Στην περιοχή της αρχαίας Μέσης Ανατολής, κυριαρχούσε πριν από χιλιάδες χρόνια, η Ασσυριακή αυτοκρατορία. Με έκταση που κάλυπτε την αρχαία Μεσοποταμία, ανάμεσα στους ποταμούς Τίγρη και Ευφράτη, χρειαζόταν πάντα έναν ισχυρό βασιλιά για να την διοικήσει. Ή εν ανάγκη– στην προκειμένη περίπτωση – μια ισχυρή βασίλισσα…
Υπάρχουν πολλοί αρχαίοι μύθοι και ιστορίες για μια βασίλισσα, που η φήμη της ταξίδεψε μέχρι τους συγγραφείς και τους ιστοριογράφους της Δύσης. Η δράση της ήταν μοναδική για τα τότε δεδομένα και απ’ ότι διαβάζουμε σε γραπτά έργα που συντέθηκαν κάποιους αιώνες μετά, ήταν μια σκληρή και φιλόδοξη γυναίκα.
Τι λένε, λοιπόν, αυτοί οι μύθοι; Πολλά. Πολλά και διάφορα. Μιλούν για μια γυναίκα, η οποία ήταν κόρη μιας θεάς της Ανατολής και ενός θνητού. Μιας ημίθεας δηλαδή, για την οποία οι γονείς της λίγο νοιάστηκαν. Η θεϊκή της μητέρα την εγκατέλειψε αμέσως μετά την γέννησή της. Με διάφορα παιχνίδια της Τύχης και της Μοίρας, το μωρό κατέληξε στα χέρια ενός ανθρώπου από την βασιλική αυλή.
Το μικρό ορφανό μεγάλωσε εντός των εκτάσεων του παλατιού των βασιλιάδων της Ασσυρίας και κάποια στιγμή, όταν μεγάλωσε, παρουσιάστηκε μπροστά στον τότε ηγέτη της αυτοκρατορίας. Εκείνος την έκανε αμέσως γυναίκα του. Από ορφανό παρατημένο στους δρόμους, η γυναίκα αυτή έφτασε να γίνει μία από τις συζύγους του βασιλιά.
Αυτός είναι σε πολύ γενικές γραμμές ο μύθος της. Έως ένα σημείο βέβαια. Υπάρχουν υποθέσεις και ερωτήματα για το αν αυτή η γυναίκα υπήρξε πραγματικά. Γιατί, από τότε κι έπειτα, μελετητές την έχουν συγκρίνει με ιστορικά πρόσωπα που φαίνεται να ξεχώρισαν. Με γυναίκες, οι οποίες φαίνεται να έκαναν πολλά παραπάνω απ’ ότι προβλεπόταν στην εποχή τους και γι’ αυτό τα ονόματά τους έχουν γραφτεί πάνω σε διάφορα ευρήματα που έχουν βρεθεί σε ανασκαφές, αιώνες μετά την κατάρρευση και αυτής της αυτοκρατορίας.
Ο Ηρόδοτος, αναφέρει ότι αυτή η τρομερή βασίλισσα, άκουγε στο όνομα «Σεμίραμις». Μετά από έρευνες και ανασκαφές σε σημεία της άλλοτε Μεσοποταμίας – Ασσυρίας, βρέθηκαν στήλες και πινακίδες σφηνοειδούς γραφής, στις οποίες αναγράφεται μια άλλη γυναίκα, με παρόμοιο ταπεραμέντο και κινήσεις κατά την διάρκεια της βασιλείας της. Αυτή, ήταν η «Σαμμουραμάτ».
Η Σαμμουραμάτ έχασε τον άνδρα της – τον βασιλιά – το 810 π.Χ. Ο γιος τους, Αντάντ – Νιράρι Γ’, ανέβηκε τότε στον θρόνο. Καθώς, όμως, ήταν πιθανώς μικρός και άπειρος, τα κρατικά θέματα τα ανέλαβε η μαμά. Φαίνεται ότι η Σαμμουραμάτ κατάφερε να αποκτήσει μια θέση, που άλλες γυναίκες τότε δεν είχαν καν ονειρευτεί.
Απόδειξη για το εγχείρημά της αυτό, είναι μια στήλη που βρέθηκε στην Ασσούρ, την τότε πρωτεύουσα της Ασσυρίας. Η στήλη, έχει πάνω της μια επιγραφή σε σφηνοειδή γραφή, η οποία αναφέρει ότι είναι αφιερωμένη στην Σαμμουραμάτ. Ένα μνημείο, που ποτέ άλλοτε δεν είχε ανεγερθεί για μια βασίλισσα.
Δεν γνωρίζουμε περισσότερα για την Σαμμουραμάτ. Η βασιλεία της φαίνεται ότι κράτησε μόνο για λίγο και όσο την είχε δεν ξέρουμε τι κινήσεις έκανε. Το 805 π.Χ., τελικά ανέλαβε ο γιος της την διοίκηση της αυτοκρατορίας. Δεν αναφέρεται πουθενά τι απέγινε η μητέρα του ούτε αν και πότε πέθανε.
Ήταν βασίλισσα μιας αυτοκρατορίας, την οποία ουσιαστικά διοικούσε μόνη. Αυτή ήταν η πηγή έμπνευσης για την Σεμίραμι που αναφέρουν ο Ηρόδοτος, ο Κτησίας από την Κνίδο (5ος αιώνας π.Χ.), ο Διόδωρος ο Σικελιώτης και ο Νικόλαος Δαμασκηνός (1ος αιώνας π.Χ.);
Υπήρξαν κι άλλες βασίλισσες της Ασσυρίας που έλεγαν ότι είχαν μυθικές καταβολές και έκαναν μεγάλα έργα κατά την βασιλεία τους. Κάποιοι αρχαίοι συγγραφείς υποστήριζαν ότι η Σεμίραμις δραστηριοποιήθηκε και πολεμικά. Διοργάνωσε εκστρατείες στην Αίγυπτο, την Αιθιοπία, την Βακτριανή (Βόρειο Αφγανιστάν) και επιχείρησε να φτάσει μέχρι και στην Ινδία. Όπως και ο Μέγας Αλέξανδρος μετά από αυτήν, το σχέδιο της αυτό απέτυχε.
Άλλοι έλεγαν, ότι αυτή ήταν που μετέφερε την πρωτεύουσα της αυτοκρατορίας και έχτισε την λαμπρή πόλη της Βαβυλώνας. Μια πόλη η οποία εκμεταλλευόταν τα κανάλια του Ευφράτη και έσφυζε από καταπράσινα και ολάνθιστα φυτά. Ήταν μια όαση μέσα στην έρημο και στολιζόταν επιπλέον από θαυμαστά και μεγαλοπρεπή παλάτια. Για το συγκεκριμένο θέμα, σήμερα γνωρίζουμε ότι η κατασκευή της Βαβυλώνας έγινε από τον βασιλιά Ναβουχοδονόσορ Β’ (605 – 562 π.Χ., μεταγενέστερος).
Μυθικό ή ιστορικό πρόσωπο; Η Σαμμουραμάτ ή μια άλλη Ασσύρια βασίλισσα; Γιατί όμως να γράψουν οι αρχαίοι ιστορικοί για μια βασίλισσα που δεν υπήρξε ποτέ; Όλα αυτά μας είναι άγνωστα. Προς το παρόν…
Βιβλιογραφία:
