Αιώνες τώρα, αμέτρητες ιστορίες έχουν πλεχτεί γύρω από ιερά αντικείμενα, σύμβολα θρησκειών, αποδεικτικά στοιχεία για γεγονότα που γνωρίζουμε μόνο από τις αφηγήσεις ανθρώπων που υπήρξαν πολύ πριν από εμάς. Τι συμβαίνει, όμως, όταν μια αιωνόβια θαυμαστή αναζήτηση τέτοιων πραγμάτων συγκρούεται με την πραγματικότητα;
Πίσω στην εποχή του Ιησού Χριστού, όταν είχαν αρχίσει να τον κυνηγούν οι ιουδαϊκές αρχές της Ιερουσαλήμ, ο Δάσκαλος αποφάσισε να οργανώσει μια τελευταία επίσημη συγκέντρωση με τους κύριους μαθητές του. Αυτή η συγκέντρωση, έγινε κρυφά από τα μάτια του τότε κόσμου και οι Γραφές την ονόμασαν «Μυστικό Δείπνο».
Εκεί, όπου έγινε η πρώτη τέλεση αυτού που θα γινόταν αργότερα η Θεία Κοινωνία, ο Χριστός και οι μαθητές του έφαγαν για τελευταία φορά όλοι μαζί. Το πιο πιθανόν είναι να έκατσαν σε ένα μεγάλο τραπέζι για να χωρέσουν όλοι. Πάνω στο τραπέζι, θα υπήρχαν τα αντικείμενα που πάντα σχετίζονται με μία τέτοια περίσταση. Κυρίως πιάτα και ποτήρια.
Αρχαιολογικές και ιστορικές ανακαλύψεις του σήμερα, προκαλούν πάντα τον ενθουσιασμό του κόσμου. Αυτό, όταν αφορούν και πιο γενικά θέματα. Πόσο μάλλον, όταν αφορούν πασίγνωστα και κομβικά ιστορικά γεγονότα (περισσότερο ή λιγότερο εμπεριστατωμένα), τα οποία έχουν διαμορφώσει την παγκόσμια πραγματικότητα του χθες και του σήμερα. Για να καταλάβετε τι εννοώ εδώ, ας συνεχίσουμε με την ιστορία από τον Μυστικό Δείπνο.
Στον Μυστικό Δείπνο, λοιπόν, ο Ιησούς είχε το δικό του ποτήρι. Σύμφωνα με την αρχαιολογία της περιοχής και της εποχής, αποτελούσε πιθανότατα ένα απλούστατο κύπελλο, ένα δισκοπότηρο φτιαγμένο από πηλό ή ασβεστόλιθο, από το οποίο ήπιε το κόκκινο κρασί που συμβόλιζε το αίμα του. Δεν θα μπορούσε να είναι χρυσό ή ασημένιο, όπως παρουσιάζεται αρκετές φορές, λόγω του ότι ο Χριστός ήταν ένας απλός άνθρωπος, με λίγα αγαθά. Πώς θα μπορούσε να προμηθευτεί αντικείμενα από τέτοια υλικά;
Ο Χριστός είχε και κρυφούς μαθητές. Πιστούς που μάθαιναν τις διδαχές του, αλλά δεν αποκάλυπταν ανοιχτά την πίστη τους από φόβο. Ένας από αυτούς, ήταν ο Ιωσήφ από την Αριμαθαία (μια άλλη πόλη της Ιουδαίας). Ο Ιωσήφ (δεν γνωρίζουμε τον τρόπο), είχε στην κατοχή του λίγο αργότερα αυτό το δισκοπότηρο.
Μετά την Σταύρωση, ο Ιωσήφ ήταν αυτός που αποκαθήλωσε τον Ιησού από τον σταυρό. Χρησιμοποιώντας το δισκοπότηρο, μάζεψε το αίμα από την πληγή που είχε προκαλέσει η λόγχη του στρατηγού Λογγίνου στα πλευρά του Εσταυρωμένου και ζήτησε άδεια να τελέσει τη ταφή του.
Ο Ιωσήφ αργότερα συλλήφθηκε και φυλακίστηκε. Προοριζόταν να πεθάνει από την πείνα και την δίψα. Λέγεται, όμως, ότι αυτό δεν το κατάφεραν οι τιμωροί του. Ο Ιωσήφ είχε ακόμα μαζί του το δισκοπότηρο, το οποίο ως εκ θαύματος κάθε πρωί του παρείχε τροφή και νερό, με αποτέλεσμα να επιβιώσει για πολλά χρόνια. Από εκείνο το σημείο, ξεκινά η ιστορία για το Άγιο Δισκοπότηρο.
Κάποιους αιώνες μετά και περισσότερο τον 12ο και τον 13ο, άρχισαν να δημιουργούνται μύθοι για το λεγόμενο Άγιο Δισκοπότηρο. Το ιερό κύπελλο το οποίο είχε αγγίξει τα χείλη του Ιησού, είχε γεμίσει με το αίμα του και είχε θαυματουργές δυνάμεις. Πολλοί άρχισαν να ονειρεύονται την ανακάλυψή του...
Διάφορες εκδοχές έλεγαν ότι το Δισκοπότηρο μεταφέρθηκε από την Ιερουσαλήμ στην Γαλλία ή στην Βρετανία. Διάφορα χριστιανικά μοναστήρια ανά καιρούς, διαπόμπευαν ψευδείς ισχυρισμούς για την κατοχή του. Κατά την περίοδο του Μεσαίωνα, οι μύθοι και οι δεισιδαιμονίες «οργίαζαν».
Η πιο γνωστή ιστορία, είναι αυτή του βασιλιά Αρθούρου και των Ιπποτών της Στρογγυλής Τραπέζης. Η Αναζήτηση του Άγιου Δισκοπότηρου, ήταν η κύρια και σημαντικότερη αποστολή τους. Ο θρύλος τότε έλεγε, ότι το Δισκοπότηρο βρισκόταν στα ερείπια ενός λησμονημένου κάστρου και ότι ο μόνος που θα μπορούσε να το ανακαλύψει, θα ήταν απόγονος του Ιωσήφ από την Αριμαθαία.
Ο μόνος που τελικά ανακάλυψε το Άγιο Δισκοπότηρο, ήταν ο Indiana Jones, στην ταινία «Indiana Jones and the Last Crusade» («Ο Ιντιάνα Τζόουνς και η Τελευταία Σταυροφορία»). Πέρα από αυτό, αρχαιολογικά και ιστορικά μιλώντας, η Αγία Γραφή δεν αναφέρεται στο πολυσυζητημένο «Άγιο Δισκοπότηρο», παρά σε ένα απλό «ποτήριον», από το οποίο ήπιε κρασί ο Ιησούς.
Οι θρύλοι και μύθοι, με τους πασίγνωστους βασιλιάδες και ιππότες, τα τάγματα και τις περιπετειώδεις αποστολές, ανήκουν περισσότερο στην καλπάζουσα φαντασία των μεσαιωνικών χρόνων. Μάλιστα, φαίνεται ότι οι εμπνευστές αυτών των ιστοριών για το Δισκοπότηρο, βασίστηκαν κυρίως σε αρχαίους ελληνικούς, ρωμαϊκούς και κέλτικους μύθους για παρόμοια αντικείμενα, όπως το Κέρας της Αμάλθειας και οι («μαγικές») τελετουργικές χύτρες…
Το παραμύθι, βέβαια, παραμένει ελκυστικό. Το Άγιο Δισκοπότηρο έχει υπάρξει αντικείμενο έμπνευσης. Είναι ο λόγος ύπαρξης ποιημάτων, ιστοριών, μύθων, θρύλων, έργων τέχνης, βιβλίων, ταινιών. Ίσως πλέον μπορεί να θεωρηθεί περισσότερο ως ένα ιστορικό σύμβολο, που μας θυμίζει το πάθος των ανθρώπων του Μεσαίωνα για την αναζήτηση όχι των αντικειμένων, αλλά της ανδρείας, της περιπέτειας και των υψηλών ιδανικών.
Βιβλιογραφία:
