Οι επενδύσεις είναι άρρηκτα συνδεδεμένες με την έννοια της εμπιστοσύνης και της σταθερότητας. Ειδικά οι επενδύσεις στην πραγματική οικονομία, οι οποίες σε αντίθεση με τις χρηματιστηριακές επενδύσεις, έχουν μακροπρόθεσμο ορίζοντα, δημιουργούν θέσεις απασχόλησης, παράγουν προστιθέμενη αξία και τις περισσότερες φορές κινητοποιούν και το ευρύτερο χρηματοπιστωτικό οικοσύστημα.
Δυστυχώς, στη χώρα μας η απουσία ενός απλού επενδυτικού χάρτη, ενός ξεκάθαρου περιβαλλοντικού θεσμικού πλαισίου η αλληλεπικάλυψη αρμοδιοτήτων και η πολυπλοκότητα του νομοθετικού πλαισίου, συνθέτουν ένα περιβάλλον αρκετά δύσκολο και πολλές φορές αφιλόξενο, απέναντι στις επενδύσεις. Με αποτέλεσμα οι επενδυτές να μην γνωρίζουν το τι επιτρέπεται και τι απαγορεύεται. Μα απλά λόγια: «τι μπορούν να κάνουν και πού». Και δεν είναι λίγα τα παραδείγματα όπου αδειοδοτημένες επενδύσεις, ή ακόμα και επενδύσεις που έχουν περάσει από τη φάση των σχεδιασμών, των εγκρίσεων και των αδειών στη φάση της εκτέλεσης των έργων, προσκρούουν πάνω σε ενστάσεις, προσφυγές, ανατροπές και δικαστικούς λαβύρινθους.
Κι έτσι μένουν στον αέρα συμβάσεις, χρηματοδοτήσεις, επιδοτήσεις, αναπτυξιακά κονδύλια, τραπεζικά δάνεια, κατασκευαστικές εταιρείες, εργολαβίες, θέσεις απασχόλησης κ.α. Παράλληλα, εκτός από αυτές τις σοβαρές και χειροπιαστές επιπτώσεις που προαναφέρθηκαν, η εικόνα της χώρας ως επενδυτικό προορισμός, θολώνει. Αφού στην ουσία οι επενδυτές δεν γνωρίζουν «τι τους ξημερώνει αύριο». Καθώς οποιαδήποτε απόφαση μπορεί να ανατραπεί, οποιαδήποτε άδεια μπορεί να απορριφθεί, εργασίες που εκτελούνται μπορεί να ανασταλούν ή ακόμα και να διακοπούν τελεσίδικα.
Το γεγονός ότι ο Δήμος της Μήλου, έχει προσφύγει κατά απόφασης δικής του στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ) για το ξενοδοχείο White Coast, είναι ενδεικτικό της κατάστασης. Ίσως να αποτελεί και παγκόσμια πρωτοτυπία. Και τα πράγματα είναι πιθανόν να επιβαρυνθούν ακόμα περισσότερο, εάν επαληθευθούν οι φήμες σχετικά με τη «προληπτική» αναστολή όλων των οικοδομικών εργασιών στο νησί. Προσοχή, των εργασιών όχι των αδειοδοτήσεων ή των εγκρίσεων. Δηλαδή πιθανότατα θα κινδυνεύσουν να σταματήσουν εργασίες που βρίσκονται στο στάδιο της εκτέλεσης ή ακόμα και της περάτωσης μονάδων. Μονάδων που ανέμεναν να λειτουργήσουν μέσα στο καλοκαίρι που έρχεται.
Η πιθανή αναστολή των εργασιών, θα μεταβάλει άρδην μια σειρά από επιχειρηματικά σχέδια που βρίσκονται σε εξέλιξη. Και επειδή τα επιχειρηματικά σχέδια δεν εξελίσσονται σε ένα δοκιμαστικό σωλήνα, σε ένα αποκομμένο ασηπτικό περιβάλλον, αλλά σε μια διαδραστική και ζωντανή οικονομία, η εκδήλωση ενός φαινόμενου «ντόμινο» που θα επιφέρει οικονομικά πλήγματα επί δικαίων και αδίκων δεν θα πρέπει να αποκλείεται.
Άμεσα θα χαθούν θέσεις απασχόλησης, θα καταρρεύσουν συμφωνίες και συμβάσεις με τις κατασκευάστριες εταιρείες αλλά και τους τουριστικούς πράκτορες, ενώ θα κινδυνεύσουν εγκεκριμένες επενδύσεις βασισμένες στα κονδύλια του ΤΑΑ και σε τραπεζικά δάνεια που με τη σειρά τους θα μείνουν στον αέρα, με κίνδυνο να κοκκινίσουν άμεσα, αφού οι δανειολήπτες δεν θα έχουν έσοδα, για να εξυπηρετούν τα τοκοχρεολύσια. Είναι δε σίγουρο ότι θα ξεκινήσουν δικαστικά αγώνες ανάμεσα σε όλα τα μέρη που θα προσπαθήσουν τα υπερασπίσουν τα συμφέροντα τους, να περισώσουν τις απώλειες τους και να μειώσουν τις οικονομικές ζημίες που θα προκύψουν, από τις αθετήσεις των συμφωνηθέντων μεταξύ τους. Με την πολιτεία, ωστόσο να μένει στο απυρόβλητο.
Εκτός από τα απτά οικονομικά αποτελέσματα, ο κίνδυνος τόσο από τον κλονισμό του σημερινού φιλοεπενδυτικού χαρακτήρα της Ελλάδας, όσο και από τη δυσφήμιση του τουριστικού προϊόντος της χώρας είναι ορατός. Ποιος μπορεί να είναι ή να αισθάνεται ασφαλής μέσα από τέτοιου είδους εξελίξεις; Οι επενδυτές; Οι ιδιοκτήτες γης; Τα ευρωπαϊκά ταμεία; Οι τράπεζες; Οι τουριστικοί πράκτορες; Οι κατασκευαστικές εταιρείες; Οι προμηθευτές; Κανένας.
Δηλαδή προτιμάμε το χάος και την αυθαιρεσία; Φυσικά και όχι. Ζητάμε απλά να ισχύουν τα συμφωνημένα και όλα να γίνονται με βάση τους κανονισμούς και τα θεσμικά πλαίσια. Πλαίσια που να είναι σταθερά χωρίς εκπλήξεις. Αλλιώς υπάρχει η πιθανότητα να τιναχθεί στον αέρα κάθε επενδυτική λογική και αναπτυξιακή προοπτική, σήμερα στη Μήλο και αύριο κάπου αλλού.
Από το χάος μέχρι την απαγόρευση, υπάρχει μεγάλη απόσταση. Και η Πολιτεία καλείται σήμερα να βρει τη βέλτιστη λύση.
