Επισήμως, ο Περισσός, διά της πρώτης σελίδας του Ριζοσπάστη, κήρυξε διακριτικά την απόσυρσή του από το αγροτικό μέτωπο, καθώς ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης, ετοιμάζεται να υποδεχθεί στο Μαξίμου τον σύντροφο αγροτοσυνδικαλιστή και «κόκκινο» πολιτευτή Ρίζο Μαρούδα και τους λοιπούς.
Με υπέρτιτλο «Πανελλαδική Σύσκεψη των Μπλόκων» και υπότιτλο «Επιβεβαιώθηκε η δύναμη της ενότητας και της αγωνιστικής συνέπειας», έπεσαν οι τίτλοι τέλους, με το ρεπορτάζ να εστιάζει στο «αδιαχώρητο» που υπήρξε στον Παλαμά. Όμως, για το ΚΚΕ, ένας «λαϊκός» αγώνας τελειώνει και ένας άλλος αρχίζει, σε έναν αέναο κύκλο.
Το προανάκρουσμα ενός νέου αγώνα και των «δίκαιων» αιτημάτων του ήλθε από την ανακοίνωση του Τμήματος της ΚΕ για τις Ένοπλες Δυνάμεις και τα Σώματα Ασφαλείας. Καλούνται απόστρατοι και εν ενεργεία αξιωματικοί να αξιοποιήσουν «αγωνιστικά» την πείρα που έχουν συγκεντρώσει.
«Στηρίζουμε τον αγώνα για τα μεγάλα προβλήματα των αξιωματικών, υπαξιωματικών και αποστράτων: το στεγαστικό, τους χαμηλούς μισθούς, τις συντάξεις και τα μερίσματα, την ακρίβεια, το κόστος Ενέργειας, τις δαπάνες για Υγεία και Παιδεία, το ζήτημα του ελεύθερου χρόνου και, γενικότερα, τις άσχημες συνθήκες εργασίας και διαβίωσής τους, όπως και όλου του λαού. Οι στρατιωτικοί έχουν συγκεντρώσει πείρα. Τώρα είναι ανάγκη να την αξιοποιήσουν αγωνιστικά, με μαζικές εγγραφές στους Συλλόγους και τις Ενώσεις τους, με συνέχεια του αγώνα μαζί με όλο τον λαό ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική».
Ποια ακριβώς εμπειρία και ποια πείρα του στρατεύματος θα πρέπει να θέσουν οι διαμαρτυρόμενοι στρατιωτικοί στην υπηρεσία του αγώνα και του πεζοδρομίου; Μάλλον την πειθαρχία στις εντολές, για την οποία οι σύντροφοι φημίζονται. Το κόμμα που σήμερα χαιρετίζει τον «αγώνα των στρατιωτικών» είναι εκείνο που διαχρονικά καταψηφίζει, στο σύνολό τους, τις δαπάνες για την άμυνα της χώρας. Όχι επιμέρους ρυθμίσεις, όχι συγκεκριμένες προμήθειες, αλλά συνολικά τον Προϋπολογισμό του Υπουργείου Άμυνας.
Πώς μπορείς, όμως, να εμφανίζεσαι ως υπερασπιστής των στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, όταν αρνείσαι συστηματικά να στηρίξεις τους πόρους, τα μέσα και τις δομές που καθιστούν το έργο τους ευκολότερο; Πώς μπορείς να επικαλείσαι την αξιοπρέπεια του στρατιωτικού, όταν καταψηφίζεις κάθε δαπάνη που αφορά τον εξοπλισμό, την εκπαίδευση και την επιχειρησιακή του ετοιμότητα;
Για δεκαετίες, το ελληνικό ΚΚΕ αντιμετώπιζε τις Ένοπλες Δυνάμεις ως μηχανισμό του «αστικού κράτους», ως θεσμό δομικά εχθρικό προς το λαϊκό κίνημα. Σήμερα επιχειρεί να επανασυσκευάσει αυτή τη στάση, παρουσιάζοντας τον στρατιωτικό όχι ως φορέα μιας εθνικής αποστολής, αλλά ως «εργαζόμενο με στολή», υποχρεωμένο να ενταχθεί στον ίδιο αγώνα που δίνει το κόμμα στους δρόμους και τις πλατείες.
Οι στρατιωτικοί έχουν, πράγματι, υπαρκτά και σοβαρά προβλήματα –χαμηλές αποδοχές, στεγαστική πίεση–, αλλά έχουν στηριχθεί από την παρούσα κυβέρνηση όσο λίγοι κλάδοι. Παρ’ όλα αυτά, το ΚΚΕ μπορεί άνετα να ζητεί αυξήσεις σε μισθούς και συντάξεις που να ανταποκρίνονται στο τεράστιο κόστος ζωής, την επαναφορά 13ου και 14ου μισθού και σύνταξης, να καταγγέλλει την «ιδιωτικοποίηση» της κινητής και ακίνητης περιουσίας των ταμείων των ΕΔ, να αντιτίθεται στη στράτευση των γυναικών κ.λπ.
Η ακατάβλητη ροπή του ΚΚΕ σε φαντασιακούς αγώνες σχηματοποιείται στην επαναστατική ανάγνωση του γενικού γραμματέα:
«Τελικά, η Ιστορία πάντα θυμάται μόνον αυτούς που αψήφησαν τον ρεαλισμό της υποταγής και ακολούθησαν τον ρεαλισμό της τόλμης, για να βγει τελικά νικητής ο λαός. Τους άλλους, τους πρόθυμους, τους υποτακτικούς, είτε τους έχει στα αζήτητα είτε τους έχει καρφώσει στον πάσσαλο της ατίμωσης».
Ζήτω ο παραλογισμός να ζητείται από τους αξιωματικούς του στρατεύματος να τεθούν στην υπηρεσία του εθνικού αγώνα του ΚΚΕ!
