Μην τρελαίνεστε με την φασαρία για την αίθουσα. Σε μια βδομάδα αυτή η βαβούρα θα χει ξεχαστεί. Δεν θα την θυμούνται ούτε αυτοί που σήμερα διατείνονται ότι (επί τούτου) τους στρίμωξε εκεί μέσα ο Φλωρίδης, ούτε εκείνοι που λένε ότι και στο Μπάκιγχαμ να είχαν βάλει την Κωνσταντοπούλου με την Καρυστιανού, εκείνες θα διαμαρτύρονταν. Μην το ψάχνετε αναγνώστες μου, το 60%-40% του δημοψηφίσματος του 2015 ζει και βασιλεύει. Απλώς το 40% έχει αρχηγό και μια σχετικά συμπαγή μάζα λογικών ανθρώπων, ενώ το 60% έχει δέκα αρχηγίσκους κι έναν συρφετό ανίκανο να σκεφτεί και να δράσει ενιαία. Αυτό μας σώζει.
Μίλησα αυτές τις μέρες με φυσιολογικά σκεπτόμενους ανθρώπους, που θορυβημένοι από την τηλεοπτική εικόνα της πρώτης μέρας, είπαν αγανακτισμένοι. «Μα είναι δυνατόν να μην τα χει προβλέψει αυτά η κυβέρνηση; Να μην μπορεί να βρει μια αίθουσα; Χάνει το δίκιο της έτσι». Δεν ανησυχώ γι αυτούς, διότι διαθέτουν ικανό περίσσευμα μυαλού ώστε στην συνέχεια να κρίνουν την ουσία απόδοσης δικαιοσύνης, κι όχι να παρασύρονται από ουρλιαχτά και αναθέματα που θα επανέρχονται διαρκώς στις οθόνες μας ως τηλεοπτική λούπα.
Μην κοροϊδευόμαστε αγαπητοί μου, αυτοί που εφηύραν και διακίνησαν τα ξυλόλια, τα παράνομα φορτία του λαθρεμπορίου και τα κομπογιαννίτικα πειράματα με τα έλαια σιλικόνης, συνεχίζουν να υπάρχουν. Με κάθε ευκαιρία θα τα επαναφέρουν ή μάλλον θα επαναφέρουν τα πολιτικά δήθεν συμπεράσματα όλης αυτής της συνωμοσιολογίας. Το 60% που πιστεύει στην συγκάλυψη και στην εγκληματική δράση των κυβερνώντων, δεν έχει εκλείψει. Βρίσκεται μέσα και γύρω από την αίθουσα του δικαστηρίου και είναι πάντα έτοιμο – δια των εκπροσώπων του – να εφεύρει αφορμές για να την ανατινάξει την δίκη.
Αν κερδίσαμε κάτι από την σταδιακή αποκάλυψη του τηλεοπτικού και σοσιαλμιντιακού κομπογιαννιτισμού για τα Τέμπη, αλλά και από την εκδήλωση των αρχηγικών προθέσεων της Καρυστιανού, ήταν ότι ήρθε στα συγκαλά του ένα κομμάτι του 40% που είχε κλονιστεί απ’ αυτά που άκουγε. Έτσι, επανασυγκολλήθηκε στοιχειωδώς ένα μέτωπο λογικής που ξέρει τι ζητά από την δίκη. Ζητά ακριβοδίκαιη δικαιοσύνη, απόδοση ευθυνών με στοιχεία και τιμωρία πραγματικών ενόχων, δίχως να συγχέει κρακεράκια με δήθεν πουλημένους δικαστές και αρχηγικές φαντασιώσεις με ουρλιαχτά για ενιαία αίθουσα 1.500 ατόμων, αλλιώς η δίκη δεν θα ναι δίκαιη.
Τρία χρόνια τώρα ζούμε με το βάρος των Τεμπών στους ώμους μας. Ρωτήστε δέκα τυχαίους ανθρώπους του κύκλου σας να σας πουν ποια είναι τα ονόματα των πρωταγωνιστών αυτής της τραγικής υπόθεσης. Θα σας πουν την Καρυστιανού, τον Ρούτσι, την Κωνσταντοπούλου, τον Πλακιά, τον Καραμανλή, τον Τριαντόπουλο, τον Λακαφώση, τον Παπαδημητρίου (του ΕΟΔΑΣΑΜ) και μερικούς παρόμοιους ακόμη.
Κι αν τους ρωτήσετε «ο Βασίλης Σαμαράς;», εκείνοι θ’ απαντήσουν «ποιος Σαμαράς;». Κι όμως, έτσι λέγεται ο μοιραίος σταθμάρχης που είχε μπροστά του δυο γραμμές να βάλει πάνω τους δυο τραίνα, αλλά εκείνος τα ‘βαλε σε μία. Πλην δεν τον θυμάται κανένας αυτόν, τον πρόδηλα υπεύθυνο και ένοχο. Απ’ αυτόν ξεκινάμε κι ύστερα πάμε σ’ όλους τους υπόλοιπους που είχαν ευθύνη και θα κριθούν. Μόνο που πολιτικά ο σταθμάρχης δεν έχει ψωμί, ενώ τα ξυλόλια, τα λαθρεμπόρια, τα μπαζώματα, η συγκάλυψη και τώρα η αίθουσα, έχουν τόνους αρτοσκευασμάτων, όσων φτιάχνει το σιτάρι όλου του θεσσαλικού κάμπου και βάλε.
Ρωτήστε και τον πρώην Πρόεδρο του Παναθηναϊκού Νίκο Κωνσταντόπουλο, θα σας το βεβαιώσει.
