Στην προσπάθεια κάποιων ιδεολογικών κύκλων να μην αλλάξει απολύτως τίποτα απ’ όλα αυτά που αποδείχθηκε ότι υπήρξαν καταστροφικά για τη χώρα μας, τα τελευταία 50 χρόνια, έχει αναπτυχθεί ένας ιδιόμορφος Νεο-λουδιτισμός που αντιστέκεται σθεναρά σε κάθε επιστημονική και τεχνολογική πρόοδο, χρησιμοποιώντας επιχειρήματα, τα οποία πιο πολύ θα τα χαρακτήριζε κανείς συναισθηματικές εξάρσεις, παρά τεκμηριωμένες αντιρρήσεις.
Το είδαμε όταν άρχισαν να κατασκευάζονται τα πρώτα φωτοβολταϊκά πάρκα στην Ελληνική Περιφέρεια.
Το είδαμε όταν άρχισαν να στήνονται οι πρώτες ανεμογεννήτριες στα νησιά και τις βουνοκορφές.
Το βιώσαμε κατά την περίοδο της πανδημίας του Covid-19, με κάποιους συμπολίτες μας να χοροπηδάνε σαν μαϊμούδες επάνω στις προστατευτικές μάσκες και να αρνούνται επίμονα να κάνουν τα εμβόλια.
Το βλέπουμε στις αντιδράσεις των τοπικών κοινωνιών, όταν ακούνε ότι θα εγκατασταθεί κάποιος σταθμός αεριοποίησης LNG στην περιοχή τους.
Ακόμα και το δίκτυο 5G της κινητής τηλεφωνίας εξοβελίσθηκε από κάποιες πόλεις, όπως η Καλαμάτα, στα πρώτα χρόνια της εγκατάστασής του.
Θα πει κανείς ότι όλα αυτά τα φαινόμενα είναι παγκόσμιας κλίμακας και έχουν να κάνουν με την ανασφάλεια που νιώθει ο μέσος άνθρωπος από την αλματώδη εξέλιξη της Τεχνολογίας και της Πληροφορίας, τις οποίες πλέον δεν είναι ικανός να παρακολουθήσει, όπως ίσως κατάφεραν οι παππούδες μας να εξοικειωθούν με τη μετάβαση από τον αραμπά στην κινητή τηλεφωνία και τους πρώτους υπολογιστές. Και τα Κοινωνικά Δίκτυα, καθώς και οι επιτήδειοι της Προπαγάνδας, επέτειναν αυτό το αίσθημα ανασφάλειας με ψευδή στοιχεία που κυμαίνονται από τα πολύ επιδέξια και αληθοφανή, έως τα εντελώς γελοία. Για όλα υπάρχει, βλέπετε, ο κατάλληλος αποδέκτης.
Τα πρόσφατα γεγονότα στο Ιράν θα λειτουργήσουν καταλυτικά στη διαδικασία λήψης αποφάσεων, σχετικά με την ενεργειακή ασφάλεια, η οποία είναι απαρέγκλιτη προϋπόθεση για την ευημερία ενός κράτους. Τα ορυκτά καύσιμα έχουν συγκεκριμένο χρονικό ορίζοντα χρήσης, συνυπολογίζοντας το απολύτως υπαρκτό πρόβλημα της κλιματικής αλλαγής και η χώρα μας, ορθά πράττοντας, σπεύδει να εκμεταλλευθεί τα τελευταία ίσως αποθέματα φυσικού αερίου που θα έχουν κάποια ζήτηση μέσα στις επόμενες 2 δεκαετίες, πριν κριθούν και αυτά ως ακατάλληλα προς χρήση. Μετά, όμως, τί μέλλει γενέσθαι;
Με δεδομένο ότι η τεχνολογίες πυρηνικής σύντηξης για παραγωγή ενέργειας, που θα έλυναν οριστικά το ενεργειακό πρόβλημα της Υφηλίου, ανήκουν στο απώτερο μέλλον, είναι φυσικό οι αναπτυγμένες κοινωνίες να διερευνήσουν σοβαρά τους τρόπους ασφαλούς χρήσης της πυρηνικής ενέργειας, οι οποίοι πλέον καμία σχέση δεν έχουν με το ατύχημα του Τσερνόμπιλ, που παρακίνησε κάποιους φιλοσοβιετικούς συμπολίτες μας να τροποποιήσουν τη δίαιτά τους, τρώγοντας μεγάλες ποσότητες μαρουλιών και άλλων ζαρζαβατικών, για να μας πείσουν ότι όλα αυτά ήταν απλές ανυπόστατες διαδόσεις.
Οι σημερινές τεχνολογίες παραγωγής ενέργειας από την πυρηνική σχάση, έχουν τόση σχέση με το Τσερνόμπιλ, όση ένα ηλεκτροκίνητο όχημα, με μια ατμομηχανή των αρχών του 19ου αιώνα. Κι όμως, κάποια πολιτικά αποκόμματα προσπαθούν να κεντρίσουν το θυμικό των συμπολιτών μας με επιχειρηματολογία της δεκαετίας του ’70, ενώ καμία αντίδραση δεν εκδήλωσαν στο παρελθόν στη συνεχιζόμενη λειτουργία του απαρχαιωμένου πυρηνικού σταθμού του Κοζλοντούι, στη γειτονική μας Βουλγαρία, λες και η ραδιενέργεια θα χρειαστεί βίζα και διαβατήριο για να περάσει τα σύνορά μας, σε περίπτωση ατυχήματος.
Για να αντιληφθεί κανείς τα επίπεδα επικινδυνότητας και το αποτύπωμα άνθρακα που έχουν οι διάφορες μορφές παραγωγής ενέργειας, μπορεί να ανατρέξει στον σύνδεσμο: www.OurWorldinData.org/safest-sources-of-energy (συγγραφέας Dr. Hannah Ritchie) και να αντιληφθεί εύκολα ότι η σύγχρονη πυρηνική τεχνολογία, είναι μακράν η ασφαλέστερη και περιβαλλοντικά φιλικότερη μέθοδος παραγωγής ενέργειας.
Φυσικά, ο μέσος συμπολίτης μας διακατέχεται από εντελώς αντίθετες «επιστημονικές» εμμονές, κι έτσι θα γίνουμε μάρτυρες πολλών «κοινωνικών αντιδράσεων», όπως συμβαίνει με κάθε νέα τεχνολογική εφαρμογή στην Ελλάδα.
