Στην Πολιτική Γραμματεία ο πολύπειρος Σκανδαλίδης (πενήντα χρόνια επάγγελμα ΠΑΣΟΚ) άνοιξε οδό διαφυγής για να επιτευχθεί μια ελάχιστη συμφωνία μεταξύ των ομάδων και να μη δείχνει το ΠΑΣΟΚ τρικυμιώδη εικόνα (κατ’ ουσίαν τρικυμίας εν ποτηρίω) που τροφοδοτούν οι προσωπικές πολιτικές σκοπιμότητες του δημάρχου Αθηναίων Χάρη Δούκα.
Στο κείμενο της εισήγησης για την πολιτική απόφαση του συνεδρίου που εισηγήθηκε (οι πολιτικές αποφάσεις είναι στριφνά κείμενα κωδικοποιημένου λόγου που δεν ενδιαφέρουν τους ψηφοφόρους), αποκλείει ενδεχόμενη συνεργασία με τη ΝΔ.
Βέβαια είχε δίκιο η Άννα Διαμαντοπούλου που είπε πως με μια τέτοια απόφαση δείχνει ότι το ΠΑΣΟΚ ετεροκαθορίζεται, αλλά είναι υψηλή πολιτική για την μπρουτάλ αριστεροσύνη του δημάρχου, που θέλει και στα εσωκομματικά κιτάπια να καταγραφεί η συνεργασία με τις «προοδευτικές δυνάμεις».
Ακόμη και τώρα που αυτές βυθίζονται στην ανυπαρξία και την αφερεγγυότητα. Με την ισχνή Νέα Αριστερά ως πολιτική δύναμη του 1% να προσανατολίζεται να συναντήσει στους δρόμους της ριζοσπαστικότητας τον Βαρουφάκη, την Ανταρσυα, τις συλλογικότητες, ενδεχομένως και τον Λαφαζάνη.
Και την προσοντούχο ελίτ της Κοινοβουλευτικής Ομάδας, με τον παραιτηθέντα Χαρίτση και την Αχτσιόγλου ως πιο επιφανείς, να ετοιμάζονται να εναποθέσουν την ελπίδα τους στη μεγαθυμία ή την ανάγκη του Αλέξη, να τους καλέσει από τον εξώστη στην κεντρική σκηνή.
Η αλήθεια είναι ότι οι ανωτέρω και κάποια άλλοι, όπως π.χ. ο Τζανακόπουλος, επέδειξαν διοικητική ικανότητα στις υπουργικές τους θέσεις, αν και πρωτάρηδες. Ενίοτε δεν απέφυγαν την πονηριά και την κομματική σκοπιμότητα, αλλά δεν τροφοδότησαν ιλαρότητα.
Επιστρέφοντας στο ΠΑΣΟΚ, μπορεί να βρέθηκε η μέση οδός και να ησύχασε κάπως ο Δούκας, αλλά επειδή ο Ανδρουλάκης είναι εξπέρ στα εσωκομματικά μαγειρέματα, είχε νέες εκπλήξεις. Αιφνιδίασε τους υπολοίπους με πρόταση, πριν την εκλογή νέας ηγεσίας να διεξάγεται συνέδριο με ανανεωμένο σώμα συνέδρων.
Δεν θα τα παραθέσουμε λεπτομερώς γιατί δεν ενδιαφέρουν τον μέσο πολίτη, οι ευεσιτεχνίες των εσωκομματικών δολιχοδρομιών. Απλώς θα αναφέρουμε ότι η μεθόδευση παρουσιάστηκε «προς τα έξω» ως αποτροπή φαινομένων τύπου Κασσελάκη.
Ισχνό επιχείρημα γιατί ο Κασσελάκης και με τέτοια διαδικασία θα είχε εκλεγεί. Στην απελπισία τους οι Συριζαίοι, εμφορούμενοι από μανικό αντιμητσοτακισμό, πάλι θα ψήφιζαν αυτόν που θα νικούσε τον Μητσοτάκη επειδή… ήξερε καλύτερα οικονομία και αγγλικά!
Ο Δούρειος ίππος πάντως δεν ήταν ο Κασσελάκης, όπως δεν θα είναι και στο ΠΑΣΟΚ μια αντίστοιχη περίπτωση. Ο δούρειος ίππος ήταν η απελπισία. Κάτι από το οποίο όμως θαρρούμε δεν κινδυνεύει το ΠΑΣΟΚ.
Παρόλη την άμβλυνση των κομματικών ταυτοτήτων, το κόμμα παραμένει μια, ας την πούμε «ιδιαίτερη φυλή», η οποία δεν ψάχνει από μηχανής Θεούς. Αναδεικνύει την ηγεσία της εκ των ενόντων, από τα δικά της παιδιά. Γι’ αυτό και διέψευσε τις προσδοκίες Τσίπρα, ο οποίος πίστευε πραγματικά ότι στις εκλογές του 2019 θα το απορροφήσει…
Αυτό που προσελκύει τους ψηφοφόρους είναι το «αφήγημα». Η υπόσχεση για «ακόμα καλύτερες μέρες » όπως ήταν ένα παλιό σύνθημα. Και σε αυτό η αξιωματική αντιπολίτευση έχει ατυχήσει.
Αφήγημα δεν είναι να ηττηθεί η ΝΔ έστω και με μια ψήφο διαφορά. Και μάλιστα με την συγκεκριμένη δημοσκοπική διαφορά των δύο κομμάτων τροφοδοτεί σαρκαστική διάθεση. Ο Ανδρουλάκης δεν το κατανόησε ώστε σιωπηρώς να το αποσύρει και να υιοθετήσει νέους στόχους.
Κάνει το λάθος που έκανε και η Αριστερά, η οποία υιοθέτησε όψιμα το πασοκικό σύνθημα «Ο λαός δεν ξεχνά τι σημαίνει δεξιά». Μόνο που η αποτελεσματικότητα του συνθήματος έλαμψε προ πεντηκονταετίας. Για να το πούμε σχηματικά, συγκινεί παππούδες αλλά όχι τα εγγόνια τους που δεν έχουν κανένα βίωμα με τη Δεξιά στην οποία αναφέρεται το σύνθημα. Αλλωστε η ίδια η Δεξιά έχει διαφοροποιηθεί υπό τις ηγεσίες Κώστα Καραμανλή (του ανηψιού) και Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αλλά έστω και ως υπόθεση εργασίας: Εάν πραγματοποιείτο «η μία ψήφος διαφορά», αυτό θα ήταν προϋπόθεση, όχι αφήγημα για το ποιες ευοίωνες αλλαγές θα έφερνε στη ζωή του μέσου ψηφοφόρου. Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να έχει απαντήσεις, δεν προδικάζουμε, δεν μηδενίζουμε, ωστόσο δεν τις έχει εμπεδώσει στον πολίτη. Δεν τις έχει εμπνεύσει ως συλλογική προσμονή.
Αν εξέλθει του συνεδρίου με την ίδια καταγγελτική φρασεολογία, χωρίς ελκυστικό αφήγημα, η βελόνα θα μείνει κολλημένη και η θέση του Ανδρουλάκη θα τελεί υπό αμφισβήτηση. Πολύ περισσότερο που μόνο το 5% από το δημοσκοπικό 14-15% 15% του κόμματος, του αναγνωρίζει πρωθυπουργική καταλληλότητα.
