Όσο περνούν οι μέρες και ξεκαθαρίζει η εικόνα, φαίνεται πως κάποιοι μέσα στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία (Ελληνικό τμήμα) επιδιώκουν, με τον τρόπο που παρεμβαίνουν, να αναδιαμορφώσουν το πολιτικό τοπίο στην Ελλάδα. Να το πω διαφορετικά. Οι δικογραφίες που έστειλαν δεν λειτουργούν δευτερογενώς πολιτικά, αλλά εστάλησαν με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτελέσουν ένα ενιαίο πολιτικό γεγονός. Μάλιστα το ενδεχόμενο επαναλήψεως παρόμοιων πολιτικών μεθοδεύσεων - διότι για μεθοδεύσεις πρόκειται - επιβάλλει στην ελληνική κυβέρνηση να αντιμετωπίσει αυτές τις μεθοδεύσεις με πολιτικό τρόπο. Ποιος θα είναι αυτός; Ας βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει!
Το ιστορικό ενός λειτουργού - και μάλιστα το σχετικά πρόσφατο - δεν μπορεί να το αγνοούμε. Νοοτροπίες και συμπεριφορές δεν αλλάζουν, απλώς μεταλλάσσονται σε ένα νέο περιβάλλον. Συνεπώς, ένας δικαστικός λειτουργός - γυναίκα ή άνδρας - που συνέπραξε σε μια από τις μεγαλύτερες πολιτικές σκευωρίες, αυτή της παραπομπής στα ποινικά δικαστήρια του Ανδρέα Γεωργίου και των συνεργατών του στην ΕΛΣΤΑΤ, σήμερα είναι λογικό να αντιμετωπίζεται υπό τη σκιά της συγκεκριμένης του πράξης. Πολύ δε περισσότερο όταν στις ενέργειές του υπάρχει ένα μοτίβο.
Τότε προσπάθησε να απαλλάξει την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας του Κώστα Καραμανλή από το άγος της χρεοκοπίας της Ελλάδας και να τη φορτώσει σε… μεθοδεύσεις της ΕΛΣΤΑΤ. Ήταν η γραμμή που εξέθρεψε την αντιμνημονιακή Δεξιά και είχε ονοματεπώνυμο. Στη συνέχεια όλη αυτή η ομάδα συγκρότησε τη Δεξιά συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, εμφανή και αφανή, που επινόησε τη σκευωρία Νοβάρτις. Υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδρομή από τη σκευωρία της ΕΛΣΤΑΤ στη σκευωρία της Νοβάρτις, την οποία πορεύτηκαν συγκεκριμένοι δικαστικοί λειτουργοί. Εξ ου και οι επιλεκτικές διαρροές προς συγκεκριμένα έντυπα, όπως ακριβώς και με τη Νοβάρτις. Εδώ και δέκα μήνες έγραφαν για αυτό που έγινε γνωστό τις προάλλες. Το αίμα νερό δε γίνεται.
Όποιος συζητήσει με νομικούς που διάβασαν το κατηγορητήριο έχει την εικόνα πως και οι 13 περιπτώσεις θα καταπέσουν στα δικαστήρια. Μάλιστα κάποιες από αυτές αφορούν παρεμβάσεις συνεργατών υπουργών είτε συνομιλίες δύο προσώπων από τις οποίες «ενοχοποιείται» ένα τρίτο πολιτικό πρόσωπο είτε απολύτως τίποτα. Όλο αυτό το σκηνικό παραπέμπει στο δόγμα Ρασπούτιν: «ας πάνε στα δικαστήρια να αποδείξουν την αθωότητά τους». Η λογική αυτή, όπως και το «ψώνιο» του Έλληνα Ντι Πιέτρο, φαίνεται ότι βρίσκονται πίσω από την προσπάθεια να αναδιαμορφωθεί έξωθεν η πολιτική κατάσταση στην πατρίδα μας. Ιδεολογικές καταβολές μαζί με υπέρμετρες φιλοδοξίες είναι οι αιτίες αυτού που βιώνουμε σήμερα.
Έχουν άμυνες οι υπό κατηγορία βουλευτές; Πώς θα σώσουν την υπόληψή τους από κατηγορίες που με κάθε βεβαιότητα θα καταπέσουν αρκετά αργότερα; Η μόνη άμυνα που έχουν είναι η ταχύτατη διεξαγωγή της δίκης, κάτι όμως που δεν εξαρτάται από αυτούς. Τα πλημμελήματα πάντως εκδικάζονται πολύ ταχύτερα, κάτι που μετριάζει κάπως τη ζοφερή αυτή κατάσταση.
Η κυβέρνηση πιάστηκε στον ύπνο, αν και δεν έπρεπε. Τώρα γνωρίζει και οφείλει να οργανώσει τις κινήσεις της. Πάντως η χειρότερη άμυνα είναι η… άμυνα.
