Τα Πάθη του Χριστού αντιμετωπίζονται με δέος μέχρι σήμερα. Το τελευταίο, συνέβη όταν άφησε τον μάταιο αυτό κόσμο. Χάρη σε αυτό το γεγονός, ένα αντικείμενο και ο άνθρωπος που το είχε στην κατοχή του, έχουν μείνει στην ιστορία. Είμαστε σίγουροι, όμως, ότι υπήρξαν;
Όταν σταυρώθηκε ο Χριστός, οι φρουροί που ήταν υπεύθυνοι για την δική του, αλλά και τις άλλες δύο σταυρώσεις δίπλα του, ήθελαν να επισπεύσουν τον θάνατό του. Μια από τις συνηθισμένες τακτικές για να γίνει αυτό, ήταν το σπάσιμο των ποδιών του εκάστοτε εσταυρωμένου.
Όταν πήραν την απόφαση να το εφαρμόσουν, ανακάλυψαν ότι ήταν ήδη νεκρός. Τότε, ένας από αυτούς, ένας Ρωμαίος στρατιώτης ή εκατόνταρχος, για να βεβαιωθεί τρύπησε τα πλευρά του Ιησού με την λόγχη του. Από την πληγή που δημιούργησε η λόγχη, έτρεξε αίμα και νερό. Έτσι τουλάχιστον γράφει ο Ιωάννης σε ένα από τα Ευαγγέλια.
Ο Ρωμαίος αυτός, αλλά και η λόγχη, τυλίγονταν όσο περνούσε ο καιρός από ένα πέπλο αγιότητας και μυστηρίου. Η παλαιότερη πηγή που αναφέρει προσωποποιημένα αυτόν τον Ρωμαίο στρατηγό, τον κατονομάζει «Λογγίνο». Κάποιες άλλες, μεταγενέστερες της εποχής του Χριστού και των μαθητών του, πηγές επίσης αναφέρουν αυτό το όνομα.
Ο Λογγίνος και η λόγχη του έγιναν θρύλος κατά τον Μεσαίωνα. Λέγεται, ότι όταν έτρεξε από την πληγή του Χριστού αίμα και νερό, σταγόνες έπεσαν στο πρόσωπο του Λογγίνου. Αυτές οι σταγόνες τον θεράπευσαν. Η προβληματική του όραση, είχε αποκατασταθεί. Τότε, ο ίδιος αναφώνησε «Αλήθεια, αυτός ήταν ο Υιός του Θεού».
Ο Λογγίνος, μαζί και οι άλλοι φρουροί που είχαν τα ίδια καθήκοντα με εκείνον, υπήρξαν αυτόπτες μάρτυρες της Σταύρωσης, αλλά και του θαύματος που ακολούθησε. Ήταν οι φύλακες του τάφου του. Είδαν να συμβαίνει μπροστά στα μάτια τους η Ανάσταση.
Μια εκδοχή της ιστορίας, υποστηρίζει ότι οι Αρχιερείς προσπάθησαν να πείσουν τον Λογγίνο και τους άλλους φρουρούς να πουν ψέματα για το γεγονός. Τους δωροδόκησαν για να μην μαθευτεί, γιατί έτσι θα ντροπιάζονταν και θα έχαναν την δύναμή τους προς τον λαό.
Ο Λογγίνος, όμως, αρνήθηκε. Είχε πιστέψει πια στον Ιησού. Παραιτήθηκε από τον στρατό και βαπτίστηκε Χριστιανός. Το παράδειγμά του, ακολούθησαν και οι άλλοι φρουροί. Έφυγε από την Ιερουσαλήμ και πήγε στην Καππαδοκία, για να μεταδώσει τις χριστιανικές διδαχές.
Οι Αρχιερείς δεν θα το άφηναν έτσι. Ήθελαν ο «προδότης» να τιμωρηθεί. Στράφηκαν, έτσι, στον αυτοκράτορα. Εκείνος έδωσε εντολή στους τοπικούς άρχοντες να διευθετήσουν το ζήτημα. Στρατιώτες στάλθηκαν να βρουν τον Λογγίνο και τους ακολούθους του και να τους σκοτώσουν. Όταν τους βρήκαν, ο Λογγίνος δεν πρόβαλε αντίσταση. Θυσιάστηκε για την πίστη του και έτσι έγινε Άγιος.
Η λόγχη του, ακολούθησε παρόμοια πορεία. Από ένα σημείο και μετά, απέκτησε μια άυλη ιερότητα. Έγινε η «Ιερά Λόγχη». Ένα από τα αντικείμενα των Αγίων Παθών. Κατά τον Μεσαίωνα, πολλοί προσπάθησαν να την ανακαλύψουν. Ανά τους αιώνες, διάφορα αντικείμενα που βρέθηκαν στην Ιερουσαλήμ χαρακτηρίστηκαν ως Ιερά Λόγχη ή κομμάτια αυτής.
Σταυροφόροι, πιστοί, ακόμα και ηγέτες της σύγχρονης Ιστορίας, πίστευαν ότι η Ιερά Λόγχη είχε υπερφυσικές δυνάμεις. Ότι ο κάτοχος της Λόγχης του Λογγίνου, θα ήταν παντοδύναμος. Ότι η Λόγχη εγγυούνταν υπέρτατη δύναμη και νίκη σε οποιαδήποτε μάχη.
Κομμάτια που φημολογούνται ότι είναι από τη λαβή της και την αιχμή της, βρίσκονται στον Άγιο Πέτρο στη Ρώμη, στο Παλάτι Hofburg στην Βιέννη και στην Αρμενία. Το Βατικανό, βέβαια, δεν πιστοποιεί την αυθεντικότητα κανενός από αυτά. Προς το παρόν, λοιπόν, ας μείνουμε στους αρχαίους και μεσαιωνικούς θρύλους.
Βιβλιογραφία:
