«Αλλάζει, όμως, ο καιρός, να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί… πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, παν όλα. Μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετεινοί και παγόνια από μακριά τον χαιρετάνε κι από κοντά του λένε:
– Γειά σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη!
– Δεν με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε… μόνο Σταύρο…»
Διονύσης Σαββόπουλος
Μόνο… «Σταύρο τους λένε εκεί στον ΣΥΡΙΖΑ τώρα που πέρασαν τα αξιώματα, οι πολυθρόνες υπουργείων, τα υπουργικά αυτοκίνητα, οι γραμματείς και φαρισαίοι που τους περιστοίχιζαν όσο διαχειρίζονταν τους αρμούς της εξουσίας - και ας ισχυρίζεται η πρώην πρωθυπουργική σύζυγος για το αντίθετο περί των αρμών.
Ωστόσο - για να είμαστε δίκαιοι - δεν ήταν αυτά που νοσταλγούν οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ και των παραφυάδων του. Δεν ήταν οι υλικές απολαβές της εξουσίας που τους συνήγειραν. Ή αν ήταν και αυτά σε κάποιο ποσοστό (ανθρώπινο είναι), σαφώς ήταν σε μικρότερο από το αντίστοιχο της ΝΔ και της γενιάς των «μεταπασόκων» - δηλαδή αυτών που διαδέχτηκαν σε κυβερνητικές θέσεις τις πρώτες κυβερνήσεις του Αντρέα.
Εκείνο που τους διέκρινε, σε σημείο ελαφρότητας, ήταν που νόμισαν ότι στο πρόσωπό τους εκπληρωνόταν τελεολογικά η προφητεία της Ιστορίας, πως στο τέλος η γη θα γίνει κόκκινη (έστω ροζέ). Ότι επέπρωτο να λάβουν εκδίκηση τα όνειρα των αριστερών μετά από τόσες δεκαετίες, και -σε παλιούς καιρούς - και θυσίες.
Γι’ αυτό είχαν μια πρωτοφανή οίηση ως εντολοδόχοι της Ιστορίας. Ως ώριμα τέκνα των καιρών που θα άλλαζαν τη μοίρα των εργαζομένων στην Ελλάδα, την Ευρώπη, και... σε όλο τον κόσμο, όπως ξέφυγε ακροθιγώς κάποια στιγμή του Αλέξη σε συνάντηση με πολίτες στο δρόμο, αλλά πέρασε απαρατήρητο.
Γι΄ αυτό και ήταν μεγάλο σοκ η εκλογική αποτυχία της «δρακογενιάς», όπως στ’ αλήθεια πίστευαν ότι ήταν! Έπαθαν σοκ με την ήττα, αφού δεν είχε γράψει τίποτε… ο Μαρξ για το πως είναι ποτέ δυνατόν ο λαός (που τους «παρακαλούσε» να τον κυβερνήσουν) να αδειάζει τη… δική του κυβέρνηση.
Τώρα που γύριζαν στα κυβικά τους, στα γνωστά μίζερα ποσοστά τους, και στις πολυδιασπάσεις τους, παρακαλάνε εκείνους τους υποταγμένους μικροαστούς, εκείνους που έβριζαν ως γερμανοτσολιάδες, μερκελιστές και κυρ-Παντελήδες, να τους δώσουν χείραν βοηθείας.
Σε εκδήλωση με θέμα τη «Νησιωτικότητα» και την εθνική αναπτυξιακή στρατηγική στο τέλος της περασμένης εβδομάδας στη Λέσβο, ο Σωκράτης Φάμελλος ζήτησε πανστρατιά των «προοδευτικών» δυνάμεων, γιατί «αυτή η πολιτική κρίση απαιτεί απάντηση από την προοδευτική παράταξη». Γι’ αυτό «χρειάζεται μια προοδευτική διέξοδος στις επόμενες εκλογές».
Κατά τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ δίνεται «δεύτερη ευκαιρία» (; ) να γίνει μια συζήτηση αρχηγών προοδευτικών κομμάτων ώστε να διαμορφώσουν την προγραμματική βάση μιας «ενιαίας προοδευτικής απάντησης».
Από την πλευρά του ο Αλέξης Χαρίτσης της Νέας Αριστεράς ανέφερε ότι το ζήτημα των συνεργασιών δεν μπορεί να μένει μόνο σε επίπεδο «γενικής πολιτικής εκφώνησης» αλλά έχει ως προϋπόθεση την προγραμματική σύγκλιση.
Παρών και ο απαραίτητος Χάρης Δούκας, ο οποίος απηύθυνε προσκλητήριο προοδευτικών δυνάμεων. Ζήτησε την συμπόρευση των δυνάμεων της Κεντροαριστεράς, ενώ επεσήμανε ότι ο σχετικός διάλογος έχει αργήσει. Έθεσε και αυτός ως προϋπόθεση την προγραμματική συμφωνία.
Εντάξει, ακροατήριο για το μέλλον ψάχνει ο άνθρωπος, υπονομεύοντας το κόμμα του και τον αρχηγό του Ανδρουλάκη. Αλλά οι θιασώτες της προγραμματικής συμφωνίας, αν αυτή φύγει από το επίπεδο της «γενικής πολιτικής εκφώνησης», που θα έλεγε και ο Χαρίτσης, θα είναι ανεφάρμοστη στα μεγάλα θέματα.
Αρκεί η αναφορά δύο εξ αυτών. Τις αμυντικές δαπάνες του Προϋπολογισμού τις καταψήφισαν η Νέα Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ τις υπερψήφισε το ΠΑΣΟΚ. Το ΠΑΣΟΚ βλέπει τους εξοπλισμούς ως εθνική προτεραιότητα ενώ η Αριστερά ως μιλιταρισμό.
Παράλληλα το ΠΑΣΟΚ τάσσεται υπέρ των μην κρατικών πανεπιστημίων αρκεί το σύνταγμα να γίνει συμβατό με αυτά, ενώ οι κρατιστές της Αριστεράς τα αρνούνται σθεναρώς. Στα ανωτέρω δεν υπάρχει μέση λύση. Ποια θα είναι η προγραμματική συμφωνία;
Τέλος, υπάρχει το μέγα θέμα του αρχηγού. ΣΥΡΙΖΑ και Αριστερά αναμένουν ένα νεύμα του Τσίπρα να προστρέξουν στα πόδια του. Το ΠΑΣΟΚ έχει εκλεγμένο αρχηγό. Είναι μεν μικρομεσαίο κόμμα, αλλά υπερδιπλάσιο του ΣΥΡΙΖΑ στις δημοσκοπήσεις, και με τη ΝΕΑΡ να πνέει τα λοίσθια.
Θα αποδεχθούν την αρχηγία του ως αρχηγού μεγαλύτερου κόμματος, ή θα του ζητήσουν να υπαχθεί (και να υποταχθεί) υπό τον Τσίπρα;
