Όσο και να ξεχειλώσουν τις δημοσκοπήσεις, όσο και να θέλουν να τις φέρουν στα μέτρα τους, το συμπέρασμα είναι ένα: η επόμενη κυβέρνηση θα έχει και πάλι τη σφραγίδα της Νέας Δημοκρατίας. Είτε στην αυτοδύναμη μορφή είτε στη συνεργατική. Πώς μπορεί αυτή η αναπόδραστη πορεία να ακυρωθεί; Με τους υπάρχοντες συσχετισμούς δυνάμεων και τα υπάρχοντα κόμματα ούτε με ένα θαύμα δεν ακυρώνεται.
Άρα τα πολύ συγκεκριμένα οικονομικά κέντρα που δεν επιθυμούν αυτή την εξέλιξη, αλλά μια χαοτική κατάσταση ώστε παρασκηνιακά αυτά να κυβερνούν, επεξεργάζονται κάθε λογής σενάριο. Στην ουσία επεξεργάζονται σενάρια αποσταθεροποίησης της χώρας. Τώρα, σε αυτήν την εξίσωση να προσθέσουμε και τον ρωσικό παράγοντα, ο οποίος εξακολουθεί να διατηρεί τα υπολογίσιμα δίκτυά του στην Ελλάδα.
Έτσι, στο προσεχές διάστημα θα δούμε συγκλίσεις και συνεργασίες πολιτικών που ανέκαθεν ο ένας είχε την χειρότερη εικόνα για τον άλλον, διότι αυτό απαιτεί το νέο σκηνικό που σκηνοθετείται στο παρασκήνιο. Ούτως ή άλλως το κόμμα Τσίπρα και το κόμμα Καρυστιανού ζημία θα κάνουν μόνον στην αντιπολίτευση, δεξιά και αριστερή.
Αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης πως σε ένα διεθνές περιβάλλον τόσο ρευστό, μια αποσταθεροποιημένη Ελλάδα - μη διακυβερνήσιμη κυριολεκτικά και χωρίς καμιά αναδιατύπωση αυτής της έννοιας - θα οδηγηθεί με κάθε βεβαιότητα και πάλι στη θέση του κράτους - παρία. Υπερφίαλα «εγώ», με θυμικές αντιδράσεις εφηβικού επιπέδου, έχουν μόνον μια στόχευση: την πολιτική αστάθεια, ώστε έτσι να επιζητήσουν ένα νέο πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η Ελλάδα σήμερα, με βάση όχι αυτά που υποστηρίζει η κυβέρνηση, αλλά τα όσα λένε οι εταίροι μας και τα εγκυρότερα οικονομικά έντυπα του εξωτερικού, εισέρχεται στον κύκλο των «ενάρετων» χωρών. Πέραν των συγκεκριμένων οικονομικών δεικτών που το αποδεικνύουν, σε συμβολικό επίπεδο αυτή η κατάσταση αποτυπώνεται στην υποψηφιότητα του δικού μας Κυριάκου Πιερρακάκη για τη θέση του προέδρου του Eurogroup. Αν θυμάμαι καλά, είναι η πρώτη φορά που Έλληνας υπουργός Εθνικής Οικονομίας διεκδικεί αυτή τη θέση. Τυχαίο;
Αλλά και οι υπερατλαντικές σχέσεις της πατρίδας μας είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένες, όπως προκύπτει από τις πρόσφατες ενεργειακές συμφωνίες, τις οποίες το ρωσόφιλο μπλοκ προσπάθησε να υποβαθμίσει. Αυτή είναι η δουλειά του και για αυτό αμείβεται. Οι σχέσεις της Ελλάδας με τις ΗΠΑ ποτέ δεν ήταν καλύτερες όσο τα τελευταία πέντε χρόνια, και αυτό επίσης δεν είναι τυχαίο.
Συνεπώς, τα ερωτήματα τα οποία τίθενται είναι: δε θα πρέπει να συνεχιστεί αυτή η πορεία; Ποια ηγεσία και ποιο κόμμα την εγγυώνται; Η εναλλακτική ποια θα είναι;
Τους πειραματισμούς στο πολύ πρόσφατο παρελθόν τους πληρώσαμε κοντά στα 100 δισεκατομμύρια. Οι μωροφιλοδοξίες και οι παλιμπαιδισμοί δεν αποτελούν πολιτική πρόταση.
