Δε ζητώ να χειροκροτήσουν τον Μητσοτάκη ή τον Δένδια ή την κυβέρνηση για τη φρεγάτα «Κίμων». Το ελάχιστο που θα μπορούσαν να κάνουν, ως Έλληνες πατριώτες, θα ήταν να χαρούν διότι ενισχύθηκε η εθνική άμυνα της πατρίδας μας. Μαζί με τα Ραφάλ, τα αναβαθμισμένα F-16, τα γερμανικά υποβρύχια και τα σύγχρονα οπλικά συστήματα που έχει προμηθευθεί η Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, έχει αποκατασταθεί η ισορροπία δυνάμεων στο Αιγαίο.
Όμως, αντί να εκδηλώσουν αυτή την ανυπόκριτη χαρά, άρχισαν τα μεμψίμοιρα σχόλια για την παραδοσιακή, για το Ναυτικό μας, υποδοχή του «Κίμωνα». Και δεν αναφέρομαι στην πλειοψηφία των αριστερών. Αυτοί είναι «εκπαιδευμένοι» να μετατρέπουν αυτομάτως τις αμυντικές δαπάνες σε νοσοκομεία, σχολεία, συντάξεις κλπ. Αγνοούν ή κάνουν πως αγνοούν το γεγονός ότι για να υπάρξουν νοσοκομεία, σχολεία και συντάξεις πρέπει πρωτίστως να υπάρχει η Ελλάδα. Και η Ελλάδα χωρίς ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις θα ήταν χώρα περιορισμένης κυριαρχίας. Αλλά για την πλειοψηφία των αριστερών αυτά είναι ψιλά γράμματα. Φυσικά, υπάρχουν και οι φωτεινές εξαιρέσεις που εκπροσωπήθηκαν στην σχετική τελετή από την κυρία Ν. Κασιμάτη.
Εγώ αναφέρομαι στους άλλους, του αυτοαποκαλούμενου πατριωτικού χώρου, που είτε σιώπησαν ανερυθρίαστα, είτε γκρίνιαξαν για έναν απλό λόγο: διότι αυτή η μεγάλη προσπάθεια να ενισχυθούν οι Ένοπλες Δυνάμεις έγινε και γίνεται από τις κυβερνήσεις Μητσοτάκη. Να μην ξεχάσω και αυτούς που εκφράζουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, συμφέροντα τα οποία ενοχλούνται από το γεγονός ότι η Ελλάδα γίνεται πιο ισχυρή, έτσι ώστε να μην υποκύπτει σε έξωθεν πιέσεις. Υπάρχουν και αυτοί.
Ουδείς εκ των μονίμως ανησυχούντων πολιτικών, διπλωματών, αποστράτων, πανεπιστημιακών, σχολιαστών, βρήκε να γράψει κάτι θετικό για την άφιξη του «Κίμωνα». Η αμηχανία τους και η σιωπή τους ήταν εύγλωττες, καθώς ανατρέπεται το σταθερό αφήγημά τους πως η πατρίδα μας, αδύναμη, διαρκώς υποχωρεί στις τουρκικές αξιώσεις. Η μικροψυχία τους δεν τους επιτρέπει να χαρούν για το γεγονός πως από την μεταπολίτευση και μετά, ποτέ άλλοτε στην Ελλάδα δεν έτρεξαν τέτοιας εκτάσεως και ποιότητας εξοπλιστικά προγράμματα. Και ως γνωστόν έπεται και συνέχεια.
Θυμάμαι στη δεκαετία του 1980, όταν η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου, αγόρασε ογδόντα μαχητικά αεροσκάφη 3ης γενιάς (1984) -η λεγόμενη «αγορά του αιώνα»- όλοι οι Έλληνες πολίτες χάρηκαν, διότι σε μια κρίσιμη περίοδο των ελληνοτουρκικών σχέσεων η εθνική μας άμυνα ενισχυόταν. Η Νέα Δημοκρατία, παρά το ιδιαίτερα πολωμένο πολιτικό κλίμα της εποχής, στάθηκε πάνω από αυτό, προτάσσοντας το εθνικό συμφέρον.
Προχθές στη Βουλή ο Ν. Ανδρουλάκης, ενώ χαιρέτισε την άφιξη της φρεγάτας, αμέσως μετά -προφανώς αισθανόμενος άβολα για το καλωσόρισμα- φρόντισε να αναφερθεί στην… Hellenic Train. Άρες-μάρες…
Την επόμενη φορά ο Μητσοτάκης και ο Δένδιας, πριν αποφασίσουν για εξοπλισμούς, καλόν είναι να ζητήσουν τη γνώμη του συλλόγου «Δημοκρατικών Γυναικών Σαλαμίνας» που διαφώνησε με την αγορά του «Κίμωνα».
