Η καταφυγή του ΠΑΣΟΚ στην ατέρμονη ηθικολογία είναι αναμενόμενη και σχεδόν νομοτελειακή, καθώς ηγεσία και κομματικός οργανισμός - παρά τις πολλές ευκαιρίες που τους δόθηκαν και εξαιτίας της κατάρρευσης του ΣΥΡΙΖΑ και των λαθών της κυβέρνησης - αδυνατούν να παρουσιαστούν ως μια στέρεη και αξιόπιστη πολιτική δύναμη με σχέδιο διακυβέρνησης και δυνατότητα δημιουργίας κοινωνικής πλειοψηφίας.
Κάπου εκεί βολοδέρνει το ΠΑΣΟΚ και ο Νίκος Ανδρουλάκης στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, των αγροτικών επιδοτήσεων και των κινητοποιήσεων των αγροτών, με την ηθική τάχα μου υπεροχή τους, να διαφημίζεται όχι ως αξιακό πλαίσιο, αλλά ως υποκατάστατο πολιτικής.
Με την νέο-αυριανικής έμπνευσης επιλογή, να μετατραπεί η διερεύνηση της αμαρτωλής ιστορίας των αγροτικών επιδοτήσεων, σε ένα αφήγημα με κορωνίδα την ψευδο-κουμπαριά του πρωθυπουργού με τον «Φραπέ», ο κ.Ανδρουλάκης έχασε διπλά.
Ήρθε η ζωή και η πραγματικότητα της πολιτικής, να του υπενθυμίσει πως η απατεωνιά δεν έχει χρώμα, ιδεολογία και κομματική ταυτότητα και δημιουργεί ταυτίσεις και συμπορεύσεις πάνω από κόμματα.
Οι κουμπαριές των άλλων δεν στοιχειοθετούν εξ ορισμού ενοχοποιητική συνθήκη και ούτε οι δικές του αποτελούν απλά μια εθιμική κατάσταση της Κρήτης. Οι κουμπάροι του, μπορεί να είναι όσο ένοχοι και όσο αθώοι αποδείξει η έρευνα της δικαιοσύνης και όχι η νυφική φωτογραφία, στην οποία ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ εικονίζεται να μετέχει του μυστηρίου.
Τι κέρδισε ο κ. Ανδρουλάκης με το να επιδεικνύει, προ ημερών στη Βουλή, εφημερίδα με την είδηση για το γάμο του Μανόλη Ξυλούρη στο Μονοφάτσι της Κρήτης πριν από μια 20ετία, με κουμπάρο τον αείμνηστο Μητσοτάκη; Να δει στη σημερινή συζήτηση για τον προϋπολογισμό, κάποιος να κραδαίνει το γαμήλιο άλμπουμ από το γάμο του λογιστή και διευθυντή της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Ηρακλείου, κ. Γιώργου Λαμπράκη και της δικηγόρου Χρυσάνθης Κουτάντου, οι οποίοι συνελήφθησαν από το ελληνικό FBI και κατηγορούνται ως μέλη της εγκληματικής οργάνωσης με τις επιδοτήσεις στην Κρήτη.
Αυτού του είδους η ηθικολογία, έχει ένα επιπλέον σοβαρό μειονέκτημα: δεν κυβερνά, δεν ιεραρχεί, δεν αποφασίζει, δεν συγκρούεται με πραγματικά συμφέροντα. Και όσο περισσότερο ένα κόμμα επενδύει σε αυτήν, τόσο περισσότερο αποκαλύπτει ότι δεν είναι έτοιμο – ίσως ούτε πρόθυμο – να αναλάβει την ευθύνη της εξουσίας.
Η στρατηγική της Χαριλάου Τρικούπη κινείται στον άξονα «λεφτά υπάρχουν» για όλους, αρκεί να φύγει ο Μητσοτάκης για να έρθουν οι έντιμοι να κυβερνήσουν…
