Την εβδομάδα που πέρασε οι ισραηλινές δυνάμεις ανατίναξαν άλλα δύο τούνελ που βρισκόταν στην κίτρινη περιοχή. Το ένα είχε μήκος ένα χιλιόμετρο και το άλλο τέσσερα. Ο πόλεμος εκεί κράτησε σχεδόν δυόμισι χρόνια και το σύστημα των σηράγγων της Χαμάς εξακολουθεί να υφίσταται. Συγχρόνως, δεν έχει παραδώσει τα όπλα, όπως προέβλεπε η πρώτη φάση της συμφωνίας. Η ηγεσία της θέτει δύο όρους για να αφοπλιστεί: Πρώτον, να μετατραπεί σε πολιτικό κόμμα που θα συμμετάσχει στις συζητήσεις για την επόμενη ημέρα και δεύτερον, τα μέλη της να τύχουν αμνηστίας.
Ο πρόεδρος Τραμπ αυτή τη στιγμή πιέζει το Ισραήλ ουσιαστικά να αποδεχθεί την είσοδο στη δεύτερη φάση της συμφωνίας, ενώ δεν έχει ολοκληρωθεί η πρώτη. Έτσι, καλεί τον Νετανιάχου να ανοίξει το πέρασμα της Ράφα και συγχρόνως να μη φέρει αντιρρήσεις στην παρουσία τουρκικής ειρηνευτικής δύναμης στη Γάζα. Έγκυροι σχολιαστές στο Τελ- Αβίβ αφήνουν να εννοηθεί πως τίποτα δε θα πρέπει να αποκλείεται πλέον στις σχέσεις Τραμπ—Νετανιάχου. Ήδη η Σαουδική Αραβία δείχνει να μην ενδιαφέρεται για τις «συμφωνίες του Αβραάμ», ενώ φαίνεται πως λανθάνει ένας έρωτας μεταξύ Τραμπ και Κατάρ.
Στη δε Συρία, οι ΗΠΑ τάχθηκαν αναφανδόν υπέρ του σχεδίου Ερντογάν—Αλ Σάρα για μια ενιαία Συρία, «αδειάζοντας» έτσι τους Κούρδους. Σημειωτεόν πως σταθερή θέση του Ισραήλ ήταν και παραμένει μια ομόσπονδη Συρία.
Όλο αυτό το «πακέτο» είναι εξαιρετικά ομιχλώδες και ανησυχητικό. Οι ρόλοι δεν είναι πλέον ξεκάθαροι και το κυριότερο, ο Τραμπ, αιχμάλωτος του φαραωνικού σχεδίου ανοικοδόμησης της Γάζας, είναι ικανός να συμμαχήσει ευκαιριακά με οποιονδήποτε. Από τη στιγμή που αντιλαμβάνεται την πολιτική με όρους ενός διαρκούς οικονομικού deal είναι απολύτως λογικό να επιζητεί συμμάχους-- κράτη πρόθυμα να επενδύσουν στα σχέδιά του. Έτσι, αναδιαμορφώνονται παραδοσιακές συμμαχίες και συγκροτούνται άλλες, εντελώς συγκυριακές.
Αν κάτι συνέχει αυτή τη στιγμή τον Τραμπ με το Ισραήλ, είναι το Ιράν. Και σε αυτό το πεδίο δε γνωρίζουμε τη στρατηγική στόχευση του Αμερικανού προέδρου. Το τι έγινε στη Βενεζουέλα, όπου η δομή του καθεστώτος Μαδούρο παρέμεινε άθικτη, δεν αφήνει κανένα περιθώριο αισιοδοξίας για το πώς σκέφτεται να ενεργήσει στο Ιράν, αν τελικά το αποφασίσει.
Πάντως, στη Γάζα όσο και στη Συρία όλα δείχνουν πως δεν υπάρχει συναντίληψη μεταξύ ΗΠΑ και Ισραήλ. Την Ελλάδα και την Κύπρο πόσο επηρεάζουν αυτά τα νέα δεδομένα; Στον βαθμό που επιβραβεύουν την Τουρκία, την αποθρασύνουν στις διεκδικήσεις. Οι τουρκικές ελίτ με το νεο—οθωμανικό σύνδρομο δεν έχουν την αίσθηση της ισορροπίας. Τα θέλουν όλα. Και στη Συρία και στο Αιγαίο και στη Λιβύη. Τώρα, με τις άριστες σχέσεις του πλανητάρχη με τον Ερντογάν να μην αποκλείουμε τίποτα. Όταν το μυαλό του είναι κολλημένο στο deal δεν καταλαβαίνει από Ιστορία και πολιτική.
Το Ισραήλ στα ζητήματα που αφορούν την ασφάλειά του ακολουθεί μια αταλάντευτη πολιτική και βγαίνει πάντα κερδισμένο. Μπορούμε χωρίς συμπλέγματα να ακολουθήσουμε τα βήματά του; σε τελική ανάλυση οι πολιτικές ελίτ έβγαλαν, έστω μετά από 30 χρόνια, τα συμπεράσματά τους για το τι συνέβη στα Ίμια;
