Η Ρουμανία είναι μια χώρα «φτωχή» σε καλούς δρόμους και ακόμη φτωχότερη σε αυτοκινητοδρόμους. Σίγουρα πολύ φτωχότερη από την Ελλάδα. Έχουμε στην Ελλάδα κάτι περισσότερο από 2.500 χιλιόμετρα εξαιρετικής ποιότητας και ασφάλειας αυτοκινητοδρόμων, έχουν κάτι περισσότερο από 900 χιλιόμετρα. Βεβαίως, εκείνοι πληρώνουν μια οικονομική κάρτα διαδρομών (vignette) εμείς έχουμε διόδια, ακριβά αν και όχι από τα ακριβότερα στην Ευρώπη των καλών δρόμων. Επιπλέον, η έκταση της Ρουμανίας είναι διπλάσια από της Ελλάδας και έχει τον μισό ορεινό όγκο από τον δικό μας.
Τα παιδιά του ΠΑΟΚ, που είναι και δικά μας, σκοτώθηκαν σε κακό δρόμο βαριάς κυκλοφορίας. Από εκείνους που είχαμε προτού αρχίσουμε να κατασκευάζουμε σύγχρονο οδικό δίκτυο. Αν εμείς δεν σκοτωνόμασταν μέσα στις πόλεις και σε κακής οδικής ποιότητας επαρχιακούς δρόμους, επειδή τρέχουμε βλακωδώς, πίνουμε ανοήτως και δεν είμαστε καλοί οδηγοί, όπως νομίζουμε, θα είχαμε πολύ λιγότερους νεκρούς από τους 60+ ανά εκατομμύριο κατοίκους.
Το χειρότερο μακάβριο σκορ, στην Ευρώπη, το έχει η Ρουμανία (80+). Οφείλεται μάλιστα στην παράσυρση πεζών, στις παραβάσεις ταχύτητας και στην υπερφόρτωση στριμωγμένων κεντρικών αξόνων, σαν κι αυτόν που πήρε τα παιδιά της Ημαθίας. Αν ήξεραν όλα αυτά, θα είχαν σχεδιάσει τη διαδρομή τους από τη μεριά της Αδριατικής.
Σημειώστε ακόμη ότι στην Ελλάδα μπαίνουν σε κυκλοφορία σχεδόν 150.000 νέα αυτοκίνητα κάθε χρόνο, ενώ στη Ρουμανία, που μας προσπερνά κατά τέσσερις θέσεις στην κατάταξη «ευμάρειας» που περιφέρουν οι αντιπολιτεύσεις, κυκλοφορεί ετησίως ο ίδιος, σε απόλυτους αριθμούς, νέων αυτοκινήτων. Είμαστε δηλαδή «πλουσιότεροι»; Μάλλον!
Οι χώρες μοιάζουν και διαφέρουν, ταυτόχρονα. Πάντοτε πρέπει να κοιτούμε προσεκτικότερα την πραγματική εικόνα της πραγματικής ζωής των ανθρώπων.
Η ευκαιρία για αυτό που θέλω να επισημάνω και σήμερα είναι, βεβαίως, μακάβρια. Αλλά λέει αρκετά για τη βιασύνη που διακρίνει την κρίση και τις επικρίσεις πολλών στον πολιτικό διάλογο, οι οποίοι παπαγαλίζουν πως μέχρι και οι Ρουμάνοι μας πέρασαν, επειδή το βιοτικό επίπεδο μας κατρακύλησε στις τελευταίες θέσεις «σε όρους αγοραστικής δύναμης». Το στοιχείο, στατιστικά, είναι ακριβές, αλλά δεν λέει την αλήθεια για το πως ζουν οι άνθρωποι κάθε χώρας. Είναι εξάλλου γνωστό πως οι αυτοκινητόδρομοι δεν συμπεριλαμβάνονται στις συγκρίσεις της αγοραστικής δύναμης.
Με την ευκαιρία, να σημειώσω ότι, πρακτικά, χρειαζόμαστε λίγα ακόμη χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων. Το βάρος θα έπρεπε να έχει πέσει, εδώ και ήδη πολλά χρόνια, σε τρία στοιχεία που βελτιώνουν το πραγματικό βιοτικό επίπεδο: την ποιότητα των δευτερευόντων οδικών αξόνων, αυστηρή εφαρμογή των κανονισμών κυκλοφορίας και απαλλαγή από τα πολύ γηραιά αυτοκίνητα.
Αν είχαμε αυτά τα τρία, ευκολότερα θα απαιτήσουμε και το προφανώς σπουδαίο: καλύτερα εκπαιδευμένους και πειθαρχημένους οδηγούς.
Όλα αυτά μαζί δεν τα πετυχαίνεις μόνον επειδή θα ανέβεις μερικές θέσεις στις στατιστικές που τόσο λατρεύει η αντιπολίτευση. Μπορείς όμως να τα πετύχεις αν είσαι καλύτερος πολίτης και έχεις ένα πολύ καλύτερο κράτος.
Υ.Γ.: Η Ιρλανδία, που είναι, στα χαρτιά, το δεύτερο πλουσιότερο κράτος της Ευρώπης (μετά το Λουξεμβούργο!) και δεν έχει περισσότερα από 900+ χιλιόμετρα αυτοκινητοδρόμων, έχει τους μισούς νεκρούς από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα.
