Το καινούργιο τροπάρι που διακινεί σύμπασα η Αριστερά είναι πως ο Άδωνις με τη συμπεριφορά του προκαλεί συνειδητά. Με αυτόν τον τρόπο – όπως ισχυρίζονται – συντηρεί το ακροατήριό του και κτίζει το ηγετικό του προφίλ. Κάθε του κίνηση και κάθε του λόγος εκεί αποσκοπούν. Διχάζει, για ίδιον όφελος.
Εγώ, χάριν της συζητήσεως, να τα δεχθώ όλα αυτά. Το ερώτημα είναι γιατί οι Αριστεροί «τσιμπάνε» με τις προκλήσεις του Αδώνιδος; Γιατί, αφού τα πράγματα είναι έτσι όπως τα αναλύουν, παίζουν το παιχνίδι του; Γιατί δεν τον αφήνουν να φωνάζει μόνος του και να επισκέπτεται ανενόχλητος τους χώρους της υπουργικής ευθύνης του; Είναι τόσο ηλίθιοι;
Όχι, ηλίθιοι δεν είναι! Είναι απλώς αριστεροί και έχουν τη βία στο πετσί τους. Έτσι έχουν μάθει να λύνουν τις διαφορές τους. Και αυτό δεν είναι ένα ελληνικό φαινόμενο. Στη Γαλλία τις προάλλες δολοφόνησαν με λιντσάρισμα έναν 23χρονο φοιτητή. Στην πατρίδα μας μέχρι στιγμής έχουν προτεταμένες τις γροθιές τους για να πέφτει επάνω τους ο Άδωνις.
Όσοι ισχυρίζονται αυτά τα βλακώδη περί προκλητικής συμπεριφοράς, τους διαφεύγει ένα απλό γεγονός. Κανένας Άδωνις Γεωργιάδης δεν παρέτασσε τα επαγγελματικά στελέχη του ΚΚΕ έξω από τα νοσοκομεία. Τα έστελνε εκεί το Κόμμα για να «πουλήσουν τσαμπουκά» σε έναν υπουργό που τους έκλεισε το μαγαζί στα Ναυπηγεία και παράγει σήμερα έργο σε ένα κρίσιμο και δύσκολο υπουργείο. Και όπως θα θυμάται ο αναγνώστης, ο Άδωνις πλησίαζε τους «διαμαρτυρόμενους πολίτες», συζητούσε μαζί τους και η σεμνή τελετή τελείωνε. Μια φορά τους κέρασε και γλυκά!
Τον τελευταίο καιρό το ΚΚΕ άλλαξε τακτική, καθώς διαπίστωσε πως με αυτήν τη μετριοπαθή συμπεριφορά του Αδώνιδος κέρδιζε πόντους ο ίδιος και η κυβέρνηση. Έτσι, μεταμόρφωσε τους «διαμαρτυρόμενους πολίτες» σε αγανακτισμένους πολίτες, έτοιμους να τραμπουκίσουν. Ως γνωστόν άλλο πράγμα είναι ο ρόλος ενός διαμαρτυρόμενου πολίτη και άλλο ο ρόλος του αγανακτισμένου που «βράζει από θυμό».
Κάπως έτσι φτάσαμε στα γεγονότα του νοσοκομείου της Νίκαιας.
Όλοι αυτοί οι εντελώς ανόητοι που καταναλώνουν φαιά ουσία για να εμβαθύνουν στα κίνητρα του Αδώνιδος δεν κάνουν την πολύ απλή σκέψη: Μήπως τελικά ο υπουργός το μόνο που θέλει είναι να ασκήσει ανεμπόδιστα τα καθήκοντά του; Μήπως δεν έχει στο μυαλό του κάποιο σατανικό σχέδιο αυτοπροβολής, αλλά επιμένει στη διεκδίκηση του αυτονόητου; Στο συγκεκριμένο νοσοκομείο μήπως ο επαναστατικός ανταγωνισμός ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ θα γίνει πρόξενος πολύ χειρότερων καταστάσεων;
Στο παρελθόν, επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν θυμάμαι δεξιούς τραμπούκους να επιτίθενται στον τότε υπουργό Υγείας, ο οποίος ειδικευόταν στις διχαστικές – επιθετικές δηλώσεις. Επίσης, δεν θυμάμαι αγανακτισμένους δεξιούς πολίτες να προπηλάκισαν τον Ρασπούτιν για τη σκευωρία Νοβάρτις. Ούτε τους υπουργούς του Τσίπρα για την τραγωδία στο Μάτι.
Τα πρόσφατα φαινόμενα βίας έχουν την υπογραφή της Αριστεράς. Όσο η πορεία της Νέας Δημοκρατίας προς την 3η τετραετία της, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, θα γίνεται πιο βέβαιη τόσο θα εντείνονται αυτά τα φαινόμενα.
