Αυτό το πρωτοφανές ζήτησε ο στενός συνεργάτης του Α. Τσίπρα, ο κ. Γιώργος Βασιλειάδης. Δε θυμάμαι να υπάρχει ανάλογο ιστορικό προηγούμενο. Το ερώτημα που ανακύπτει είναι: Και γιατί να διαλυθούν; Για να εμφανιστεί ο ηγεμόνας Τσίπρας που θα ενώσει τον χώρο. Αυτή η απαίτηση αποκαλύπτει και τις δυσκολίες του εγχειρήματος του πρώην πρωθυπουργού να επιστρέψει δριμύτερος και από θέση ισχύος στην κεντρική πολιτική σκηνή. Διότι αυτό που θα μετρήσει - όπως έχει γραφεί κατά κόρον –είναι αν θα καταφέρει να κατακτήσει τη θέση του ηγέτη της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Τον τρίτο δεν το υπολογίζει κανένας.
Και ο Α. Τσίπρας θέλει να παίξει εκ του ασφαλούς και χωρίς πρόσθετα ρίσκα. Γνωρίζει πως ακόμα και αυτό το 1% της Νέας Αριστεράς μπορεί να καθορίσει τη μοίρα του και επιδιώκει να το απορροφήσει δια της εξαλείψεως. Επίσης με την αυτόνομη παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ - με τις όποιες δυνάμεις του - το κυνήγι της δεύτερης θέσης είναι άπιαστο όνειρο. Τι του απομένει; Να ζητήσει, με το θράσος που του περισσεύει, να διαλυθούν αυτά τα δύο κόμματα για να πετύχει αυτός τον στόχο του. Δεν του αρκούν οι προσχωρήσεις στελεχών, θέλει την πλήρη διάλυση και πιθανόν και την πρόσβαση στα περιουσιακά στοιχεία αυτών των κομμάτων ( βλ. κτίριο Κουμουνδούρου).
Ξέρετε τι μου θύμισε; Τον άνακτα της σοσιαλδημοκρατίας που όταν αποφάσισε να επαναδιεκδικήσει την αρχηγία του κόμματος του, πριν από πέντε χρόνια, ενημέρωνε για αυτή την πρόθεσή του τους συνυποψηφίους του ώστε αυτοί να αποσυρθούν. Και εντάξει, εκείνος ήταν άνακτας. Ο Τσίπρας τι είναι και προβάλλει αυτήν την θρασεία απαίτηση;
Δε βλέπω οι σχολιαστές να αναφέρονται στην απόφαση του ΠΑΣΟΚ για αυτόνομη κάθοδο στις εκλογές. Ξόδεψαν πολύ μελάνι για το ότι δε θα συνεργαστεί μετεκλογικά με τη Νέα Δημοκρατία, όμως πιο σημαντικό είναι το γεγονός πως έκλεισε την πόρτα για τη συγκρότηση ενός μετώπου με τη ριζοσπαστική Αριστερά. Γιατί είναι πιο σημαντικό αυτό το γεγονός; Διότι αφήνει τον Τσίπρα εντελώς ξεκρέμαστο. Εκ των πραγμάτων του ορίζει τον πολιτικό χώρο εντός του οποίου θα κινηθεί και αυτός είναι περιορισμένος.
Έτσι, δεν είναι τυχαίο πως η πρόταση - απαίτηση του κ. Γ. Βασιλειάδη έρχεται την επομένη του Συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτόν τον μίζερο και υπό κατάρρευση χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς είναι υποχρεωμένος να δραστηριοποιηθεί εκ νέου ο Α. Τσίπρας. Είναι αυτονόητο πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου και ο Γιάνης Βαρουφάκης δε θέλουν να τον δουν ούτε ζωγραφιστό, το ίδιο και ο Π. Πολάκης και πλειάδα πρωτοκλασάτων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ.
Ο κ. Βασιλειάδης έριξε τη ρουκέτα του. Ο Α. Τσίπρας θα επανέλθει, όχι όμως με δημόσια πρόσκληση, αλλά δρώντας υπογείως σε συνεργασία κυρίως με τους υποστηρικτές του εντός του ΣΥΡΙΖΑ. Το αδιέξοδό του είναι ολοφάνερο. Το ερώτημα είναι πλέον αν θα ρισκάρει.
