Η φωτογραφία είναι πλέον γνωστή και έχει πονέσει πολύ κόσμο, κυρίως τους υπερ- πατριώτες και τον… Ερντογάν. Τέσσερις υπουργοί της ομάδας συνεργασίας Ελλάδα-ΗΠΑ-Κύπρος-Ισραήλ υπέγραψαν στο πανεπιστήμιο Rice του Χιούστον τη Διακήρυξη για την Ενεργειακή Συνεργασία και την ίδρυση του Κέντρου Ενέργειας Ανατολικής Μεσογείου. Ο δε Σταύρος Παπασταύρου συναντήθηκε και με τις διοικήσεις της ExxonMobil και της Chevron για να επιταχυνθούν οι έρευνες για την εξόρυξη υδρογονανθράκων. Σαν καλό μου ακούγεται!
Διαβάζω πως την ίδια ημέρα εγκαινιάστηκε το εργοστάσιο παραγωγής drones στη Μαλακάσα και με την ισραηλινή τεχνογνωσία, σε δύο χρόνια, θα παράγει σε ετήσια βάση 100.000 τεμάχια. Και να μην ξεχάσω τη διεθνή χρηματοδότηση του Ελληνικού Κέντρου Αμυντικής Καινοτομίας (ΕΛΚΑΚ). Μετά από πολλές δεκαετίες σπατάλης και διαφθοράς γίνονται θεαματικά βήματα στην πολεμική μας βιομηχανία. Όλο αυτό μου ακούγεται ακόμα καλύτερο!
Κι έρχομαι στο Λιμάνι της Αλεξανδρούπολης, τη νέα Σούδα, όπως την αποκαλεί η τουρκική πλευρά. Εκεί γίνονται πρόσθετα έργα εμβάθυνσης του λιμανιού ώστε, εκτός από εμπορικός κόμβος, να γίνει και στρατιωτικός (στρατιωτικά logistics) με την προώθηση βαρέος υλικού στην Ανατολική Ευρώπη, με την παράκαμψη των Στενών του Βοσπόρου. Βάλτε σε αυτό το σκηνικό και την αναβάθμιση του λιμανιού της Καβάλας.
Τούτων δοθέντων, όσοι αποφάσισαν να πλήξουν την κυβέρνηση επάνω στα εθνικά θέματα θα ηττηθούν πανηγυρικά. Λόγια και ανησυχίες αυτοί, έργα η κυβέρνηση. Κάπου εδώ το ματσάκι τελειώνει. Συνεπώς, ας αλλάξουν γήπεδο αν δε θέλουν να πάνε άκλαυτοι. Και στο κάτω-κάτω να δουν πώς αντιδρούν οι Τούρκοι μπροστά σε αυτές τις πολιτικές της ελληνικής κυβέρνησης. Για πρώτη φορά κυοφορούμενες επιχειρησιακές συνέργειες μπορούν να αλλάξουν τους συσχετισμούς δυνάμεων στη ΝΑ. Μεσόγειο. Λίγο μυαλό χρειάζεται για να αντιληφθούμε τους λόγους της οργής της Άγκυρας και τις σπασμωδικές της αντιδράσεις.
Βέβαια, οι μονίμως ανησυχούντες -εντελώς όψιμα- ενδέχεται να ενοχλούνται από όλο αυτό το σκηνικό που μόλις προανέφερα. Να θέλουν μια Ελλάδα με άλλον εξωτερικό προσανατολισμό. Αν συμβαίνει αυτό ας βγουν μπροστά και να το πουν. Να μας ξαναπιπιλίσουν την καραμέλα της πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής, δηλαδή την επαναπροσέγγιση με τον Ρώσο εισβολέα. Αν κρίνω από τα ονόματα και τις θέσεις των ανησυχούντων μάλλον περί αυτού πρόκειται.
Ένας παλιός κόσμος της μίζερης Ελλάδας, στο όνομα της χαμένης ψυχής της Νέας Δημοκρατίας επιδιώκει να μας πάει πίσω πολλές δεκαετίες. Συνασπίζεται ό,τι πιο παλιακό υπάρχει, διότι οι εκπρόσωποί του βλέπουν πως τα γεγονότα τους βάζουν στο περιθώριο και δεν το αντέχουν. Να μην εκπλαγούμε αν στο τέλος της ημέρας δούμε μια τερατογένεση του ετερόκλητου χθες. Εξάλλου τους είχαν ενώσει και τα ξυλόλια και ο…Ρούτσι.
Πάντως, όσοι ακόμα ψάχνουν τη χαμένη ψυχή της Νέας Δημοκρατίας θα τη βρουν και στο Τέξας και στην Αλεξανδρούπολη και στη Μαλακάσα και στα Ραφάλ και στις φρεγάτες. Και όποιος τολμά, ας κατέβει να παίξει μπάλα σε αυτό το γήπεδο.
