Ο αντιπρόεδρος Κωστής Χατζηδάκης, μαζί με ευρύ κυβερνητικό κλιμάκιο, παρουσίασαν έναν διευρυμένο απολογισμό και προγραμματισμό του κυβερνητικού έργου το 2025 και μετέπειτα.
Έγιναν πολλά, αλλά...
Προγραμματίζονται πολλά, αλλά...
Τα περισσότερα από όσα η κυβέρνηση θεωρεί -και δικαίως- ότι έφερε σε πέρας, αποτελούν είτε απαντήσεις σε επείγοντα ζητήματα που προκύπτουν από αντιξοότητες, κρίσεις και καταστροφές, είτε συνέχεια σε πρωτοβουλίες που υπάγονται στο τρέχον έργο κάθε διακυβέρνησης που σέβεται, στοιχειωδώς, τα καθήκοντά της.
Προφανώς, το πρακτικό «σήμα» που θέλησε να δώσει ο κ. Χατζηδάκης είναι πως το 2026 είναι ένα -ακόμη- έτος στην τετραετία για την οποία έχει πάρει την έγκριση της κάλπης και την οποία σκοπεύει να εξαντλήσει.
Όμως εκεί που «μας χάνει» ο εργατικός αντιπρόεδρος είναι όταν μεταφέρει το μήνυμα ότι «ο πρωθυπουργός θέλει να είναι το 2026 χρονιά μεταρρυθμίσεων».
Μάλλον, πρέπει να συνεννοηθούμε καλύτερα για όσα αποτελούν μεταρρύθμιση από εκείνα τα έργα που απλώς οφείλει να διεκπεραιώνει κάθε κανονική κυβέρνηση, έργο στο οποίο η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανταποκρίνεται με συνέπεια. Χρειάζεται όμως να τη δούμε να διαχειρίζεται τα πράγματα της χώρας με προοδευτικό και πιο εντατικό ρυθμό, αντί του ατάραχου στιλ που έχει υιοθετήσει ο κ. Μητσοτάκης.
Είναι πάντως χρήσιμο να ξεχωρίσουμε πολλά και σημαντικά που έγιναν στη διάρκεια του 2025, για να μην αδικήσουμε την πραγματικότητα. Μεταξύ όσων πρωτοβουλιών ο αντιπρόεδρος τις ξεχώρισε ως «15 σημαντικότερες» αυτές που πράγματι ξεχωρίζουν είναι ο νέος Κώδικας Οδικής Κυκλοφορίας, η δομική αναδιοργάνωση της Αστυνομίας, η αναμόρφωση του πειθαρχικού δικαίου και βεβαίως η καθυστερημένη προσαρμογή του φορολογικού υπέρ της δημογραφικής στήριξης και της απάλυνσης για τη μεσαία τάξη των επιπτώσεων της βαριάς φορολόγησης. Προφανώς, δεν αποτελεί «πρωτοβουλία» η αναδιοργάνωση του ΟΠΕΚΕΠΕ, αλλά εν βρασμώ και καθυστερημένη αντιμετώπιση μιας σκανδαλώδους κρατικής διαχείρισης.
Έκπληξη προκαλεί επίσης ότι μεταξύ των 5 βασικότερων προκλήσεων του 2025, το δίδυμο «εισοδήματα και ακρίβεια» είναι στη δεύτερη θέση, με τη «στεγαστική κρίση» να ακολουθεί, όταν η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών θα τα έβαζε στην κορυφή, προφανώς υψηλότερα από, κατά την κυβέρνηση, πρώτη στην κατάταξη «αναδιάρθρωση αγροτικών ενισχύσεων».
Ενδιαφέρουσα είναι βεβαίως η κυβερνητική αξιολόγηση για τους «7 μεγάλους στόχους» του 2026 και άλλες πρωτοβουλίες, μεταξύ των οποίων στην πρώτη θέση έχουν τοποθετηθεί οι «νέες μειώσεις φόρων για πολίτες και επιχειρήσεις στη ΔΕΘ» και, στη θέση 3, μια «νέα αύξηση του κατώτατου μισθού». Απορία ψάλτου βυξ: το πρώτο θα έπρεπε να έχει ανακοινωθεί. Το άλλο είναι απλή εφαρμογή της κατά τον νόμο πρόβλεψης.
Με δύο λόγια, η εικόνα είναι μιας κυβέρνησης που έχει πολλά να κάνει, αλλά η υποψία που βαραίνει παρόμοιους απολογισμούς-προγραμματισμούς είναι πως τα κάνει με βαριά καρδιά, ως μια ρουτίνα κυβερνητικής καθημερινότητας.
Είναι προφανές ότι έναν και κάτι χρόνο πριν τις εκλογές οι πολίτες θα ήθελαν να μάθουν αν η επόμενη διακυβέρνηση σχεδιάζεται ως «μια από τα ίδια» ή σε κάποιο γραφείο του επιτελικού κράτους υφαίνεται σχέδιο ανάτασης και σοβαρών αλλαγών, που θα βάλουν τη χώρα σε άλλη, ανώτερη, ταχύτητα.
Καλά πάμε, αλλά έχουμε τις ικανότητες να πάμε καλύτερα. Χρειάζεται όμως να δώσει το σύνθημα πρώτη η κυβέρνηση και, κυρίως, να αλλάξει πως όλα είναι business as usual.
