Ασφαλώς και ένας πρωτοδιόριστος υπάλληλος μιας εταιρείας δικαιούται να ελπίζει ότι κάποτε θα φθάσει στην αξιοζήλευτη θέση του Διευθύνοντος Συμβούλου. Με την δουλειά του, με τα προσόντα του, με την εμπειρία που θα σωρεύσει καθώς θα ανεβαίνει μία-μία τις θέσεις, όλα είναι πιθανά. Για να το πω κι αλλιώς, είναι λάθος να χλευάζουμε τις φιλοδοξίες των ανθρώπων, όσο χαμηλά στην ιεραρχία κι αν βρίσκονται όταν τις εκφράζουν.
Θα είναι όμως εξόχως κωμικό θέαμα, να δούμε τον υπαλληλάκο, την δεύτερη μόλις μέρα της πρόσληψης του, να εισβάλλει το γραφείο του CEO και με υψωμένο το δάκτυλο να του λέει «τι είναι αυτά που κάνεις με τις γραμμές παραγωγής ή με τις επενδύσεις των αποθεματικών ή με τα μερίσματα των μετόχων;». Ότι εκεί, δεν αποκαλύπτεται ένας υγιώς φιλόδοξος εργαζόμενος, αλλά ένας μωρός ανθρωπάκος που έχει καβαλήσει το καλάμι και τρέχει.
Αυτή η εικόνα σχηματίστηκε στο μυαλό μου, όταν διάβασα την ανάρτηση της Καρυστιανού για την επικείμενη συνάντηση Μητσοτάκη - Ερντογάν. Τι ανοησία πρέπει να δέρνει την κυρία και το επιτελείο της –ο θεός να το κάνει επιτελείο- για να αποτολμήσουν τέτοια ανακοίνωση. Τι μικρομεγαλισμός, τι έπαρση…
Τύφλα να χουν οι νυν και οι πρώην πρωθυπουργοί, οι διπλωματικές υπηρεσίες, οι πρέσβεις και οι πρόξενοι, οι υπουργοί εξωτερικών και άμυνας, οι διεθνολόγοι με τα πτυχία και τα μεταπτυχιακά τους, οι μελετητές των διεθνών συμβάσεων και όσοι ξεκοκαλίζουν τις χιλιάδες των σελίδων από πρακτικά τέτοιων δύσκολων συναντήσεων κορυφής. Τους έβαλε τα γυαλιά μια παιδίατρος, σύμβουλος θηλασμού και μάλιστα στην πρώτη ανάρτηση της ζωής της για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Όχι παίζουμε.
Αμφιβάλω αν υπήρξε Έλληνας που διάβασε αυτό το σαχλό κειμενάκι και δεν έβαλε τα γέλια, ακόμα κι αν πριν έναν χρόνο ήταν στην συγκέντρωση για τα Τέμπη και κρατούσε πανό που έγραφε «δεν έχω οξυγόνο». Αυτός ο επιτακτικός τόνος προς τον πρωθυπουργό από μια κυρία παντελώς άσχετη με το θέμα, αυτό το «πες μας την ατζέντα για να κρίνει ο λαός αν πρέπει να γίνει η συνάντηση σου με τον Ερντογάν», αποπνέει μια φαιδρότητα που μόνο στα καφενεία όπου οι ξερόλες κατεβάζουν τσίπουρα μπορεί κανείς να συναντήσει.
Αφήνω στην άκρη αυτό το μείγμα καθομιλουμένης και αρχαΐζουσας γλώσσας, με το οποίο προσπάθησε να κάνει πιο επίσημη και πειστική την ανάρτησή της. «Ποια τα θέματα των συνομιλιών, ως σας έχουν γνωστοποιηθεί;» ρωτά με ύφος δασκάλας του μεσοπολέμου. Μου θύμισε την αναλφάβητη γιαγιά μου από την κρητική Μαδάρα, όταν την βάζαμε να μιλήσει εγγλέζικα για να σπάσουμε πλάκα.
Όσο για το φινάλε της ανακοίνωσής της, ήταν άξιο όσων ήδη υποψιαζόμασταν σχετικά με τις πεποιθήσεις της μάνας των Τεμπών. Πολύ εύκολα εκστομίζει το «εθνική προδοσία» η παιδίατρος. Για βάστα κυρία Καρυστιανού μου, εντάξει, είσαι σκληρή διαπραγματεύτρια, αλλά μη μας βγάλεις κι όλους προδότες από την πρώτη σου ανακοίνωση. Στην δέκατη δηλαδή, πώς θα μας ονοματίσεις;
Προφανώς, αν βρεθείς εσύ απέναντι στον Ερντογάν θα τα πας καλύτερα απ’ ότι οι πουλημένοι πολιτικοί μας. Αλλά πριν φτάσεις εκεί, κοίτα πρώτα να μάθεις πώς να αντιμετωπίζεις τον Νίκο Στραβελάκη (κι όχι να τον βρίζεις που έκανε την ερώτηση για τις αμβλώσεις) ή τον Σπύρο Χαριτάτο (κι όχι να του ακυρώνεις συνέντευξη την τελευταία στιγμή γιατί δεν τον έχεις εμπιστοσύνη τι θα ρωτήσει).
Καλύτερα, λέω εγώ, να εμφανίζεσαι μόνο στις life style εκπομπούλες. Είναι πιο εύκολες. Εκεί διέπρεψε και ο Κασσελάκης στον καιρό του κι είδαμε τα χαΐρια του.
