Ο Ευάγγελος Βενιζέλος είναι ένα πολιτικό «τέρας», υπό την έννοια ότι διαθέτει πολιτική συγκρότηση, στρατηγική σκέψη, εμπειρία σκληρού κυβερνητικού πεδίου, βαρύ ακαδημαϊκό έρμα και απαράμιλλη ψυχική ανθεκτικότητα. Ο τρόπος με τον οποίο παρεμβαίνει και σε πλείστες περιπτώσεις διαμορφώνει πολιτική επικαιρότητα, είτε με την αρθρογραφία του, είτε μέσω του πολύ επιτυχημένου «Κύκλου Ιδεών», είναι καταλυτικός και επιδραστικός.
Διάβασα κάπου σχετικά με την εκδήλωση της dream team των Συνταγματολόγων, ότι ο «Κύκλος Ιδεών» δεν είναι απλώς ένας χώρος ιδεών, αλλά «ένας κόμβος μετρήσιμης επιρροής» με το ακροατήριο του να λειτουργεί ως «πολιτικό υποσημείωμα». Εντός του πλαισίου αυτού οι συνταγματικές ανησυχίες, νουθεσίες και διαπιστώσεις, που διατύπωσε ο Ευάγγελος Βενιζέλος σχετικά με την εκκίνηση της Συνταγματικής Αναθεώρησης, διαβάζονται αναλόγως.
Στη συγκεκριμένη εκδήλωση - όπου κυριάρχησε επικοινωνιακά η αντιπαράθεση με το Νίκο Αλιβιζάτο για το άρθρο 86 - ο πολύπειρος Βενιζέλος ουσιαστικά υπέδειξε και τη «ομπρέλα» κάτω από την οποία θα μπορούν να συγκατοικήσουν- άνευ προοδευτικών και άλλων περιττών προϋποθέσεων - οι αντιμητσοτακικές δυνάμεις από τα αριστερά.
Πριν ή και μετά την πρώτη κάλπη.
Υπέδειξε ως σημαίνον στην επόμενη βουλευτική περίοδο, να ελεγχθούν «πολύ συγκεκριμένες ευθύνες της παρούσας κυβέρνησης».
Ευσχήμως υπονοήθηκε μια επιχείρηση «κάθαρσης» στην οποία θα πρέπει να συνεννοηθεί από τώρα η Κεντροαριστερά με την Άπω Αριστερά! Τον όρο Άπω Δεξιά, είχε χρησιμοποιήσει ο ίδιος για να ορίσει τη ζώνη των δεξιών κομμάτων πέραν της ΝΔ.
Νομιμοποιείται ηθικά μια σύμπλευση Ανδρουλάκη, Τσίπρα, Φάμελλου, Χαρίτση, Ζωής ή και όποιου άλλου δηλώσει πρόθυμος για συγκεκριμένη προγραμματική συμφωνία με στόχο την «κάθαρση», την αποκατάσταση του κράτους δικαίου;
Με αναγωγή στο σήμερα, του δόγματος Πολάκη: να βάλουμε κάποιους φυλακή. Προφανώς, κάποιους από τους σημερινούς υπουργούς της κυβέρνησης Μητσοτάκη ή και τον ίδιο τον πρωθυπουργό.
Μια συμμαχία «καθαρών χεριών» που δεν θα απαιτηθεί να εξηγήσει ο αρχηγός του πατριωτικού ΠΑΣΟΚ πως θα πορευτεί πολιτικά με Νέα Αριστερά, η οποία καταψηφίζει τον προϋπολογισμό της Άμυνας και πιστεύει ότι τα στελέχη του Λιμενικού πνίγουν και σκοτώνουν μετανάστες τους οποίους σώζουν από τη μοίρα τους οι διακινητές.
Εννοείται πως από το στόμα του κυρίου Βενιζέλου δεν ακούστηκε ούτε φωνήεν για Καθαρά Χέρια, κομπρεμί και τέτοια σχέδια. Την ευθύνη για το τι καταλαβαίνει κάποιος φυσικά ΔΕΝ την έχει ο ομιλητής. Εκτός κι αν ο ομιλητής είναι κάποιος τόσο οξύνους και επιδέξιος στο λόγο, όσο ο κ.Βενιζέλος.
Κατά σύμπτωση, στις αρχές Σεπτεμβρίου όταν ο κ. Τσίπρας ερχόταν ακόμη με τη φόρα του rebranding, στην ομιλία του στο Βελλίδειο είχε θέσει και εκείνος ως προγραμματική βάση της συνεργασίας των προοδευτικών, την κάθαρση και την αποκατάσταση του κράτους Δικαίου. Εξίσου όψιμα διεκδικητικοί ως προς την ποιότητα των Θεσμών εμφανίζονται και οι αρχηγοί των θραυσμάτων του ΣΥΡΙΖΑ.
ΠΑΣΟΚ, Τσίπρας, αριστερές και εξωπολιτικές δυνάμεις συνειδητοποιούν ότι τα περί προοδευτικού μετώπου και αξιόπιστης προοδευτικής εναλλακτικής, ουδόλως συγκινούν το εκλογικό κοινό και ουδόλως κλονίζεται η επίδοση της κυβερνώσας παράταξης.
Κάπως έτσι ανασύρονται από το σκονισμένο εγχειρίδιο μέθοδοι, όροι και σχεδιασμοί που βούλιαξαν στο παρελθόν σταδιακά την πολιτική ζωή στο βούρκο. Κι από το βούρκο και την οικονομική κρίση, αναδύθηκαν τα άκρα και οι εμπρηστές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Στη σκιά των τοποθετήσεων του κυρίου Βενιζέλου τίθεται το ερώτημα αν αντέχει ο χώρος του ΠΑΣΟΚ και τα στελέχη του, μια επαναμέτρηση στο «ηθικόμετρο». Αν συνειδητά επιδιώκει την αναβίωση της πολιτικής περιόδου, όταν ο Κώστας Καραμανλής αποκαλούσε τον αείμνηστο Σημίτη «πρωθυπουργό της διαπλοκής» και ο Γιώργος Παπανδρέου εμφάνιζε τον πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή ως αρχηγό των «Σικελών», εννοώντας τη Μαφία;
Σήμερα ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ χρησιμοποιεί τον όρο «Καμόρα» για την κυβέρνηση. Τι έχει να κερδίσει πολιτικά η Χαριλάου Τρικούπη, η οποία πασχίζει να διατηρήσει τη βραχεία κεφαλή από Βελόπουλους και Σία, για να μπει σημαιοφόρος σε μια κούρσα που θα το πλήξει περισσότερο και από το στόχο του; Ο κύριος Βενιζέλος, ευρισκόμενος θεωρητικά εκτός πολιτικής έχει λιγότερα να χάσει από το Νίκο Ανδρουλάκη αν το ΠΑΣΟΚ μπει στο στίβο της σκανδαλολογίας. Παλιάς και μελλοντικής. Θα τον καλούν να απολογείται και για τις παλιές πράσινες αμαρτίες. Για τα στελέχη που καταδικάστηκαν για μίζες και ξέπλυμα μαύρου χρήματος, αφού προηγουμένως το ΠΑΣΟΚ με τους εξέχοντες νομικούς του, άπλωνε «θώρακα» προστασίας, «υπογράφοντας» ότι δεν προκύπτει κανένα στοιχείο πιθανής τέλεσης ποινικού αδικήματος από τους κ. Τσοχατζόπουλο και Παπαντωνίου.
Είναι δικαίωμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να διαλέξει το στίβο και τα όπλα που θα μετέλθει στη μάχη των εκλογών. Ας το κάνει όμως χωρίς τα προσχήματα του Συντάγματος και την εξ ορισμού επιζήμια συζήτηση για τη Χαριλάου Τρικούπη, σχετικά με το πόσο παραπάνω έπληξε την αξιοπιστία της πολιτικής η εκδοχή του άρθρου «86», που υιοθετήθηκε στη συνταγματική αναθεώρηση του 2001.
