Η ρευστότητα που κυριαρχεί στο πολιτικό σύστημα είναι ίσως γεγονός πρωτοφανές στη Μεταπολίτευση. Αν εξαιρέσει κανείς τις τρεις «σταθερές», δηλαδή τη Νέα Δημοκρατία, το ΚΚΕ και το ΠΑΣΟΚ, το υπόλοιπο σκηνικό θυμίζει κινούμενη άμμο.
Ο Σύριζα σε ελεύθερη πτώση μετά τις διαδοχικές διασπάσεις, η ΝΕΑΡ ένα επίσης βήμα πριν τη διάσπαση, το κόμμα Κασσελάκη που πέρυσι τέτοια εποχή κατέγραφε 6 και 7%, κινδυνεύει πλέον να γίνει μη ανιχνεύσιμο δημοσκοπικά , Νίκη και Σπαρτιάτες ετοιμάζονται να κουνήσουν μαντήλι, ο Βελόπουλος είναι σε παράκρουση γιατί βλέπει να καταγράφει μεγάλες απώλειες προς το κόμμα Καρυστιανού, ο Τσίπρας άγνωστος Χ προς το παρόν, με τις εκτιμήσεις όμως πολλών να μιλούν για απώλεια του momentum και επιδόσεις κατά πολύ κατώτερες αυτών που ανέμενε ο ίδιος.
Αλλά και στο ΠΑΣΟΚ, την ίδια στιγμή τσακώνονται για το αν πρέπει να λάβουν συνεδριακή απόφαση περι μη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία ή όχι ενώ φωνές μιλούν ολοένα και πιο πολύ για συμπράξεις με τα κόμματα της «δημοκρατικής αντιπολίτευσης». Και δεν θυμόμαστε άλλον παρόμοιο αυτοχειριασμό κόμματος, στη νεότερη τουλάχιστον πολιτική ιστορία της χώρας. Αντί να στριμώξουν τους αντιπάλους τους και αντί να στραφούν προς το Κέντρο δείχνοντας σοβαρότητα και κυβερνησιμότητα, μπήκαν οι ίδιοι στη δίνη μιας μη αναστρέψιμης μάλλον και επώδυνης εσωστρέφειας με άγνωστο τέλος.
Από την άλλη, το λεγόμενο «κίνημα» Καρυστιανού που παρουσιάζει προς το παρόν μια δημοσκοπική δυναμική, κινδυνεύει με αυτανάφλεξη προτού καν συσταθεί και επίσημα.
Οι αναφορές για μάγισσες και χαρτορίχτρες, το “περιβάλλον” που αποτελείται κατά βάση από θρησκόληπτους, δραχμιστές ακροδεξιούς, αντιεμβολιαστές και μερικούς άλλους γραφικούς, η μεγάλη χοντράδα για τις αμβλώσεις και τη διαβούλευση, η απαίτηση να ενημερωθεί εκ των προτέρων η πρόεδρος για τα θέματα που θα συζητήσει ο Μητσοτάκης με τον Ερντογάν ώστε να τα εγκρίνουν ή να τα απορρίψουν οι Έλληνες πολίτες, επιβεβαιώνουν απλά αυτό που κάποιοι υποπτευόμασταν από την πρώτη στιγμή : ότι η “μάνα” ψωνίστηκε αγρίως και θεωρεί τον εαυτό της ήδη θεσμικό παράγοντα.
Η Καρυστιανού καταγράφει ωστόσο ένα 20% ως δυνητική ψήφο, αρκετά μάλιστα πιο πάνω από τον Τσίπρα και το ΠΑΣΟΚ. Σημεία των καιρών.
Το πρόβλημα όμως είναι γενικότερο καθώς κατά γενική ομολογία, η πολιτική έχει πέσει πολύ χαμηλά. Τρανό παράδειγμα οι δηλώσεις που γίνονται κατά καιρούς αλλά ανακαλούνται χωρίς τσίπα και κυρίως χωρίς ανάληψη ευθύνης.
Ο Χριστοδουλάκης δεν μίλησε ποτέ για «τρία χαμένα βαγόνια», η Λιακούλη δεν είπε ποτέ για «πιστοποιημένα εμβόλια ευλογιάς» που δήθεν υπάρχουν αλλά δεν χορηγούνται, ο Ανδρουλάκης δεν έκανε ποτέ αναφορά για «παράνομα εύφλεκτα φορτία» στα Τέμπη, ο Φάμελλος δεν έκανε ποτέ λόγο για «ερωτηματικά που πληθαίνουν» όταν βρέθηκε νεκρός ο άτυχος Βασίλης, ο Βελόπουλος δεν είπε ποτέ για «53 επιπλέον αδήλωτους νεκρούς», ο Κασσελάκης δεν είπε ποτέ ότι το κόμμα του μπορεί και να αναστείλει τη λειτουργία του, η Καρυστιανού δεν μίλησε ποτέ για δημόσια διαβούλευση για τις αμβλώσεις. Όλα ήταν αποκυήματα της φαντασίας μας, εμείς οι βραδύνοες καταλάβαμε λάθος και τα Μέσα διαστρέβλωσαν αυτά που είπαν.
Κατά τ’ άλλα όμως, όλοι αυτοί ανησυχούν για την απαξίωση της πολιτικής και την αδιαφορία του κόσμου και παλεύουν για την αλήθεια και την κάθαρση στο δημόσιο βίο.
Χυλός κατάντησε η πολιτική που από κάποτε ευγενές λειτούργημα, κατάντησε τώρα σε μεγάλο μέρος της, χόμπι ασόβαρων, ανεπάγγελτων, απατεώνων και διαταραγμένων.
