Όταν τον περασμένο Σεπτέμβρη άρχισαν οι διαδηλώσεις στο Νεπάλ που ως κατάληξη είχαν την παραίτηση του πρωθυπουργού Σάρμα Όλι, πήρε επαναστατική φωτιά η αριστερή πτέρυγα των ελληνικών σόσιαλ μίντια. Κατελήφθησαν από επαναστατικό οργασμό αφού η ιδέα του ξεσηκωμένου λαού είναι το απόλυτο ηδονικό φετίχ για κάθε αριστερό, αντιεξουσιαστή και δικαιωματιστή.
Φευ, οι ενθουσιώδεις ιαχές κόπηκαν περίλυπες όταν έμαθαν ότι η κυβέρνηση του Νεπάλ εναντίον της οποίας ξεσηκώθηκε ο «Άγιος λαός» (για να θυμηθούμε τον Ελύτη) ήταν φτιαγμένη από τα πιο γλυκά όνειρα της Αριστεράς:
Ήταν μια μείξη ορθόδοξων κομμουνιστών και μαοϊκών, η οποία παρότι δεν ακολούθησε ακραία κομμουνιστική ιδεολογία, αλλά μάλλον φοβική μεταρρυθμιστική, βούλιαξε μέσα στη διαφθορά και την ιδιοποίηση των κρατικών πόρων προς όφελος της κόκκινης ελίτ.
Έκτοτε το Νεπάλ ξεχάστηκε, όπως για άλλους λόγους έχει ξεχαστεί επί χρόνια, μέσα σε ντροπιαστική σιωπή, ο απελπισμένος αγώνας του ιρανικού λαού να αποτινάξει την μεσαιωνική θρησκόληπτη φεουδαρχία των Μουλάδων.
Οι δικαιωματιστές, οι διεθνιστές, οι φεμινιστικές οργανώσεις, τα τμήματα ισότητας των «προοδευτικών» κομμάτων, δεν ένιωσαν την παραμικρή αλληλεγγύη, δεν εξέδωσαν την παραμικρή νότα στήριξης στις αλλεπάλληλες εξεγέρσεις του Ιρανικού λαού.
Οργανώσεις, διανοούμενοι και καλλιτέχνες που είναι «με τον άνθρωπο», που σε πύρινα άρθρα ριπίζουν καταγγελίες κατά της πατριαρχικής κοινωνικής δομής του δυτικού κόσμου και της τοξικής αρρενωπότητας του «λευκού άνδρα», ορκισμένοι υπερασπιστές των δικαιωμάτων και καλώς (π.χ. ΛΟΑΤΚΙ+ ή της φυλομετάβασης), δεν έβγαλαν άχνα όταν το 2022 δολοφονήθηκε η Μάχσα Αμινί που συνελήφθη από την «αστυνομία ηθών» επειδή μια τούφα των μαλλιών της ξέφευγε από τη μαντήλα.
Ούτε έστειλαν ένα μήνυμα συμπαράστασης στις ηρωικές γυναίκες του Ιράν που ξεσηκώθηκαν, βγήκαν στους δρόμους, διαδήλωσαν κατά του θεοκρατικού καθεστώτος, με πάθος και κίνδυνο της ζωής τους, για το απλό δικαίωμά τους να μην φοράνε μαντήλα. Γιατί το πρόβλημά τους δεν ήταν η μαντήλα ως εξάρτημα που υπονόμευε την φιλαρέσκειά τους.
Ήταν η συμβολική απεικόνιση της χρόνιας καταπίεσης, της μετατροπής τους από ανθρώπινα όντα σε «πράγματα», με μόνη χρησιμότητα την αναπαραγωγική τους ικανότητα.
Αλλά για τους «ευαίσθητους» ο λαός του Ιράν που ξεσηκώνεται, διαδηλώνει και δέχεται σφαίρες στο ψαχνό, δεν αξίζει την διεθνιστική συμπαράσταση, αφού τα βάζει με το καθεστώς των μουλάδων που στο φαντασιακό τους, είναι ο αδυσώπητος εχθρός, το γεωπολιτικό ανάχωμα του αποικιοκρατικού Ισραήλ και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Στην κρισάρα τους δεν διαθλάται και δεν εντοπίζεται το ξεστράτισμα της επανάστασης στην ανελευθερία και την καταπίεση από μεσαιωνικούς εξουσιαστές.
Πολλοί κάποτε χειροκροτήσαμε και ευφρανθήκαμε με την πτώση του αιμοσταγούς καθεστώτος του Σάχη (ναι και ο γράφων από τους πρώτους). Και είναι λάθος η τωρινή μεταμέλεια κάποιων επειδή τότε χειροκρότησαν την επανάσταση. Δεν ήταν μάντεις να ξέρουν σε τι έρεβος θα καταλήξει.
Άλλωστε κατά του Σάχη δεν είχαν βγει στους δρόμους μόνο οι θρησκόληπτοι. Ήταν το σύνολο των πολιτών που δεν ανήκαν στους εκλεκτούς του καθεστώτος. Με πρώτες από όλες τις γυναίκες. Τις γιαγιάδες αυτών που σήμερα δεν έχουν δικαιώματα ανθρώπου.
Η πρώτη «κρυάδα» μας ήρθε όταν το καθεστώς του Χομεϊνί άρχισε την μαζική καταστολή, τις φυλακίσεις και τις εκτελέσεις μελών του κομμουνιστικού κόμματος Τουντέχ (κόμμα των μαζών) το οποίο τον στήριξε να ανέβει στην εξουσία. Και τους έσφαξε γιατί ήταν άθεοι και ήθελαν κοσμική διοίκηση. Μιλάμε για χιλιάδες εκτελεσμένα μέλη (γνωστή «η σφαγή του 1988»). Αφού τον βοήθησαν οι πρώην συναγωνιστές του εναντίον του Σάχη, έγιναν για τον Χομεϊνί «Το φίδι που απειλούσε το Ισλάμ».
Όμως το …φίδι, η Αριστερά, σιώπησε μπρος στη μαζική σφαγή των ομοϊδεατών τους, γιατί όπως προείπαμε, το καθεστώς των Μουλάδων ήταν εναντίον του Ισραήλ και του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
Ούτε τώρα υπάρχει νύξη συμπαράστασης υπέρ των φτωχοποιημένων πολιτών του Ιράν που μέσα στην συσσωρευμένη απόγνωσή τους από κύματα ανελευθερίας και ανέχειας, βγαίνουν στον δρόμο και φωνάζουν «Θάνατος στον δικτάτορα».
Έφτασαν στο σημείο να φωνάζουν «Αναπαύσου εν ειρήνη Ρεζά Σαχ» (πρώτος Σάχης του Οίκου του Παχλεβί, τον οποίο ανέτρεψαν). Και όπως ήδη γράφτηκε, το σύνθημα «δεν εκφράζει απλώς νοσταλγία, αλλά την ανοιχτή απόρριψη της Ισλαμικής Δημοκρατίας ως ιστορικού αδιεξόδου».
Αλλά αυτά είναι… ιδεολογικά θέματα. Δεν αγγίζουν την ευαισθησία αυτών που είναι με τον άνθρωπο…
