Πρώτο άρθρο της νέας χρονιάς. Κανονικά εδώ μπαίνουν ευχές, χαμόγελα και μια γενική αισιοδοξία χωρίς κατεύθυνση. Εγώ προτιμώ κάτι πιο χρήσιμο: τι θέλουμε να φέρει το 2026, για εμάς και για τον κόσμο, αν μιλάμε σοβαρά για ελευθερία. Όχι ως σύνθημα, αλλά ως πρόγραμμα και προτεραιότητες.
Γιατί η ελευθερία δεν πέφτει από τον ουρανό. Χτίζεται με την ασφάλεια, τους θεσμούς, την αγορά, και τις κυβερνήσεις που δεν φοβούνται να συγκρουστούν με το εύκολο. Αν λοιπόν το 2026 είναι να μετρήσει ως «καλή χρονιά», ας το μετρήσουμε πάνω σε πέντε καθαρούς φιλελεύθερους στόχους.
1) Κόσμος και ειρήνη: να τελειώσει ο πόλεμος στην Ουκρανία έντιμα
Η ειρήνη δεν είναι φράση για πανό. Είναι συμφωνία με όρους. Αν το 2026 φέρει κατάπαυση ή διευθέτηση, πρέπει να είναι αξιοπρεπής για την Ουκρανία. Όχι μια λύση που απλώς επιβραβεύει την εισβολή και υποθηκεύει τον επόμενο πόλεμο.
Ο στόχος είναι απλός και σκληρός: εγγυήσεις ασφάλειας που να έχουν πραγματικό βάρος και να κρατήσουν ανοιχτή την προοπτική της Ουκρανίας προς την Ευρωπαϊκή Ένωση και, όταν το επιτρέψουν οι συνθήκες, προς το ΝΑΤΟ. Οι γκρίζες ζώνες γεννούν πολέμους. Οι καθαρές εγγυήσεις τους αποτρέπουν.
2) Κόσμος και δημοκρατία: να ραγίσει το ιρανικό θεοκρατικό καθεστώς
Εδώ δεν μιλάμε για γεωπολιτικό κυνισμό. Μιλάμε για έναν λαό που ζει υπό αυστηρή επιτήρηση, καταστολή και θεσμοποιημένο φόβο. Αν το 2026 φέρει την αρχή του τέλους για το θεοκρατικό καθεστώς στο Ιράν, θα είναι κέρδος για τα ανθρώπινα δικαιώματα και για τη διεθνή σταθερότητα. Παράλληλα, θα μειώσει και την εξαγωγή έντασης προς τη Μέση Ανατολή.
Η Δύση οφείλει να σταματήσει τα μισόλογα. Στοχευμένη πίεση στους μηχανισμούς καταστολής και στήριξη προς τον λαό του Ιράν που επιθυμεί να ζήσει ελεύθερα και ειρηνικά. Καμία νομιμοποίηση σε «διαλόγους» βιτρίνα που αγοράζουν χρόνο στο καθεστώς.
3) Ελλάδα και οικονομία: χαμηλότεροι φόροι, φθηνότερη ενέργεια, πραγματική ανάσα
Το 2026 θα φανεί η επίδραση των περσινών φοροελαφρύνσεων στην τσέπη μας. Καλό αλλά όχι αρκετό. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλο ένα έτος «στήριξης». Χρειάζεται μόνιμη μείωση του κόστους ζωής και της παραγωγής. Χρειάζεται χώρο να αναπνεύσει η μεσαία τάξη.
Πρώτη προτεραιότητα είναι η ενέργεια. Όχι με μπαλώματα, αλλά με πολιτική που ρίχνει μόνιμα τις τιμές: λιγότεροι φόροι και επιβαρύνσεις στο ρεύμα και τα καύσιμα, ταχύτερες αδειοδοτήσεις, λιγότερη γραφειοκρατία στα δίκτυα, περισσότερος ανταγωνισμός. Η φθηνότερη ενέργεια δεν είναι κοινωνική πολιτική μόνο για τους «ευάλωτους». Είναι όρος για να κινηθεί όλη η οικονομία.
Δεύτερη προτεραιότητα είναι νέες φορομειώσεις, στοχευμένες και μόνιμες, με έμφαση στο διαθέσιμο εισόδημα. Όχι «παροχές» που επιστρέφουν ως εξάρτηση. Όχι κρατική φιλανθρωπία. Δικαιοσύνη στο απλούστερο και βασικότερο της επίπεδο: να μην τιμωρείται η εργασία και η παραγωγή.
4) Ελλάδα και εξωτερική πολιτική: εδραίωση της στρατηγικής σχέσης με Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ
Η Ελλάδα έχει μια σπάνια ευκαιρία: να σταματήσει να βλέπει τον εαυτό της ως σύνορο και να λειτουργήσει ως κόμβος. Ανατολική Μεσόγειος, ενέργεια, ασφάλεια, τεχνολογία. Το 2026 μπορεί να παγιώσει το νέο επίπεδο των ελληνοαμερικανικών σχέσεων και να το μετατρέψει σε διαρκές γεωπολιτικό κεφάλαιο.
Η στενή συνεργασία με τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν είναι μόδα ούτε επικοινωνιακή πόζα. Είναι συμφέρον. Και μπορεί να αποδειχθεί η πιο μακρόβια κληρονομιά αυτής της κυβέρνησης, αν μείνει στον πυρήνα της στρατηγικής και δεν χαθεί σε συμβολισμούς. Το πρώτο πλήρες έτος της νέας πρέσβειρας των ΗΠΑ στην Αθήνα πρέπει να αντιμετωπιστεί ως μεγάλη ευκαιρία για εμπέδωση των κεκτημένων και να μετρηθεί σε αποτελέσματα: στην άμυνα, τις επενδύσεις, τις ενεργειακές υποδομές, και τις συνεργασίες στην καινοτομία.
5) Ελλάδα και πολιτική: μεταρρυθμίσεις τώρα, πριν μιλήσει η κάλπη
Αν το 2026 δεν είναι εκλογική χρονιά, είναι σίγουρα προεκλογική. Και αυτό είναι το κρίσιμο σημείο για την κυβέρνηση Μητσοτάκη. Δεν αρκεί να δείχνεις καλούς δείκτες. Πρέπει να τους νιώθει ο πολίτης.
Μεταρρυθμίσεις που βελτιώνουν την καθημερινότητα. Ταχύτερο κράτος, λιγότερη ταλαιπωρία, καλύτερες υπηρεσίες, ψηφιοποίηση που δουλεύει στην πράξη, όχι στα δελτία Τύπου. Επενδύσεις χωρίς γραφειοκρατικές θηλιές. Χώρος για αποταμίευση, όχι μόνιμη ανασφάλεια.
Αν αυτό δεν γίνει, το πολιτικό κόστος θα έρθει από εκεί που πάντα έρχεται: από την κουζίνα του νοικοκυριού, όχι από τα πάνελ των αντιπολιτευόμενων καναλιών. Όταν ο πολίτης πιστεύει ότι «η οικονομία πάει καλά, αλλά εγώ μένω πίσω», ανοίγει η πόρτα στον λαϊκισμό και στον κρατισμό.
Αυτό είναι το στοίχημα της πρώτης μας μέρας για το 2026. Όχι «να πάνε όλα καλά», αλλά να γίνουν συγκεκριμένα πράγματα σωστά. Ειρήνη με όρους για την Ουκρανία. Δημοκρατική ρωγμή στο Ιράν. Φθηνότερη ενέργεια και λιγότεροι φόροι στην Ελλάδα. Στρατηγική εμβάθυνση με Ηνωμένες Πολιτείες και Ισραήλ. Και μεταρρυθμίσεις που μεταφέρουν την πρόοδο από τα μακροοικονομικά στη ζωή των ανθρώπων.
Όλα τα άλλα είναι ευχές. Και οι ευχές, στην πολιτική, είναι συχνά η πιο κομψή μορφή αδράνειας.
