Προφανώς και δε ντρέπονται. Και εξηγούμαι. Μπορώ να κατανοήσω τους Αριστερούς που υποστηρίζουν τους αγιατολάδες. Τα έχουμε πει αυτά. Και για αυτό εκτιμώ τις φωτεινές εξαιρέσεις αυτού του χώρου που διαφοροποιούνται και εκτός από τον «Άνθρωπο» υποστηρίζουν και τους αντιφρονούντες του Ιράν.
Η ντροπή αναφέρεται κυρίως στον αποκαλούμενο πατριωτικό χώρο - με πολλά εισαγωγικά πλέον - που προσπαθεί να μειώσει την ελληνική στρατιωτική παρουσία στη Μεγαλόνησο, ενώ ιστορικά διακατέχεται από έναν έντονο αντιτουρκισμό. Οι πιο έξυπνοι αυτού του χώρου σιωπούν. Οι άλλοι εκτίθενται. Τι λένε; Διακινούν και αναπαράγουν ό,τι μεταδίδουν οι Φρουροί της Επανάστασης.
Οι ψευδείς ειδήσεις είναι ενταγμένες στον πόλεμο της προπαγάνδας και τις χρησιμοποιεί η αδύναμη πλευρά για να κερδίσει τη συμπάθεια της κοινής γνώμης. Συνεπώς, η άνευ ελέγχου διακίνηση τέτοιων ειδήσεων προδίδει την ευνοϊκή αντιμετώπιση και την ενδιάθετη υποστήριξη σε αυτούς που κατασκευάζουν παρόμοιες ειδήσεις. Και εδώ ερχόμαστε στην ουσία της υπόθεσης. Ποια είναι αυτή η ουσία;
Εμβριθείς αναλυτές προσπαθούν να μας πείσουν για την επιχειρησιακή ικανότητα των Φρουρών της Επανάστασης. Έφτασαν στο σημείο να ισχυρίζονται πως τα περιορισμένα κτυπήματά τους, σε σχέση με τον πόλεμο των 12 ημερών, είναι το αποτέλεσμα μιας στρατηγικής. Θέλουν να παρατείνουν τον πόλεμο, όπως ισχυρίζονται αυτοί οι αναλυτές, για να γονατίσουν οικονομικά τη Δύση. Κάνουν πως αγνοούν τι δύναμη πυρός διαθέτουν ΗΠΑ και Ισραήλ η οποία θα επιπέσει στα κεφάλια των Φρουρών της Επανάστασης τις επόμενες μέρες.
Σύμφωνα με δική τους παραδοχή τα κέντρα διοίκησης τους έχουν καταστραφεί και ομάδες των Φρουρών της Επανάστασης, δίκην ατάκτων, ρίχνουν κατά βούληση τους εναπομείναντες πυραύλους τους, πριν τους εντοπίσουν τα ισραηλινά αεροπλάνα που κάνουν πάρτι στον αέρα. Έτσι, χωρίς αεροπορία, χωρίς αεράμυνα, με απούσες από τη μάχη τις Ένοπλες Δυνάμεις του Ιράν, τίθεται το γνωστό ερώτημα: πού πας ρε Καραμήτρο;
Όλο αυτό το σκηνικό μου θυμίζει τον πρώτο πόλεμο του Κόλπου, το μακρινό 1991. Τότε, οι εγχώριοι «προοδευτικοί» δημοσιογράφοι προσπαθούσαν να μας πείσουν ότι η Προεδρική Φρουρά του Σαντάμ θα κατατρόπωνε τις δυνάμεις της Συμμαχίας. Ως γνωστόν αυτό το «φοβερό και τρομερό» σώμα δεν πολέμησε ποτέ. Πετούσαν όπλα και στολές και πήγαιναν στα σπίτια τους, μόλις αντιλήφθηκαν το τι ερχόταν καταπάνω τους.
Το ερώτημα είναι γιατί ο «πατριωτικός» χώρος δεν κρύβει τη συμπάθειά του προς τους αγιατολάδες; Γιατί δεν τηρεί τα προσχήματα; Ένα μέρος του δεν αντέχει την ιδέα πως ο Μητσοτάκης και πάλι κράτησε την Ελλάδα στη σωστή πλευρά της Ιστορίας. Κατανοητό. Ένα άλλο μέρος πονά διότι ο Πούτιν χάνει ένα ακόμα στήριγμά του, παντελώς αδύναμος να αντιδράσει. Εξουθενωμένος από τον τετραετή πόλεμο στην Ουκρανία βλέπει τον έναν μετά τον άλλον τους συμμάχους του να πέφτουν. Και οι εγχώριοι θαυμαστές του συμπάσχουν. Τόσο απλά.
