«Το ΠΑΣΟΚ ιστορικά ήταν ένα φιλόξενο κόμμα. Ένα κόμμα που ταυτιζόταν με τις ανάγκες του ελληνικού λαού σε πολύ κρίσιμες περιόδους. Μια τέτοια περίοδο διανύουμε και σήμερα», δήλωσε ο Νίκος Ανδρουλάκης στην πρώτη συνεδρίαση διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ.
Το αν ταυτίζεται και σήμερα «με τις ανάγκες του ελληνικού λαού» διαπιστώνεται από την ασάλευτη αδιαφορία του λαού παρά την αγχώδη και αναποτελεσματική προσπάθεια να κουνήσουν την επίσης ασάλευτη δημοσκοπική βελόνα.
Το ΠΑΣΟΚ είναι ασυγχρόνιστο με τον λαό έτσι όπως αυτός ορίζει τις ανάγκες του. Εξ ου και το πενιχρό αποτέλεσμα της περίφημης αμφίπλευρης διεύρυνσης, που είχε ως μόνο αποτέλεσμα να μαζέψει πίσω μόνο τους ασώτους υιούς και κόρες, που νόμιζαν ότι ο μόσχος ο σιτευτός που βρήκαν στο τραπέζι του ΣΥΡΙΖΑ, θα ήταν ένα διαρκές εξουσιαστικό γεύμα.
«Επιστρέψαμε στο σπίτι μας» είπε η Ζωή Καρκούλια, μέλος της πασοκογενούς ομάδας που είχε λιποτακτήσει από το «σπίτι της» και είχε λάβει αξιώματα ως μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ. Ο δε Κώστας Μαμέλης, πρώην γραμματέας της Νομαρχιακής Επιτροπής Θεσσαλονίκης, ζήτησε να ξεκινήσει συζήτηση για το… δημοψήφισμα του 2015 «που χώρισε το ΠΑΣΟΚ στα δύο».
Αυτή ήταν η… εποικοδομητική συμβολή του στη διεύρυνση και την ενίσχυση του πασοκικού μηνύματος που επιδιώκει ο Ανδρουλάκης. Τι σχέση έχει το γελοίο δημοψήφισμα του 2015 με τις επιδιωκόμενες προοπτικές νίκης του ΠΑΣΟΚ (λέμε τώρα) για την οποία κλήθηκαν και την οποία προσήλθαν να υπηρετήσουν; Τίποτε άλλο από το να δικαιολογήσουν την λιποταξία τους.
Αναρωτιέται βέβαια κανείς πως θα νιώθουν οι σύντροφοί τους που παρέμειναν στο ΠΑΣΟΚ, που δεν μήδισαν και αντιμετώπισαν θυελλώδεις όσο και ανήθικες επιθέσεις από τους Συριζαίους. Και βλέπουν τώρα να περιθάλπονται αυτοί που έδρασαν ως γενίτσαροι. Και ακόμα χειρότερα, βλέπουν να διαγράφονται οι Κωνσταντινόπουλοι και να καλωσορίζονται οι Πελεγρίνηδες.
Αλλά και αυτά είναι μικρά, δεν καθορίζουν την κατάσταση στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ. Εκείνο που τη διασαλεύει είναι οι παράταιρες φωνές των λεγόμενων πρωτοκλασάτων.
Μετά τον Χάρη Δούκα ανακάλυψε την αντιδεξιά ψυχή του και ο Μανώλης Χριστοδουλάκης, νυν βουλευτής και πρώην Γραμματέας του κόμματος, επί Φώφης Γεννηματά. Στην προεκλογική περίοδο για την ανάδειξη προέδρου του ΠΑΣΟΚ είχε στηρίξει τον Χάρη Δούκα, με το γνωστό «Χάρη πάμε».
Ο εν λόγω παρενέβη δημόσια λίγες ημέρες πριν από το συνέδριο και ζήτησε να κοπεί κάθε σχέση με τη Νέα Δημοκρατία, ακόμα και σε επίπεδο διοικητικών συμβουλίων επιμελητηρίων:
«Η διαχωριστική γραμμή με τη δεξιά δεν αρκεί να διατυπώνεται μόνο στην κεντρική πολιτική σκηνή. Πρέπει να τέμνει κάθετα την εκπροσώπηση της παράταξης, σε οποιονδήποτε χώρο μαζικής κοινωνικής και πολιτικής διεργασίας. Από τα επιμελητήρια και τα συνδικάτα μέχρι την αυτοδιοίκηση, τους Δήμους και τις Περιφέρειες της χώρας».
Εμπλεος χαράς ο Χάρης Δούκας έσπευσε να επιδοκιμάσει τον βουλευτή: «Με μεγάλη μου χαρά διαπιστώνω ότι το μέτωπό μας κατά της συγκυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ με τη Νέα Δημοκρατία διευρύνεται. Στο Συνέδριο, όλοι μαζί, να πάρουμε τη σχετική απόφαση», ανέφερε.
Αυτά λίγο μετά τις αιχμές που άφησε εναντίον τους ο Νίκος Ανδρουλάκης, για προσπάθεια οικειοποίησης των ψηφοφόρων. Μιλώντας στην ολομέλεια της Επιτροπής Διεύρυνσης τόνισε: «Οι άνθρωποι (όσοι ψήφισαν στις εκλογές για εκλογή συνέδρων) δεν μοιράζονται σε τιμάρια. Ούτε το ΠΑΣΟΚ μοιράζεται σε τιμάρια».
Επαναλαμβάνει το μνημειακό «απόφθεγμα» του Αντρέα «Το ΠΑΣΟΚ δεν κληρονομείται, δεν χαρίζεται και δεν τεμαχίζεται σε τιμάρια».
Ο Ανδρουλάκης φυσικά δεν είναι Αντρέας, και κάποιοι, όπως ο Δούκας και ο Χριστοδουλάκης, έχουν αρχίσει να εγγράφουν υποθήκες αριστεροσύνης για την επομένη των εκλογών που θα διεκδικήσουν την προεδρία του κόμματος.
Ανήκει στη δική τους ευθυκρισία και στην κατανόηση των δημοσκοπήσεων, να κατανοήσουν ότι η αντιδεξιά στάση της εποχής του Αντρέα που «έκοβε εισιτήρια» αφορούσε μια άλλη παλιά Δεξιά και έναν λαό με άλλες παραστάσεις.
Εκτός αν η τόση εμμονή τους, και ειδικά του Δούκα, για απόφαση του συνεδρίου περί μη συνεργασίας με τη ΝΔ, στοχεύει στην υπονόμευση του Ανδρουλάκη.
Γιατί όταν ο αρχηγός δηλώνει ότι δεν υπάρχει τέτοια περίπτωση (καλώς ή κακώς δεν αφορά το παρόν κείμενο) η εμμονή επικύρωσης από το συνέδριο, το ελάχιστο που δείχνει είναι έλλειψη εμπιστοσύνης στην αξιοπιστία του λόγου του αρχηγού.
Και αυτό σαφώς είναι υπονόμευση.
