Συμβουλή του γράφοντος προς το εξοργισμένο κοινό της χώρας. Κάντε τώρα ένα διάλειμμα λίγων ημερών, ζήστε την Ανάσταση, απολαύστε το Πάσχα, χτίστε ωραίες στιγμές και φτιάξτε αναμνήσεις με την οικογένεια σας, την παρέα σας, τους συγγενείς σας, κι από Τρίτη που θα επιστρέψετε, ρίχνετε τον Μητσοτάκη. Δεν χάλασε δα ο κόσμος για ένα τετραήμερο. Στο τέλος-τέλος, Πάσχα έκαναν οι Έλληνες και στην Κατοχή, και μέσα στον Εμφύλιο, και μέσα στην Χούντα, και τον καιρό των μνημονίων. Άντεξαν. Δεν θ’ αντέξουμε τώρα μισή βδομάδα ακόμα, κι ας είναι ο Κυριάκος πολύ χειρότερος απ’ όλους τους προηγούμενους; Σωστά δεν τα γράφω;
Όχι τίποτα άλλο, αλλά διακρίνω γύρω μου μια αδικαιολόγητη αδημονία να πάμε τώρα σε πολιτική κρίση, λες και την άλλη βδομάδα δεν θα προλάβουμε. Παρατηρώ μια άνευ προηγουμένου βιασύνη να εγκατασταθεί στο Μαξίμου κάποιος υπηρεσιακός πρωθυπουργός, κάποιος άγνωστος δικαστικός ή κανένας τραπεζίτης τεχνοκράτης, που για λίγο θα μπει εκεί μέσα αλλά ύστερα θα μακροημερεύσει, καθώς η μια κάλπη θα ακολουθεί την άλλη. Εντάξει, αφού έτσι θέλει η πλειοψηφία του οργισμένου λαού μας ας γίνει, αλλά όχι βρε αδερφέ και Πασχαλιάτικα. Ας ξεκινήσει το γκρέμισμα από την Τρίτη που θα χουν επιστρέψει τα πλήθη στην Αθήνα. Τα καθεστώτα πρέπει να πέφτουν με την συμμετοχή του λαού, όχι ερήμην του. Σωστά δεν τα λέω;
Θα μου πείτε, εύκολο είναι να κάνει κανείς ήρεμο και χαρούμενο Πάσχα, όταν βλέπουμε να αναβιώνουν στον δημόσιο βίο μας χούγια που είχαν ξεχαστεί εδώ και εικοσαετίες; Σαν το ρουσφέτι και την πολιτική διαμεσολάβηση ας πούμε, που είχαμε να τα δούμε από τον μεσοπόλεμο του 20ου αιώνα και τώρα επανήλθαν από τους βουλευτές της ΝΔ. Ομολογουμένως είναι δύσκολο να χαρεί κανείς τον οβελία του κάτω από τέτοιες πρωτόγνωρες συνθήκες, αλλά ας κάνουμε όλοι μαζί μια προσπάθεια. Έτσι κι αλλιώς, με το που θα τελειώσει ο Μητσοτάκης, θα τελειώσει ξανά και το ρουσφέτι σε τούτο τον τόπο. Διότι ως γνωστόν, η πιο αντιρουσφετολογική περίοδος της νεότερης ιστορίας μας ήταν η περίοδος που κυβερνούσε το ΠΑΣΟΚ. Ε, ξανάρχεται οσονούπω.
Αμ η εθνική υποχωρητικότητα; Πού την πάτε αυτή; Είναι δυνατόν να ψάλλουμε ξένοιαστοι το «Χριστός Ανέστη» όταν υποχωρούμε σε όλα τα μέτωπα κι έχει φθάσει ο Τούρκος ως την Ραφήνα, που λένε και ο Σαμαράς με τον Καραμανλή; Εντάξει, καταλαβαίνω την εθνική τσαντίλα, αλλά ας δώσουμε τόπο στην οργή λίγες μέρες ακόμα, κι ύστερα, μόλις αναλάβουν οι συμμαχικές προοδευτικές δυνάμεις, θα τον πάρουμε φαλάγγι τον Ερντογάν, να καταλάβει ο Τουρκαλάς τι εστί βερίκοκο.
Τέλος πάντων, με τούτα και με κείνα, αυτό που θέλω να συστήσω σε όλους είναι να κάνουμε λίγη Πασχαλιάτικη υπομονή κι ύστερα να ορμήσουμε για την οριστική απαλλαγή τα χώρας από τον τρισκατάρατο. Να μην αρχίσουμε τις πολιτικολογίες γύρω από το αρνί και χαλάσουμε την ατμόσφαιρα, το θέμα έχει έτσι κι αλλιώς τελειώσει. Μην ακούτε για διαφορές 15 μονάδων, αυτά είναι προπαγάνδα των δημοσκόπων, που όλοι μαζί εν σώματι αποφάσισαν να πουληθούν στον Κυριάκο και μάλιστα την ώρα που πέφτει.
Εξάλλου, ακόμα και οι ακούραστοι κοινωνικοί αγωνιστές, ακόμα και οι ηρωικοί εθνικοί θεματοφύλακες, ακόμα και οι άσπιλοι κάτοχοι του ηθικού πλεονεκτήματος, μια ανάγκη ολιγοήμερης ξεκούρασης την έχουν. Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Ας φάνε, ας πιούνε, ας χορέψουνε, για να χουν δυνάμεις να μας σώσουν από βδομάδα. Καλή Ανάσταση το λοιπόν…
