Αυτά που συμβαίνουν τελευταία στο ΠΑΣΟΚ, είναι τραγικά από κάθε άποψη.
Καταφέρνουν κάθε φορά και πυροβολούν τα πόδια τους, πότε με τις βελόνες του Γερουλάνου και τα «όλοι χωράνε», πότε με τις εμμονές του Δούκα, πότε με τα ευτράπελα της λεγόμενης «διεύρυνσης», πότε με τις ακατανόητες διαγραφές βουλευτών τους επειδή εκφράζουν ανησυχίες και προβληματισμούς. Κερασάκι στην τούρτα η χθεσινή διαγραφή ενός προβεβλημένου στελέχους, του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ένα ιστορικό κόμμα που κυβέρνησε τη χώρα τα μισά χρόνια της Μεταπολίτευσης. Ενώ έβαλε πλάτη και στη δύσκολη τριετία του 2012 - 14, πληρώνοντας μάλιστα και σχετικά δυσανάλογο τίμημα. Όφειλε όμως έκτοτε να ξαναβρεί τον βηματισμό του και τον κυβερνητικό του χαρακτήρα και να ορθοποδήσει. Πόσο μάλλον με έναν διαλυόμενο Σύριζα αλλά και μια κυβερνητική παράταξη που παρουσιάζει φυσιολογική φθορά επταετίας.
Το γεγονός οτι δεν τα καταφέρνει και μπαίνει κάθε λίγο και λιγάκι σε κρίσεις εσωστρέφειας, πλην φυσικά των ευθυνών της ηγεσίας του, δεν οφείλεται τόσο στο πολιτικό του προσωπικό που σε μεγάλο βαθμό ανανεώθηκε, όσο στη ρητορική του που θυμίζει δεκαετία του 80, αν όχι φοιτητικό αμφιθέατρο της πρώιμης Μεταπολίτευσης.
Κατάφεραν να φτιάξουν ένα κόμμα νέων μεν ηλικιακά ανθρώπων, αλλά γερόντων πολιτικά, που επιμένουν να μιλούν μια ξύλινη γλώσσα, ελάχιστα ελκυστική για τη μεγάλη πλειοψηφία της κοινωνίας.
Κι ένα κόμμα που αντί να έχει το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον, επιμένει να ζει με τις δάφνες του παρελθόντος.
Στέλνει F16 και φρεγάτες ο Μητσοτάκης στην Κύπρο;
Ναι αλλά αυτό έγινε χάρη στο ενιαίο αμυντικό δόγμα του ΠΑΣΟΚ, απαντούν.
Δίνει οικόπεδα στην Exxon Mobil και τη Chevron για εξορύξεις;
Ναι αλλά αυτό έγινε χάρη στο νόμο Μανιάτη, σχολιάζουν.
Θέτει η Καρυστιανού θέμα αμβλώσεων;
Το θέμα αυτό έκλεισε εδώ και πολλά χρόνια με νόμο ΠΑΣΟΚ, λένε.
Μπορεί να μην έχουν κατ’ ανάγκη εντελώς άδικο. Αλλά όλη αυτή η συνεχής επίκληση ενός «ένδοξου» παρελθόντος, σημαίνει απλά οτι ελάχιστα έχουν να πουν για το μέλλον.
Αλλά πέρα απ’ αυτό, το βασικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ είναι ο θολός του προσανατολισμός και το αδύναμο αφήγημα. Στις εκλογές του ‘23, έλεγαν ότι θέλουν τη ΝΔ στην αντιπολίτευση και μια «προοδευτική διακυβέρνηση», με κορμό το ΠΑΣΟΚ και με πρωθυπουργό κάποιον άγνωστο Χ. Πήραν κάτι λιγότερο από 12% και τα σχέδια έμειναν αναγκαστικά στο συρτάρι. Γιατί ποιος λογικός άνθρωπος θα πειθόταν από ένα τέτοιο νεφελώδες σχέδιο;
Τώρα επαναλαμβάνουν μετ´επιτάσεως και σε όλους τους τόνους, οτι δεν θέλουν καμιά συνεργασία με τη ΝΔ. Καμιά αντίρρηση. Κανείς δεν περιμένει από ένα κόμμα της αντιπολίτευσης- και δη της αξιωματικής- να πει οτι θα συνεργαστεί με ένα κόμμα που είναι στην κυβέρνηση.
Αλλά αυτό που αντιπροτείνουν δεν στέκει σε καμία ρεαλιστική βάση. Ο Σύριζα, η ΝΕΑΡ και ο Κασσελάκης είναι υπό εξαφάνιση, ΚΚΕ, Πλεύση και Βαρουφάκης εκτός συζήτησης και μένει στην ουσία μόνο ο Τσίπρας που δεν ξέρει κανείς αν και πότε θα κάνει κόμμα αλλά και τι απήχηση θα έχει.
Πώς θα πείσουν τους νοικοκυραίους, τους επιχειρηματίες, τον κόσμο της εργασίας αλλά και όλους όσους επιθυμούν σταθερότητα;
Με τι προϋποθέσεις ; Και με τι εχέγγυα αξιοπιστίας ;
Το πρόβλημά τους λοιπόν είναι εγγενές και ως τέτοιο, εξαιρετικά περίπλοκο και δύσκολο να απαντηθεί με απλοϊκές προσεγγίσεις. Και το ΠΑΣΟΚ είναι κατ’ εξοχήν το κόμμα που στις εκλογές του ’27, και αν δεν υπάρξει τελικά αυτοδυναμία, θα βρεθεί μπροστά σε τεράστια και υπαρξιακά διλήμματα. Και με οποιαδήποτε επιλογή κι αν κάνουν τότε, να έχει κόστος.
Αλλά αυτά έχει η πολιτική που είναι γενικώς ζόρικο πράγμα.
Και όπως έλεγε και ο Τζών Κέννεντι, «όταν η συνέχεια γίνεται ζόρικη, μόνο οι ζόρικοι συνεχίζουν».
.
