Ο Τζόρτζ Στάινερ ήταν ένας από τους μεγαλύτερους σύγχρονους φιλοσόφους. Γέννημα - θρέμμα της Κεντρικής Ευρώπης, ο πατέρας του Τσέχος Εβραίος, η μητέρα του Εβραία της Βιέννης, εγκατέλειψε σε μικρή ηλικία την Ευρώπη και εγκαταστάθηκε μαζί με τους γονείς του στις ΗΠΑ, στις αρχές του 1940. Ο πατέρας του ήταν μεγαλοδικηγόρος του Παρισιού και άκουσε τη συμβουλή ενός Αμερικανού τραπεζίτη να μεταναστεύσουν στις ΗΠΑ, διότι το μέλλον των Εβραίων στην Ευρώπη ήταν ζοφερό. Ο Τ. Στάινερ, γεννημένος το 1929, δεν έζησε το κλίμα του ευρωπαϊκού αντισημιτισμού και διαπαιδαγωγήθηκε με το πνεύμα του κοσμοπολιτισμού.
Αργότερα έγραφε, πως η πατρίδα του και το σπίτι του ήταν οι σιδηροδρομικοί σταθμοί καθώς εκεί συναντιόντουσαν άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες και από διαφορετικούς πολιτισμούς. Ήταν τακτικός επικριτής του Κράτους του Ισραήλ, όπως πολλοί Εβραίοι της Διασποράς. Μάλιστα, σε κείμενα του διατύπωνε τον προβληματισμό του κατά πόσον η δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ συμβαδίζει με την παγκοσμιότητα του Εβραϊσμού. Όμως πάντα έλεγε πως αν οι Εβραίοι όλου του πλανήτη βρεθούν προ του φάσματος μιας νέας Σοά, αυτή τη φορά υπήρχε το καταφύγιό τους: το Κράτος του Ισραήλ.
Ένας από τους πιο διάσημους Ευρωπαίους συγγραφείς, ο Ολλανδός Χάρι Μούλις, είχε πατέρα συνεργάτη των Ναζί και μητέρα Εβραία την οποία έσωσε από το Άουσβιτς ο σύζυγός της, αν και είχαν χωρίσει. Είχε σχεδόν ίδια ηλικία με τον Στάινερ, μιας και γεννήθηκε το 1927. Το 1961 ήταν απεσταλμένος του περιοδικού, με το οποίο συνεργαζόταν, στη Δίκη του Άιχμαν που διεξήχθη στην Ιερουσαλήμ. Μετά το τέλος της συνέγραψε ένα βιβλίο με τίτλο «Υπόθεση 40/61» που ήταν ο αριθμός πινακίου της υπόθεσης στο δικαστήριο της Ιερουσαλήμ. Σε ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα του βιβλίου του γράφει: « Από τη δημιουργία του Κράτους του Ισραήλ και μετά, ο Εβραίος που υφίσταται διακρίσεις δεν είναι πλέον τραγικός, αλλά ανόητος… Μεταξύ άλλων η Δίκη του Άιχμαν είναι επίσης η διαχωριστική γραμμή μεταξύ Εβραίων και Ισραηλινών. Οι τελευταίοι απέδειξαν μια για πάντα την τεράστια διαφορά: ισχύς και δικαιοσύνη έναντι της σφαγής των ανυπεράσπιστων».
Δύο φωτεινά μυαλά, με διαφορετικές διαδρομές και βιώματα, καταλήγουν στο ίδιο συμπέρασμα, δηλαδή στο γεγονός πως το Κράτος του Ισραήλ είναι το ύστατο καταφύγιο των απανταχού της γης Εβραίων. Και αυτό αποδείχθηκε στη συνέχεια και από τις εξελίξεις. Εκεί, στο Ισραήλ εγκαταστάθηκαν οι Ισραηλίτες που εκδιώχθηκαν από τις αραβικές χώρες, εκεί πήγαν να ζήσουν οι Ισραηλίτες της Αιθιοπίας και οι Εβραίοι των ιστορικών κοινοτήτων της Ρωσίας που δε γνώρισαν τη ναζιστική κατοχή.
Συνεπώς σήμερα, όποιος θρηνεί για το Ολοκαύτωμα δεν μπορεί να μην στέκεται αλληλέγγυος στο Κράτος του Ισραήλ που συνεχώς δίνει νικηφόρους αγώνες για την επιβίωσή του, απέναντι σε εκατοντάδες εκατομμύρια εχθρούς του. Διότι το Ισραήλ είναι το μόνο κράτος σε αυτόν τον πλανήτη που δεν δικαιούται να ηττηθεί ούτε μια φορά. Να πώς συνδέεται το Κράτος του Ισραήλ με το Ολοκαύτωμα.
