11ος χρόνος
ημέρα 3813η
ημέρα 3813η
Παρασκευή ,
10 Απριλίου 2026
10 Απριλίου 2026
Δημήτρης Καμπουράκης
Δημήτρης Καμπουράκης
author_profile
author_firstname
Δημήτρης
author_lastname
Καμπουράκης
Αν έμπαινε κοριός και αλλού;
Για να δούμε την λίγο πιο μεγάλη εικόνα. Η ιστορία με τον ΟΠΕΚΕΠΕ και τις εμπλοκές έντεκα πολιτικών προσώπων, βουλευτών και υπουργών, είναι η αποκάλυψη μιας κρυφής αλλά πασίγνωστης αλήθειας. Αλλά και μερικής αλήθειας. Για τους περίπου 500.000 αγρότες που έχει η χώρα, το πολιτικό σύστημα βρέθηκε να τρέχει να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Και να εξηγεί τα ανεξήγητα. Το ενδιαφέρον όμως δεν είναι μόνο ποιοι μιλούσαν με ποιους και για ποιον λόγο.
Πότε θα είχε νόημα το αίτημα για εκλογές
Ο Μητσοτάκης το ξανάπε χθες. Εκλογές το 2027. Έχει μια μανία με την θεσμικότητα ο άνθρωπος, είναι ολοφάνερο. Ακόμα και σε μια από τις πιο ζόρικες στιγμές της πρωθυπουργικής του θητείας, την ώρα που έκανε μια ρηξικέλευθη πρόταση που αφορά την ουσία της λειτουργίας του πολιτικού συστήματος, δεν παρέλειψε να το πει κι αυτό. Η τετραετία θα ολοκληρωθεί. Κι όσο αυτός το λέει, οι απέναντι αρχίζουν να παπαγαλίζουν εκνευριστικά το αντίθετο. Εκλογές τώρα, φύγετε τώρα, εκλογές αμέσως.
Ρουσφέτια και διδάγματα
Στις εκλογές του 1996 (ακριβώς πριν 30 χρόνια), ως συντάκτης του ελεύθερου πολιτικού ρεπορτάζ, πρότεινα στο κανάλι που εργαζόμουν να παρακολουθήσω με μια κάμερα έναν βουλευτή μεγάλου κόμματος και να καταγράψω σε 24ωρή βάση τον τρόπο που έκανε την προεκλογική του εκστρατεία. Η πρόταση εγκρίθηκε, ο βουλευτής βρέθηκε (γνωστότατος και με μεγάλη πελατεία) και το άλλο πρωί νωρίς-νωρίς, 7.30 με την τσίμπλα στο μάτι, ήμουν έξω απ’ το γραφείο του «για να ξεκινήσουμε με επίσκεψη σε λαϊκή».
Καλά να πάθουν
Στο χωριό μου το λένε κι αλλιώς. Όποιος κατουράει στη θάλασσα, το βρίσκει στο αλάτι. Όταν κάποιος φωτογραφίζεται να υπογράφει στο τραπέζι του Προεδρικού Μεγάρου, καταχαρούμενος που κάποτε στον τάφο του θα γράψουν «ενθάδε κείται ο δείνα, διατελέσας υπουργός», θα πρέπει να ξέρει ότι εκεί δεν μπήκε για χαβαλέ και ταρατατζούμ. Μπήκε για να δουλέψει. Ότι ο πρωθυπουργός δεν τον διόρισε υπουργάρα για να συντηρήσει τα κακώς κείμενα, αλλά για να τα διορθώσει. Δεν του έδωσε εντολή «άστα όπως τα βρήκες», αλλά «σουλούπωσέ τα».
Οι ανικανοποίητοι
Σύμφωνα με την GPO, το 56,6% των Ελλήνων κρίνει ως ανεπαρκή τα μέτρα στήριξης που εξήγγειλε η κυβέρνηση για την αντιμετώπιση των συνεπειών του πολέμου. Επίσης, το 84,4% θεωρεί ότι οι αυξήσεις στον κατώτατο μισθό δεν καλύπτουν τις απώλειες από τον πληθωρισμό. Αυτό δα έλειπε. Να πει ο Έλληνας ότι του φτάνουν τα λεφτά. Κορόιδο είναι; Μόλις πει «εντάξει είμαστε» ή «κάπως βολεύεται η κατάσταση», κατ’ ευθείαν σταματάνε να του δίνουν.
Καημένη Φώφη
Αν το ΠΑΣΟΚ περιλάμβανε στις αποφάσεις του Συνεδρίου του την απλή φράση «δεν θα γίνουμε εμείς η αιτία να μείνει η χώρα ακυβέρνητη», σήμερα θα είχε τέσσερις με πέντε δημοσκοπικές μονάδες άνοδο. Θα είχε φύγει η κολλημένη βελόνα προς τα πάνω. Εκείνοι όμως αποφάσισαν ότι η διατύπωση ενός τέτοιου πολιτικού δόγματος θα τους χαντακώσει. Ότι θα στείλει τον κόσμο τους στον Μητσοτάκη ή στον Τσίπρα. Λάθος μέγιστο. Δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι η Παπανδρεϊκή και Σημιτική παράδοση του ΠΑΣΟΚ, είναι να υπάρχει ως κόμμα κυβερνησιμότητας και όχι ως γκρουπούσκουλο διαμαρτυρίας. Να παίζει μπάλα στο γήπεδο κι όχι να κάθεται στην εξέδρα.
Θανάσης Διάκος, Λεό των Θερμοπυλών, Παυλίτος Μελάς
«Θανάσης». Έτσι. Χωρίς δεύτερη σκέψη, χωρίς δισταγμό, χωρίς την παραμικρή αίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά. Ο Αλέξης Τσίπρας στη Λαμία αναφέρθηκε στον Αθανάσιο Διάκο, αποκαλώντας τον «Θανάση». Μια λέξη, μια λεπτομέρεια, αλλά από αυτές που φωτίζουν έναν ολόκληρο τρόπο σκέψης και μια στάση ζωής. Γιατί τα σύμβολα δεν είναι φίλοι μας, να τα φωνάζουμε με το μικρό τους όνομα.
Ο πόνος στον αγκώνα και ο καρκίνος
Σ’ αυτό το συνέδριο, συζήτησαν καθόλου τους λόγους για τους οποίους το 50% των ψηφοφόρων του ίδιου του ΠΑΣΟΚ, δεν θεωρεί τον Ανδρουλάκη κατάλληλο για πρωθυπουργό; Όχι, το έβαλαν κάτω από το χαλί. Μήπως αναρωτήθηκαν γιατί στην πρωθυπουργική καταλληλότητα ο Νίκος κινείται στο γλίσχρο 5% και πως θα αντιστρέψουν αυτή την καταστροφική αρχηγική εικόνα; 'Οχι. Μα τότε τι κουβέντιαζαν τρεις ολόκληρες μέρες; Συζήτησαν τους λόγους που οι προτάσεις τους για τα προβλήματα του κόσμου, περνάνε στο ντούκου;
Μπακαλιάρος, σκορδαλιά, νύχια
Από τον φετινό λαμπρό εορτασμό της 25ης Μαρτίου, εγώ έβγαλα ένα βασικό συμπέρασμα. Η τηγανίλα ενοχλεί το μέσο ελληνικό σπίτι. Ενδεχομένως να ισχύει και το άλλο. Η σύγχρονη ελληνική οικογένεια έχει ξεχάσει πώς αλευρώνεται ο μπακαλιάρος ή πώς φτιάχνεται το κουρκούτι. Ίσως με τον καιρό να χάθηκε και η τέχνη παρασκευής της πατροπαράδοτης σκορδαλιάς, εντάξει, μπορεί το 1821 οι νοικοκυρές να το χαν ευκολάκι αλλά το 2026 ποιος κάθεται να κοπανάει σκόρδα μέσα στο γουδί; Μπελάς.
Πώς λέγεται ο σταθμάρχης, είπαμε;
Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία.
Η επιστροφή στον πρώτο-πρώτο άντρα
Ως γνωστόν, η Θεοδώρα Τζάκρη έχει ένα απίθανο ρεκόρ. Είναι η μόνη φανατικά αντιμνημονιακή βουλευτίνα που έχει ψηφίσει και τα τρία μνημόνια. Στα 22 χρόνια της Κοινοβουλευτικής παρουσίας (από το 2004 ως σήμερα), έχει αλλάξει τρία κόμματα (συν μια περίοδο στους ανεξάρτητους), ενώ έχει χριστεί μια φορά κοινοβουλευτική εκπρόσωπος, μια φορά υπαρχηγός κόμματος και δυο φορές υφυπουργός. Ίσως δεν τον λες πολιτικό θρίαμβο, αλλά δεν είναι και άσχημος απολογισμός για μια διακεκαυμένη εικοσαετία που έφαγε εκατοντάδες εμπειρότατους πολιτικούς κι έφτυσε τα κοκαλάκια τους.
Ψήφος κατά του ρίσκου
Αυτή η τελετουργική βεβαιότητα πολλών «αναλυτών» με ξεπερνάει. «Μια κρίση που θα σέρνεται επ’ αόριστον, φθείρει υποχρεωτικά την εξουσία». Λάθος. Τέτοια αξιώματα που επαναλαμβάνονται με την άνεση του αυτονόητου, εννιά στις δέκα φορές αποδεικνύονται απλώς ευσεβείς πόθοι. «Παρατεταμένος πόλεμος, ακρίβεια, ανασφάλεια, ενεργειακή πίεση; Θα έρθει η στιγμή που η κοινωνία θα στραφεί εναντίον του πρωθυπουργού. Η συσπείρωση γύρω από τη σημαία θα ξεθυμάνει, και τότε θα αρχίσει η φθορά.»
Ο τρελός και ο σπάγκος του
Και ενώ παρακολουθούσα εμβρόντητος στην τηλεόραση το επεισόδιο με τα κρακεράκια, μου ήρθε –στα ξεκούδουνα- στο μυαλό μια ιστορία που μου διηγούνταν η συγχωρεμένη η γιαγιά μου όταν ήμουν παιδί. Στο χωριό μας κάποτε, έζησε ένας τρελός που κυκλοφορούσε όλο τον χρόνο ξυπόλυτος, έχοντας δέσει στο μεγάλο δάκτυλο του ποδιού του έναν σπάγκο ίσα με δυο χιλιόμετρα. Όποτε λοιπόν οι χωριανοί έβλεπαν έναν σπάγκο να προχωρά μόνος του, ήξεραν ότι στην άλλη άκρη του οικισμού υπήρχε αυτός ο κακόμοιρος που έκανε την βόλτα του στα σοκάκια ή στα χωράφια.
Πώς διαβάζουν οι Τούρκοι τον χάρτη
Συνεχίζοντας το οδοιπορικό στην τουρκική οπτική των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ας φτιάξουμε μια εικόνα. Οι Τούρκοι απλώνουν έναν χάρτη της ανατολικής Mεσογείου του 1821, άλλον έναν του 1921, και έναν σημερινό. Τι βλέπουν; Στα δικά τους μάτια, βλέπουν μια μικρή χώρα που μεγαλώνει διαρκώς, σπρώχνοντας συστηματικά τη δική τους μεγάλη χώρα προς ανατολάς και φυλακίζοντας την μέσα στα όρια των ακτών της. Υπενθυμίζω ότι κατά την τουρκική ανάγνωση της ιστορίας, η Ελλάδα είναι μια καινούρια (200 μόλις χρόνων ζωής) χώρα.
H ελληνική «περικύκλωση» στα μάτια των Τούρκων
H Τουρκία θεωρεί την Ελλάδα ένα κράτος που το 1821-30 δημιουργήθηκε από τις Μεγάλες Δυνάμεις ως υπομόχλιο για τον διαμελισμό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Πιστεύουν ότι η σημερινή Ελλάδα δεν έχει ιστορικά δικαιώματα στην περιοχή (σε αντίθεση μ’ αυτούς) και ότι τους δυο αιώνες που ακολούθησαν είχε μια συνεπή πολιτική δυτικής περικύκλωσης της Τουρκίας ως πιόνι των Ευρωπαίων. Οι Τούρκοι θεωρούν την σημερινή Ελλάδα αδύναμο κρατίδιο.
Ο ελληνικός «επεκτατισμός» στα μάτια των Τούρκων
Ακούμε τον Φιντάν ή τους «αναλυτές» των τούρκικων καναλιών να κατηγορούν την Ελλάδα για επεκτατισμό και μένουμε εμβρόντητοι. Δεν θα ‘πρεπε όμως. Όχι διότι εμείς είμαστε ιμπεριαλιστές απέναντι στους Τούρκους δίχως να το έχουμε συνειδητοποιήσει, αυτά είναι αστεία, αλλά διότι δεν επιτρέπεται να έχουμε έναν επικίνδυνο γείτονα και να μην ξέρουμε τον τρόπο που αυτός διαβάζει την ιστορία των σχέσεων μας.
Μην το παιδεύουμε. Μόνο ο αρχηγός έχει την ευθύνη
Ας το συνειδητοποιήσουμε μια και καλή, όλα τα κόμματα στην Ελλάδα είναι αρχηγικά στο 100%. Μήτε όργανα υπάρχουν, μήτε διαδικασίες, μήτε καταστατικά. Ούτε Κεντρικές Επιτροπές φτουράνε μπροστά στον Αρχηγό, ούτε Πολιτικά και Εκτελεστικά Γραφεία, ούτε Συνέδρια και Συνδιασκέψεις, ούτε πειθαρχικά όργανα. Ο Πρόεδρος-Αρχηγός, άπαξ και πάρει τα ηνία, έχει και το μαχαίρι, και το πεπόνι, και το προσούτο.
Διαγράφεται η λογική;
Εντάξει, ο Νίκος τον έδιωξε τον Οδυσσέα και πράγματι γλύτωσε από κάποιον που συχνά-πυκνά «τροφοδοτούσε την εσωστρέφεια», όπως είπαν και οι «πηγές» του Κινήματος για να δικαιολογήσουν την διαγραφή. Ναι, αλλά αν αυτό το «δεν πάμε καλά» που λέει και η κουτσή ΠασοκοΜαρία στις ρούγες, στο σημερινό ΠΑΣΟΚ μετατρέπεται αυτομάτως σε φυτίλι εσωστρέφειας, τότε κάτι πάει στραβά στο κόμμα του Ανδρουλάκη. Η κοινή λογική δεν δυναμιτίζει ένα κανονικό κόμμα, ίσα-ίσα που το βοηθά και το δυναμώνει. Και ο Κωνσταντινόπουλος στην επίμαχη συνέντευξη ήταν τέρας λογικής.
Η πρωτεύουσα της αλληλεγγύης
Ειλικρινά θα ήθελα πολύ να ζω στον ευτυχισμένο κόσμο τους. Σε εκείνον τον γαλήνιο κι έτοιμο για επανάσταση πλανήτη, όπου η πραγματικότητα δεν έχει καμία απολύτως σχέση με αυτά που συμβαίνουν γύρω μας. Στον δικό μας δυστοπικό πλανήτη, η Μέση Ανατολή μοιάζει με πυριτιδαποθήκη που κάποιος ξέχασε αναμμένη. Οι αγορές τρεκλίζουν σαν μεθυσμένες, η ενέργεια και οι μεταφορές κρέμονται από μια κλωστή και η διεθνής πολιτική θυμίζει όλο και περισσότερο παράσταση με πυροτεχνήματα. Πλην υπάρχει και ο άλλος κόσμος, ο δικός τους, ο φωτεινός.
Δεν δίνει πόντους ο φόβος, αλλά η αίσθηση εθνικής αυτοπεποίθησης
Φαντάζεστε να συνέβαιναν όλα αυτά τα εκρηκτικά που μας περικυκλώνουν, μόλις πριν μια δεκαετία; Θα στέλναμε θαρρείτε φρεγάτες και F-16 να προστατεύσουν την Κύπρο και να κάνουν επίδειξη ελληνικής δύναμης στην ανατολική Μεσόγειο; Ποιες φρεγάτες; Αυτές που είχαμε αγοράσει μεταχειρισμένες το 1975; Και με τι καύσιμο να έπλεαν ως εκεί, όταν παρακαλούσαμε τον Λάτση και τον Βαρδινογιάννη να δώσουν τσάμπα βενζίνη για να γίνει η παρέλαση της 25ης Μαρτίου; Και πες ότι τα στέλναμε και ότι έφταναν ως εκεί τα σαπάκια, έτσι και χρειαζόταν να πολεμήσουν, με τι οβίδες και τι τορπίλες θα το έκαναν;
Αυτό δεν είναι κράτος, κάτι άλλο είναι
Τώρα που τα στενά του Ορμούζ έκλεισαν, οπότε η τιμή του πετρελαίου και του φυσικού αερίου πήγαν στον ουρανό, το γεγονός ότι η Ελλάδα παράγει το 50% του ρεύματος της από τον ήλιο και τον αέρα σώζει τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις. Κρατά την τιμή του ρεύματος κατά το δυνατόν χαμηλά. Το φθηνό ρεύμα το θέλουμε, αλλά τα μηχανήματα που το παράγουν δεν τα θέλουμε. Ούτε να το αποθηκεύουμε θέλουμε. Χθες έγραψα για το μπλόκο που έκαναν κάποιοι στην εγκατάσταση συστήματος μπαταριών σε ένα κορφοβούνι της Αρκαδίας, πλην δεν είναι το μοναδικό συμβάν.
Θέλουμε φθηνό ρεύμα, αλλά κάνουμε μπλόκο στις μπαταρίες
Επειδή κάποιος λίαν αξιόπιστος μου είπε ότι στο Μαξίμου διαβάζουν τα κείμενα μου, ας ρίξουν μια ματιά στο σημερινό και ας πράξουν δεόντως. Την περασμένη βδομάδα, στην Δόριζα Αρκαδίας (με 86 κατοίκους όλους κι όλους) μαζεύτηκαν καμιά δεκαριά νοματαίοι, μέλη «συλλογικοτήτων», μεταφερόμενοι «οικολόγοι» και κανένας - δυο δημοτικοί σύμβουλοι προσκείμενοι στο ΚΚΕ και στον ΣΥΡΙΖΑ, μπλοκάροντας με τα αμάξια τους την έναρξη των εργασιών για την εγκατάσταση μιας συστοιχίας μπαταριών για αποθήκευση ενέργειας.
Τι είπαμε στους Τούρκους αυτές τις μέρες;
Θα σας πω σήμερα έναν επιπλέον λόγο για τον οποίον χάρηκα που η χώρα δηλώνει σοβαρή και αξιόμαχη στρατιωτική παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο, με όπλα υψηλών στρατηγικών δυνατοτήτων και μεγάλης εμβέλειας. Ποια είναι η πάγια επιδίωξη της Τουρκίας; Να βγει στο Αιγαίο. Για να το πετύχει αυτό, της αρκεί η κατάληψη ενός ελληνικού νησιού της παραμεθορίου. Πάντα ψάχνει την στιγμή που θα μας βρει μπόσικους για να το πετύχει, μην γελιόμαστε. Γι αυτό άλλωστε πληρώνουμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε εξοπλισμούς.
