Όλοι μας έχουμε μεγαλώσει με τα κλασικά παραμύθια. Τόσο αυτά γραμμένα σε βιβλία όσο και αυτά που έχουν μεταφερθεί στην οθόνη. Ένα από τα γνωστότερα και πολυαγαπημένα παγκοσμίως, είναι «Η Πεντάμορφη και το Τέρας». Όλοι ξέρουμε το παραμύθι. Αυτή, όμως, είναι η αληθινή ιστορία.
Έτος 1537. Στο μεγαλύτερο από τα ισπανικά Κανάρια Νησιά, την Τενερίφη, γεννήθηκε ένα αλλοπρόσαλλο αγοράκι, ο Pedro Gonzalez (Πέδρο Γκονζάλες). Το αγοράκι αυτό, έπασχε από μια σπάνια και άγνωστη τότε ασθένεια, την υπερτριχοφυία. Σαφώς, λοιπόν, ήταν ολόκληρος καλυμμένος από τρίχες, με αποτέλεσμα να μοιάζει άγριος και λιγότερο «ανθρώπινος».
Στην ηλικία των 10 ετών, άγνωστο το πώς, κάποιος μάλλον άρπαξε τον Πέδρο και τον έβαλε σε ένα πλοίο φορτωμένο με εξωτικά ζώα από τα νησιά αυτά του Ατλαντικού. Το παιδί δεν ήξερε που θα το πήγαιναν. Τελικά, έφτασε σε μια άλλη χώρα. Από το λιμάνι, βρέθηκε αργότερα σε ένα μεγαλοπρεπές κάστρο. Εκεί, παρουσιάστηκε μπροστά σε έναν άνδρα ντυμένο με πλούσια ενδύματα. Αυτός, ήταν ο Ερρίκος Β’, ο οποίος είχε μόλις στεφθεί βασιλιάς της Γαλλίας.
Ο νέος βασιλιάς μάλλον σάστισε στην όψη αυτού του…δεν μπορούσε να ορίσει στο μυαλό του τι ήταν αυτό το αλλόκοτο μαλλιαρό πλάσμα. Δεν μπορούσε να καταλάβει αν ήταν άνθρωπος ή ζώο. Αποφάσισε παρόλα αυτά, να το κρατήσει στην αυλή του και να κάνει ένα πείραμα. Τι θα γινόταν αν αυτό το μικρό «τέρας», εκπολιτιζόταν; Ο βασιλιάς και οι αυλικοί του αναρωτιούνταν, θα μπορούσε να εγκαταλείψει την «ζωώδη φύση» που του προσέπιπταν και να μεγαλώσει σαν άνθρωπος;
Ο Πέδρο έγινε μέλος της γαλλικής βασιλικής αυλής. Μεγάλωσε μέσα στο κάστρο και δέχτηκε παιδεία και μόρφωση, την οποία δεν είχαν πολλοί την τύχη να αποκτήσουν τότε. Προς έκπληξη όλων, ήταν πολύ έξυπνος και ικανός. Σε μια εποχή που η εμφάνιση ήταν, θα μπορούσαμε να πούμε, το παν, η όψη του φόβιζε. Όλη αυτή η φασαρία, όμως, γινόταν για ένα απλό αγόρι.
Του δόθηκε ένα καινούργιο όνομα, «Petrus Gonsalvus» (Πέτρους Γκονσάλβους). Έγινε αντικείμενο μελετών. Ο ίδιος, παρά την μόρφωσή του, χαρακτηρίσθηκε «άνθρωπος του δάσους» και η ασθένειά του «σύνδρομο του λυκανθρώπου». Τον αντιμετώπιζαν τόσο με φόβο και περιέργεια όσο με ενδιαφέρον και φροντίδα.
Ο Πέτρους εξελίχθηκε σε έναν άνδρα περιωπής και μάλιστα κατάφερε να ανέλθει σε υψηλές θέσεις για την εποχή. Το πείραμα του βασιλιά αποδείκνυε σιγά σιγά ότι επρόκειτο για έναν απλό άνθρωπο με αλλόκοτο παρουσιαστικό. Το προληπτικό μυαλό των υπόλοιπων ανθρώπων, όμως, δεν φαίνεται να είχε πειστεί ότι βαθιά μέσα του δεν έκρυβε κάτι «τερατώδες».
Ο βασιλιάς Ερρίκος πέθανε το 1559. Από τότε, ανέλαβε η βασίλισσα, η Αικατερίνη των Μεδίκων. Μαζί με τα υπόλοιπα, ανέλαβε και το θέμα του Πέτρους. Ήταν καιρός κατά τη γνώμη της, ο Πέτρους να παντρευτεί. Η ερώτηση, όμως, τριβέλιζε στον νου όλων. Ποιος θα μπορούσε ποτέ να αγαπήσει… ένα «τέρας»;
Αυτή η ερώτηση μάλλον δεν απασχολούσε την βασίλισσα. Εκείνη ενδιαφερόταν να διαπιστώσει τι θα γινόταν, αν ο Πέτρους έκανε παιδιά. Πώς θα ήταν αυτά άραγε; Έτσι ξεκίνησε να ψάχνει νύφη. Συγκέντρωσε πολλές όμορφες κοπέλες, αλλά τελικά κατέληξε στην ομορφότερη. Ήταν η κόρη ενός ανθρώπου της αυλής, η συνονόματή της, Catherine (Αικατερίνη).
Η βασίλισσα ήταν σκληρή. Προκειμένου να γίνει το «πείραμα», ο γάμος της Αικατερίνης με τον Πέτρους ήταν διαταγή. Η όμορφη κοπέλα, αντίκρισε για πρώτη φορά τον Πέτρους την ημέρα του γάμου τους. Αρχικά, μάλλον σοκαρίστηκε. Εδώ, όμως, επανερχόμαστε στην ερώτηση που διατυπώθηκε προηγουμένως: Η «Πεντάμορφη» αγάπησε τελικά το «Τέρας»;
Απ’ ότι φαίνεται, η επίσης καλλιεργημένη κοπέλα ανακάλυψε σιγά σιγά, ότι ήταν άδικο για τον Πέτρους να κρίνεται μόνο από την εμφάνισή του. Η παιδεία, η μόρφωση και η ευγένειά του, μάλλον κέρδισαν την όμορφη σύζυγό του, η οποία έμεινε για το υπόλοιπο της ζωής τους στο πλάι του.
Έκαναν 7 παιδιά, τα 4 από τα οποία κληρονόμησαν την υπερτριχοφυία του πατέρα τους. Παρά τις απτές αποδείξεις ότι ο Πέτρους αποτελούσε έναν απλό, φυσιολογικό άνθρωπο, η βασίλισσα αλλά και ο υπόλοιπος κόσμος της εποχής αντιμετώπιζαν αυτόν και την οικογένειά του ως κάτι το αλλοπρόσαλλο. Έγιναν θέαμα τόσο στην Γαλλία όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης όπου ταξίδεψαν. Τα 4 παιδιά με την ασθένεια, αποκόπηκαν από την οικογένεια και δόθηκαν ως «δώρα» σε ευγενείς.
Τελικά, εγκαταστάθηκαν στην Ιταλία. Ο Πέτρους πέθανε το 1618, σε ηλικία 80 ετών και η γυναίκα του το 1623. Μέχρι σήμερα, όμως, δεν έχουν βρεθεί στοιχεία ούτε για την αιτία θανάτου τους ούτε για το που βρίσκονται οι τάφοι τους.
Μετά από έναν αιώνα, όταν η ιστορία τους είχε ξεχαστεί, δύο Γαλλίδες συγγραφείς, πρώτα η Γκαμπριέλ - Σουζάν ντε Βιλενέβ και μετά η Ζαν -Μαρί Λεπρένς ντε Μπομόν, εμπνεύστηκαν από αυτήν και κάποιες φανταστικές ιστορίες της ευρωπαϊκής παράδοσης. Στα μέσα του 18ου αιώνα, δημιουργήθηκε ένα συμπυκνωμένο έργο σε μορφή παιδικού παραμυθιού, το οποίο τελικά επιβίωσε μέχρι την σύγχρονη εποχή και συνεχίζει να περνά βαθιά νοήματα για την αξία της ομορφιάς της ψυχής.
Βιβλιογραφία:
