Και να ήθελαν τα δύο βασικότερα πολύτιμα μέταλλα να «ξεκουραστούν» ύστερα από την τεράστια ανοδική τους κίνηση, όλο κάτι συμβαίνει και δεν τα αφήνει.
Τις τελευταίες εβδομάδες, μία σειρά από γεωπολιτικές εξελίξεις έχουν δώσει νέα ώθηση στον χρυσό και το ασήμι, με πιο πρόσφατο παράδειγμα αυτό του Σαββατοκύριακου που μόλις πέρασε.
Αναφερόμαστε προφανώς στην υπόθεση της Γροιλανδίας η οποία ξεκίνησε περίπου σαν ανέκδοτο και κοντεύει να εξελιχθεί σε μείζονα κρίση μεταξύ των ΗΠΑ και των περισσότερων ευρωπαϊκών κρατών, με πολύ σημαντικές συνέπειες και για το μέλλον του ΝΑΤΟ.
Η απόφαση ορισμένων ευρωπαϊκών κρατών να στείλουν στρατιωτικές ενισχύσεις στο μεγαλύτερο νησί του κόσμου δεν άρεσε καθόλου στον Αμερικανό πρόεδρο, ο οποίος αμέσως τις απείλησε με την επιβολή εισαγωγικών δασμών στα προϊόντα τους. Εκτός από τις σημαντικές πιέσεις στις μετοχές μεγάλων ευρωπαϊκών εταιρειών που έχουν σημαντική εξαγωγική δραστηριότητα προς τις ΗΠΑ, αυτή η εξέλιξη είχε ως αποτέλεσμα και την επιστροφή των επενδυτών στις αγορές πολύτιμων μετάλλων.
Λίγο πριν την λήξη της χθεσινής χρηματιστηριακής συνεδρίασης στο Χρηματιστήριο Αθηνών και τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά, η τιμή του χρυσού ήταν κοντά στα 4.675 δολάρια/ουγγιά, έχοντας νωρίτερα πλησιάσει σε απόσταση αναπνοής από τις 4.700 δολάρια/ουγγιά, επίδοση που αποτελεί νέα ιστορικά υψηλή επίδοση για το κίτρινο μέταλλο.
Στο ασήμι τα πράγματα ήταν λίγο πολύ τα ίδια, καθώς ανέβηκε με δύναμη και κάποια στιγμή έφθασε μέχρι τα 94,40 περίπου δολάρια/ουγγιά, πριν υποχωρήσει και πάλι προς τα 93 καθώς πλησίαζε η λήξη της χρηματιστηριακής συνεδρίασης. Νέο ρεκόρ είχαμε και για την πλατίνα, η οποία σχεδόν άγγιξε τα 2.400 δολάρια/ουγγιά, ακολουθώντας τα άλλα δύο μέταλλα.
Δεν χρειάζεται πολλή σκέψη για να αντιληφθούμε γιατί οι απειλές του Αμερικανού προέδρου έδωσαν και πάλι ώθηση στον χρυσό και το ασήμι. Χωρίς να θέλουμε να υποτιμήσουμε την σημασία των εξελίξεων σε νομισματικό επίπεδο, τις ανησυχίες για τον πληθωρισμό, την πίεση που ασκεί η αμερικανική κυβέρνηση στην Fed και άλλους παράγοντες, πιστεύουμε πως η πιο βασική κινητήρια δύναμη πίσω από την εντυπωσιακή άνοδο του χρυσού και του ασημιού είναι γεωπολιτικού χαρακτήρα.
Αναφερόμαστε στο γεγονός πως πολλά ενδιαφερόμενα μέρη, κυρίως κρατικές και ημικρατικές οντότητες (όπως κεντρικές τράπεζες) από πολλές χώρες του κόσμου, έχουν αποφασίσει να αυξήσουν όσο πιο πολύ γίνεται τα αποθέματά τους σε χρυσό. Κυρίως χώρες που ανησυχούν πως κάποια στιγμή μπορεί να αποτελέσουν αντικείμενο κυρώσεων και να αποκλειστούν, μερικώς ή ολικώς, από το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα.
Οι κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας μετά την εισβολή της στην Ουκρανία δεν άφησαν πολλές αμφιβολίες σε όσους υποθέτουν πως μπορούν να βρεθούν κάποια στιγμή σε τέτοια θέση, ενώ το άδοξο τέλος της προεδρίας Μαδούρο στην Βενεζουέλα έδωσε ένα ακόμα ισχυρό μήνυμα. Μία παρόμοια εκτίμηση είδαμε πριν δέκα περίπου ημέρες στην ετήσια συνάντηση που οργανώνει το αμερικανικό Barron’s.
Κατά το φετινό Roundtable, στο οποίο συμμετέχουν 11 πολύ γνωστά ονόματα των παγκόσμιων αγορών, ο πολύπειρος Αμερικανός διαχειριστής κεφαλαίων Mario Gabelli απάντησε με τον παρακάτω τρόπο όταν ρωτήθηκε σχετικά με την ανοδική πορεία του χρυσού (σε ελεύθερη δική μας μετάφραση): «Είμαι η κινεζική κυβέρνηση. Κάποια στιγμή θα έρθουμε σε κάποιου τύπου αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ.
Δεν επιθυμώ να έχω δολάρια, αγοράζω χρυσό. Είμαι στο Ντουμπάι. Χρειάζομαι έναν μέσο αποθήκευσης αξίας και τα κρυπτονομίσματα δεν μου προσφέρουν απόλυτη ασφάλεια από τους hackers. Συνεπώς, αγοράζω χρυσό». Συνεχίζοντας, ο Gabelli είπε πως «Ο χρυσός αποτελεί εδώ και χιλιετίες το μέσο αποθήκευσης αξίας. Οι κυβερνήσεις το εμπιστεύονται και οι ιδιώτες επενδυτές κερδοσκοπούν πάνω του».
Έχοντας υπόψη μας αυτόν τον τρόπο σκέψης είναι εύκολο να αντιληφθούμε πως στέλνει επενδυτές στον χρυσό η προοπτική της σοβαρής διατάραξης των σχέσεων μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης, η οποία θα μπορούσε να οδηγήσει και στο αδιανόητο ενδεχόμενο της σύγκρουσης μεταξύ τους. Και προφανώς μαζί με τον χρυσό ευνοείται χρηματιστηριακά και το ασήμι, το οποίο πρωταγωνιστεί τους τελευταίους μήνες, ειδικά μετά την ανοδική διάσπαση του υψηλού των 50 περίπου δολαρίων/ουγγιά που κρατούσε από το 1980.
Βέβαια, στην περίπτωση του ασημιού υπάρχει και η βιομηχανική ζήτηση που ωθεί ανοδικά την τιμή του, καθώς έχει άμεση σχέση και με τον τομέα της υψηλής τεχνολογίας και ειδικότερα της Τεχνητής Νοημοσύνης που σημειώνει τεράστια ανάπτυξη. Όπως όμως είδαμε χθες (Πώς οι τιμές τους αλλάζουν το ισοζύγιο προσφοράς - ζήτησης | Liberal.gr), η εκτόξευση της τιμής του ασημιού έχει ήδη αρχίσει να προκαλεί μείωση της ζήτησης, τουλάχιστον από τις επιχειρήσεις του τομέα των φωτοβολταϊκών συστημάτων από τον οποίον προέρχεται το 17% της συνολικής ζήτησης για το πολύτιμο μέταλλο.
Επειδή όμως, όπως επισήμανε και ο Mario Gabelli, οι ιδιώτες (και πολλοί θεσμικοί προσθέτουμε εμείς) επενδυτές κερδοσκοπούν πάνω στα πολύτιμα μέταλλα και οι μεγάλες κρατικές ή ημικρατικές οντότητες δεν πρόκειται εύκολα να πουλήσουν, αυτό δεν σημαίνει πως θα πέσει και η χρηματιστηριακή τιμή του ασημιού.
Έτσι όπως είναι τα πράγματα, η γεωπολιτική επικαιρότητα είναι πολύ πιθανόν να εξακολουθήσει να δίνει τα καύσιμα που είναι απαραίτητα για την συντήρηση και συνέχιση της εντυπωσιακής ανόδου των πολύτιμων μετάλλων, ακόμα και αν είναι ορατές αλλαγές στο ισοζύγιο προσφοράς και ζήτησης. Αν βέβαια ξαφνικά όλοι οι ηγέτες των σημαντικών παγκόσμιων δυνάμεων αγκαλιαστούν μεταξύ τους, τότε είναι πολύ πιθανόν να δούμε την άνοδο να δίνει την θέση της στην διόρθωση τιμών που ούτως ή άλλως αργά ή γρήγορα θα έρθει. Αλλά αυτό ίσως να... αργήσει λίγο.
