Καταλαβαίνω η Αριστερά και η Κεντροαριστερά να επιδιώκει να διακοπεί η συνεργασία της Ελλάδας με το Ισραήλ. Οι λόγοι είναι ιδεολογικοί και ιστορικοί. Και για μεν την Αριστερά αυτή η στάση αποτελεί κληρονομιά της μεγάλης Σοβιετίας. Για δε την Κεντροαριστερά είναι ζωντανός ακόμα ο Αραφατισμός του Ανδρέα.
Να υπενθυμίσω πως μόλις πέντε χρόνια μετά την πολύνεκρη βομβιστική επίθεση στην Πάτρα ενός Παλαιστίνιου τρομοκράτη (Απρίλιος 1991), το Πανεπιστήμιο αυτής της πόλης ανακήρυξε τον Γιάσερ Αραφάτ -παρουσία του Γιώργου Παπανδρέου- επίτιμο διδάκτορα. Τώρα, ελπίζω ο Νίκος Ανδρουλάκης να ψιθύρισε κάτι στο αυτί του Σάντσεθ για την αμαρτωλή σχέση του με την Τουρκία στην προχθεσινή συνάντησή τους. Εκτός αν μόνον φωτογραφήθηκε μαζί του.
Όλα αυτά λίγο-πολύ είναι αναμενόμενα. Όμως βλέπω πως και εκφραστές της αποκαλούμενης πατριωτικής Δεξιάς, δεδηλωμένοι τουρκοφάγοι,
αντιμετωπίζουν με προβληματισμό τη στρατηγική συνεργασία της πατρίδας μας και της Κύπρου με το Ισραήλ. Αυτοί οι άνθρωποι διακατέχονται από δύο συμπλέγματα που επηρεάζουν την κρίση τους. Το πρώτο αφορά το μίσος τους για τον Μητσοτάκη. Δε θα το αναπτύξω περαιτέρω διότι το μίσος καθορίζει τις συμπεριφορές πολλών ανθρώπων. Κακός σύμβουλος, αλλά τι να κάνουμε, υπάρχει.
Το δεύτερο αφορά τη συμπλεγματική σχέση που έχουν απέναντι στην Τουρκία του Ερντογάν. Όσο τουρκοφάγοι είναι, άλλο τόσο είναι θαυμαστές της πολιτικής του σουλτάνου. Παντού βλέπουν επιτυχίες του. Με κάθε ευκαιρία διαπιστώνουν πόσο αναβαθμισμένος είναι ο ρόλος της Τουρκίας. Επειδή αυτά τα περί αναβαθμίσεως τα ακούω επί πολλά χρόνια, σήμερα ο Ερντογάν θα έπρεπε να ήταν ένας παίκτης παγκοσμίου επιπέδου. Κι όμως, είναι απομονωμένος όσο ποτέ άλλοτε.
Εκθείαζαν όλοι αυτοί την πολυδιάστατη εξωτερική πολιτική της Τουρκίας παραγνωρίζοντας πως, εξαιτίας αυτής της «πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής», δεν έχει σήμερα πολεμικά αεροπλάνα να πετάξει. Την ίδια στιγμή που η Ελλάδα του Μητσοτάκη τρέχει ένα πρωτοφανές πρόγραμμα εξοπλισμών, κάτι που το παραδέχονται και οι ίδιοι οι Τούρκοι σχολιαστές. Ο Ερντογάν εδώ και μια δεκαετία ασχολείται συνεχώς με το να διορθώνει τα δικά του λάθη. Αυτή είναι η εξωτερική πολιτική του. Και τώρα έχει βάλει απέναντί του το Ισραήλ, με συγκρουσιακούς χαρακτηρισμούς.
Πρόκειται για ένα στρατηγικό λάθος του Ερντογάν το οποίο του δόθηκαν δύο φορές ευκαιρίες για να το διορθώσει, μια το 2013 και μια το 2023 και τις προσπέρασε και τις δύο. Σήμερα ο αρχηγός της αντιπολίτευσης στο Ισραήλ μιλά με πιο σκληρά λόγια για την Τουρκία από τον Νετανιάχου. Τη θεωρεί υπαρξιακή απειλή ιδίου μεγέθους με το Ιράν.
Συνεπώς, είναι ακατανόητο πώς «υπερπατριώτες» θέλουν να αποστασιοποιηθεί η πατρίδα μας από το Ισραήλ. Είναι οι ίδιοι που βλέπουν πως το Ιράν νίκησε και ο Τραμπ με τον Νετανιάχου ηττήθηκαν. Αφήνω στην άκρη τη ρωσόφιλη Δεξιά που εκτελεί διατεταγμένη υπηρεσία, υπερασπιζόμενη τον μεγάλο χορηγό. Αυτοί μέχρι και με τους BRIGS εκστασιάστηκαν.
Θα περίμενα από την «πατριωτική» Δεξιά να αναζητεί συμμάχους ώστε η Ελλάδα, αν παραστεί ανάγκη, να κρατά στα χέρια της πολύτιμα ατού. Και όχι να προτείνει και τα ατού που έχουμε να τα χάσουμε. Το σόι πατριώτες είναι;
