με τα βέλη του. Τα υπόλοιπα, έφυγαν από τρόμο και λέγεται ότι μετανάστευσαν στον Πόντο.
Πάντως, δεν επέστρεψαν ποτέ ξανά στην λίμνη Στυμφαλία. Η μάστιγά τους είχε λάβει τέλος μια και καλή. Ο Ηρακλής είχε σώσει τους Αρκάδες. Πλέον στην λίμνη, κατοικούν (νορμάλ) υδρόβια πουλιά. Είναι επισκέψιμη και σας διαβεβαιώ, ότι μετά από τόσους αιώνες, ο Ηρακλής έκανε τόσο καλή δουλειά που δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος.
Βιβλιογραφία:
