Η λίστα που παρουσίασε προχθές ο Κώστας Σκανδαλίδης με τα 44 στελέχη που αποτελούν την «Επιτροπή Συμπαράταξης-Διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ», είναι η επιβεβαίωση της ρήσης «η εκδίκηση είναι πιάτο που τρώγεται κρύο». Την ώρα που ο Τσίπρας γυρίζει ολομόναχος στις ρούγες διαλαλώντας την καινούρια(;) του κομματική πραμάτεια, το ΠΑΣΟΚ άνοιξε την αγκαλιά του σε παλιά δικά του παραστρατημένα παιδιά, που (ξανά)είδαν το φως το αληθινό. Προφανώς, η παραβολή του ασώτου ισχύει και στην πολιτική.
Καθότι την κρισιμότερη στιγμή για το κόμμα τους και την χώρα, την έκαναν με ελαφρά πηδηματάκια από το πατρικό λίκνο της Χαριλάου Τρικούπη, για να πάνε να κολλήσουν στα τζάμια της Κουμουνδούρου μέσα από τα οποία έλαμπε το αντιμνημονιακό φως. Πάντα έτσι συμβαίνει με τα (πολιτικά) έντομα. Πετάνε εξ ενστίκτου προς την πιο δυνατή λάμψη. Μια δεκαετία αργότερα, το ημίφως του Ανδρουλάκη τους φαίνεται πλέον ισχυρότερο από την τρεμάμενη φλόγα του Αλέξη και του ερειπιώνα που άφησε, οπότε ξαναπήραν την ανάποδη πορεία. Και το ΠΑΣΟΚ τους (ξανά)υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων. Πολύ στοργικό σκηνικό.
Δεν είμαι εγώ που θα υποστηρίξω ότι οι άνθρωποι δεν δικαιούνται να αλλάζουν πολιτική άποψη ή ιδεολογική τοποθέτηση ή κόμμα. Ούτε θα αμφισβητήσω την αξία της πατρικής στοργής και συγχώρησης, πολλώ δε μάλλον την ευεργετική ψυχολογική επίδραση του κρύου πιάτου της εκδίκησης για κείνον που εκδικείται. Άριστα έπραξε το ΠΑΣΟΚ και τους πήρε πίσω, επικοινωνιακά ωφελήθηκε και οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για την Χαριλάου Τρικούπη ώστε να απορρίπτει ακόμα και (τέτοιες) μικρές νίκες.
Το ερώτημα μου, αφορά τα ίδια τα πρόσωπα που κάποτε παράτησαν το ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα, προσκύνησαν τον Αλέξη και τώρα (ξανά)παρατούν τον Αλέξη (ή τους τραγικούς επιγόνους του) για να επιστρέψουν εκ νέου στο ΠΑΣΟΚ. Και μάλιστα χαμογελαστοί και σίγουροι για τον εαυτό τους. Τι διάολο (πολιτικό) θεό πρεσβεύουν; Την επανεκλογή τους στην Βουλή, ίσως; Ή την επανάκαμψη τους σε κάποια αξιώματα (κοινωνικά, συνδικαλιστικά κρατικά) υπό την σκέπη του ΠΑΣΟΚ; Αντιληπτά ως κυνικές επιδιώξεις, βαθιά ανήθικα όμως ως στάση ζωής -και να με συμπαθάνε ορισμένοι απ’ αυτούς με τους οποίους έχουμε γνωριμία.
Η μετακίνηση είναι αποδεκτή, το πήγαινε-έλα του εκκρεμούς απαράδεκτο. Ειδικά όταν η παλιά μεταγραφή προς την Κουμουνδούρου συνοδεύτηκε από την αξίωση των εχθροπαθών Συριζαίων προς τους νεοφώτιστους να φτύσουν δημόσια και κατάμουτρα το κόμμα από το οποίο προέρχονταν. Αξίωση που σχεδόν όλοι τους ευσυνειδήτως εκπλήρωσαν και με το παραπάνω. Τώρα δηλαδή θ’ αρχίσουν να λοιδορούν τον Αλέξη, για να γίνουν αρεστοί στον Ανδρουλάκη; Να το δω κι αυτό κι ας πεθάνω.
Την αλλαγή κόμματος την καταλαβαίνω. Κανένας δεν σκέφτεται με τον ίδιο τρόπο στα είκοσι και στα εξήντα του. Ούτε τα κόμματα είναι τα ίδια μέσα στον χρόνο. Αλλά το βγες-μπες-ξαναβγές- ξαναμπές, το θεωρώ πολιτικό καραγκοζιλίκι. Διότι και προς Μητσοτάκη έφυγαν στελέχη από το ΠΑΣΟΚ, αλλά για φανταστείτε τον Πιερακάκη ή τον Φλωρίδη ή τον Χρυσοχοΐδη να ξαναγυρίζουν αύριο στην Χαριλάου Τρικούπη και να κατεβαίνουν με τα ψηφοδέλτια του ΠΑΣΟΚ.
Είπα ότι καλώς τους πήρε ο Ανδρουλακης, καθότι τους έκανε ρεκλάμα και τους έτριψε στα μούτρα του Τσίπρα. Και του Αλέξη του χρειαζόταν και το ΠΑΣΟΚ έχει ανάγκη από κάτι τέτοια στην παρούσα φάση. Αλλά ακόμα καλύτερα θα κάνει ο Νίκος, να τους βάλει ευγενικά σε μία άκρη και να τους αφήσει εκεί να αραχνιάσουν ησύχως. Διότι αυτοί δεν το χουν σε τίποτα, μόλις δουν κάπου αλλού δυνατότερο φως, να την ξανακάνουν προς τα κει. Ψυχαράκια είναι γαρ ή ίσως πεταλουδίτσες.
Και κάτι τελευταίο. Εκείνοι οι παλιοί και αξιοπρεπείς ΠΑΣΟΚοι που χρόνια ολόκληρα έκαναν ευγενικά και σιωπηλά στην άκρη, μένοντας πιστοί και ανυστερόβουλοι στο κόμμα τους, τι ζητούν στην ίδια λίστα με κείνους που κυνήγησαν μανιακά τα αντιμνημονιακά βουλευτιλίκια και τα Συριζανελικά υπουργεία; Υπάρχουν και καμιά δεκαπενταριά τέτοιοι μέσα στους 44, που ενώ οι Συριζαίοι θα τους έκαναν τεμενάδες για μεταγραφή και οφίτσια, εκείνοι μήτε πουλήθηκαν μήτε εξευτελίστηκαν. Ας έκανε ο Σκανδαλίδης δυο λίστες τουλάχιστον.
