Πριν πάμε στην ανάδειξη των αντιφάσεων, των αυτοαναιρέσεων, των αυτοεξωραϊστικών παρασιωπήσεων, των ελλείψεων, των ελλειμμάτων και των κραυγαλέων πολιτικών ολισθημάτων του Τσίπρα ως πρωθυπουργού, ας σταθούμε για λίγο σήμερα στην υπογράμμιση κάποιων εκ των ολισθημάτων, των ατοπημάτων, των ακυριολεξιών και των στρεβλώσεων των ιστορικών γεγονότων, που διαπράττει ως «συγγραφέας». Επαναλαμβάνω, όλως ενδεικτικά και με τη δέσμευση να επανέλθω.
Λοιπόν…
Ο άνθρωπος που θεωρεί - σήμερα…- πως «δυστυχώς»(!!!) η ένταξη στο ευρώ είχε υπεραναβαθμιστεί ως ιστορικό γεγονός, με αποτέλεσμα «ΚΑΛΩΣ Ή ΚΑΚΩΣ» η ελληνική κοινωνία να έχει πειστεί πως απετέλεσε εθνική επιτυχία, άρα η έξοδος από το ενιαίο νόμισμα «ΘΑ ΒΙΩΝΟΤΑΝ ΩΣ» -δηλαδή δεν θα ήταν- «εθνική αποτυχία» (σελ. 184)…
Εκτός από την αξιολόγηση της ιστορικής βαρύτητας των γεγονότων είχε πρόβλημα και με την ακρίβεια της ιστορικής τους αποτύπωσης. Ειδικότερα:
Πρώτον γράφει (σελ. 29): «Ο Σαρτζετάκης [ως ανακριτής στην υπόθεση Λαμπράκη είχε δεχθεί] τις πιέσεις, τις απειλές… της τότε Κυβέρνησης Καραμανλή»… Μικρή η σημασία του ότι, όταν ο Σαρτζετάκης ξεκίνησε να ασκεί ανακριτικά καθήκοντα στη συγκεκριμένη δυσώδη υπόθεση, κυβέρνηση Καραμανλή δεν υπήρχε! Με τον επικεφαλής της να έχει παραιτηθεί, εν πολλοίς επειδή διεπίστωσε την αδυναμία του να ελέγξει θύλακες του βασιλικού παρακράτους. Και με τα ανάκτορα να έχουν επιβάλει ως πρωθυπουργό την πιο φιλική προς αυτά -εξωκοινοβουλευτική μάλιστα- προσωπικότητα που υπήρχε στη δημόσια ζωή (ίσως ακριβώς για να διευκολυνθεί η προστασία του υποκρυπτόμενου πίσω από τη δολοφονία παρακράτους…)
Δεύτερον, εμφανίζει -σελ.75- το δημοψήφισμα (μορφή λαϊκής ετυμηγορίας όπου ο λαός επιλέγει επί ζητήματος που του τίθεται σχεδόν πάντα διλημματικά) ως εκλογική αναμέτρηση, εκεί δηλαδή όπου ο λαός επιλέγει μια από τις υφιστάμενες πολιτικές/κομματικές προσφορές για ανάδειξη αιρετών αξιωματούχων.
Τρίτον, εμφανίζεται ως εκπλησσόμενος από την πρωτοβουλία του Καμμένου, τον Γενάρη του 2015, να προαναγγείλει μια όχι ακόμη κλεισμένη, αλλά απλώς «επικείμενη» συμφωνία για κυβερνητική συνεργασία (σελ. 118). Οι προεκλογικές συζητήσεις που αναγνωρίζει ο Τσίπρας ότι ο ηγέτης τον ΑΝ.ΕΛ. είχε με τον ίδιο αφορούσαν άραγε κλείσιμο ραντεβού για παρτίδα τένις; (Ο συνομιλητής του ήταν ακόμη παχύσαρκος έως προγάστωρ…) Άλλωστε στην ίδια ακριβώς σελίδα δεν χαρακτηρίζει την προηγηθείσα πολιτική συνοδοιπορία τους σε επιμέρους ζητήματα ως «προετοιμασία συνεργασίας»;
Κυρίως όμως -κάτι που δεν αναφέρει ΠΟΥΘΕΝΑ στο βιβλίο και συνιστά μια από τις αναρίθμητες παρασιωπήσεις του- τι σήμανε το ότι προ των συγκεκριμένων εκλογών είχε, σε τηλεοπτική συνέντευξη, εξάρει την «πολιτική εντιμότητα» του μελλοντικού συγκυβερνήτη του;
Υπάρχει ιστορικό προηγούμενο πολιτικού ηγέτη προεκλογικά να επαινεί έτσι ανταγωνιστή του για τη λαϊκή ψήφο, αν δεν έχει συμφωνηθεί κάποια μετεκλογική συνεργασία; (Βέβαια αυτός ο ισχυρισμός του δεν είναι τίποτε μπροστά σε εκείνον που προβάλλει για τη συγκρότηση της κυβέρνησης του Σεπτεμβρίου του 2015: εκεί εμφανίζει -σελ. 352- τη νέα συγκυβέρνηση με τον Καμμένο ως περίπου επιβληθείσα από την αδόκητη και απρόσκλητη εμφάνιση του τότε εύσαρκου πολιτικού στον πανηγυρισμό της νίκης! Πόσο μπορεί να υποτιμά τη νοημοσύνη των άλλων…)
Τέταρτον, τονίζει πως η αναθεωρητική για το Σύνταγμα πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, της 2ας Νοεμβρίου του 2018, προέβλεπε τον περιορισμό σε τρεις των επιτρεπτών στο ίδιο πρόσωπο πρωθυπουργικών θητειών (σελ. 526-527).
Πέραν όμως του ότι μια τέτοια πρόβλεψη θα είχε στερήσει από τη χώρα πρωθυπουργικές θητείες κορυφαίων πολιτικών (εν άλλοις Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή), ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΣΤΕΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ στην αναθεωρητική πρωτοβουλία του κόμματός του, της οποίας γίνεται επίκληση! (Εν προκειμένω, ωστόσο, δεν είμαι βέβαιος πως ο συγγραφέας στρεβλώνει συνειδητά το κείμενο που επικαλείται.
Αντίθετα είμαι σχεδόν βέβαιος πως δεν το κοίταξε ή, αν ναι, δεν κατάλαβε τίποτε, ούτε για το συγκεκριμένο σημείο ούτε -λόγω ελλειμματικής ιστορικοθεσμικής παιδείας- για πολλά τραγελαφικά που περιλάμβανε η εν λόγω πρόταση, την οποία με τόση υπερηφάνεια αναδεικνύει.) Αλλά και σε αυτό το ζήτημα θα επανέλθω προσεχώς.
