Έχουν μια απολαυστική φαιδρότητα τα όσα έρχονται στη δημοσιότητα για τους «σοφούς» της Καρυστιανού, όμως η τάχιστη απομυθοποίησή της θέτει ένα όριο σε αυτήν την ευτράπελη κατάσταση. Έχουμε αυτές τις μέρες να ασχοληθούμε με άλλα, πολύ σοβαρότερα ζητήματα, που εκ των πραγμάτων μπήκαν στη μεγάλη ατζέντα του Μητσοτάκη.
Είναι σαφές πως όσο περνά ο καιρός δημιουργείται ένα μέτωπο στη διεθνή σκηνή. Από τη μια μεριά είναι τα κράτη που συντάσσονται με τον πρόεδρο Τραμπ και από την άλλη τα κράτη που σταδιακά και με δειλά βήματα αρχίζουν να στέκονται απέναντί του. Στη δεύτερη ομάδα βρίσκονται σχεδόν όλα τα κράτη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Το κομβικό ερώτημα για τον Έλληνα πρωθυπουργό είναι σε ποιο μπλοκ θα ενταχθεί η πατρίδα μας. Η στρατηγική του να πατάς σε δύο βάρκες έχει αποδειχθεί καταστροφική. Από τη μια μεριά υπάρχει η μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια στην οποία ανήκουμε, με τα γνωστά προβλήματά της. Πολιτικά και πολιτισμικά εκεί βρίσκονται οι ρίζες μας. Εξάλλου ο τραμπισμός, ως μοντέλο διακυβέρνησης, ελάχιστη σχέση έχει με τις αρχές επάνω στις οποίες οικοδομήθηκε η ενωμένη Ευρώπη.
Από την άλλη πλευρά μια χώρα που έχει ανοικτά μέτωπα με έναν δύστροπο και επιθετικό γείτονα τι τίμημα θα καταβάλλει αν τεθεί απέναντι στον συγκεκριμένο πλανητάρχη; Πολύ δε περισσότερο όταν αυτός τρέφει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους αυταρχικούς και επιθετικούς ηγέτες, όπως είναι ο Τ. Ερντογάν;
Όποιος πιστεύει πως σήμερα υπάρχει λύση χωρίς κόστος, πλανάται πλάνην οικτράν. Μπορεί η πατρίδα μας να είναι μια μικρή χώρα και το Αιγαίο μια λίμνη στα μάτια του πλανητάρχη, όμως κάποια στιγμή θα μας πιάσουν τα ραντάρ του. Και τότε… Βέβαια, αν κρίνω από την τύχη που επιφύλαξε στους Κούρδους της Συρίας, σταθερούς συμμάχους των ΗΠΑ την τελευταία δεκαετία, η τυφλή συμπόρευση δεν προδικάζει και στήριξη σε μια δεδομένη κρίσιμη στιγμή. Σύμφωνα με τη λογική του Τραμπ τα πάντα είναι ένα οικονομικό deal και η Ελλάδα, σε αυτό το πεδίο, συγκριτικά υστερεί.
Νομίζω πως ουδείς θα ήθελε να είναι στη θέση του πρωθυπουργού. Μπορεί να παίξει για λίγο ακόμα καθυστερήσεις, όμως πολύ σύντομα η ίδια η πραγματικότητα θα τον αναγκάσει να κινηθεί προς τα εκεί ή προς τα εδώ. Συγχρόνως - και ελπίζω να το κατανοεί αυτό ο αναγνώστης - ευτυχώς που μια τέτοια απόφαση θα κληθεί να την λάβει ο συγκεκριμένος πρωθυπουργός.
Βέβαια, η ευκταία λύση θα είναι, τελικά, οι σχέσεις των ΗΠΑ με τους παραδοσιακούς τους συμμάχους σταδιακά να ομαλοποιούνται, όμως μια τέτοια προοπτική δεν φαίνεται προς το παρόν στον ορίζοντα. Ο Τραμπ και οι στενοί του συνεργάτες ανήκουν πολιτισμικά σε έναν άλλον κόσμο.
