Αποτελεί ιστορικό ατύχημα που δε ζει στις μέρες μας ο Γιάννης Μαρής για να συγγράψει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα με αυτόν ή με παρεμφερή τίτλο. Θα γινόταν μπεστ-σέλερ και θα φιγουράριζε στα ευπώλητα των κυριακάτικων εφημερίδων. Αυτό το κενό που αφήνει η απουσία του Γιάννη Μαρή θα μπορούσε κάλλιστα να το καλύψει η κυρία Αγγελική Νικολούλη με μια σειρά εκπομπών στην τηλεόραση.
Αν το κάνει, θα παρελάσουν όλοι οι γνωστοί τηλεοπτικοί ντετέκτιβ, απόστρατοι αστυνομικοί, μέντιουμ και φυσικά θα ακουστεί και η φωνή του κοινού που όλο και κάτι θα είδε από τη σκηνή της δολοφονίας και θα θέλει να το καταθέσει. Είμαι σίγουρος πως στο τέλος θα βρεθεί ο δολοφόνος.
Να μην ξεχάσω και τον πασίγνωστο μεγαλοδημοσιογράφο ο οποίος, με κάθε βεβαιότητα, θα ανακαλύψει πώς η τότε ρωσική FSB, δυστυχώς, δεν μπόρεσε να αποτρέψει τη δολοφονία του Κυβερνήτη από την Ιντέλιτζενς Σέρβις της εποχής εκείνης, κάτι που πέτυχε σχεδόν 180 χρόνια μετά, όταν έσωσε έναν Έλληνα πρωθυπουργό από το δολοφονικό χέρι της CIA.
Κυκλοφορεί και μια άλλη άποψη, που διακινείται μεταξύ των κριτικών του κινηματογράφου πως, τελικά, δολοφόνος του Καποδίστρια είναι ο σκηνοθέτης της ταινίας, μια άποψη την οποία δεν ασπάζομαι. Γενικώς, οι κριτικοί κινηματογράφου, είναι δυσκοίλιοι στο να πουν έναν καλό λόγο για μια ταινία, με πατριάρχη αυτού του είδους τον περίφημο Μηνά Χρηστίδη, των παλαιοτέρων δεκαετιών. Είμαι όμως υποχρεωμένος, για λόγους αντικειμενικότητας, να καταγράψω και αυτή την εκδοχή για τον πιθανό δολοφόνο του Κυβερνήτη.
Ήδη, όπως πληροφορούμαι, εμπειρογνώμονες του Διαδικτύου, εξετάζοντας τη σφαίρα που αστόχησε, κατέληξαν στο συμπέρασμα πως ήταν από αυτές που χρησιμοποιούσαν οι Άγγλοι κομάντος της εποχής και δε διέθεταν στο οπλοστάσιό τους οι Μαυρομιχαλαίοι. Συνεπώς, υπήρχε ένα βαθύτερο σχέδιο στο οποίο εμπλεκόταν σίγουρα οι Εγγλέζοι αποικιοκράτες και πιθανόν και κάποιοι ντόπιοι συνεργάτες τους.
Μέχρι στιγμής δεν εξακριβώθηκε εμπλοκή του Μετερνίχου, του Κίσινγκερ της εποχής, ούτε των Εβραίων.
Είμαι σίγουρος πως όταν εκδοθεί το τελικό πόρισμα θα δικαστούν συμβολικά οι ένοχοι σε ένα λαϊκό δικαστήριο στην πλατεία Συντάγματος, κατά το πρότυπο της δίκης και καταδίκης του Μπιλ Κλίντον. Θα ήθελα να συμβάλω σε αυτή τη διαδικασία προτείνοντας τα ονόματα του προέδρου του δικαστηρίου και του λαϊκού κατηγόρου, αλλά δεν το κάνω για να μην προκαταλάβω την κρίση της οργανωτικής επιτροπής της δίκης.
Η μόνη άμυνα που έχει ένας στοιχειωδώς λογικός άνθρωπος απέναντι στον παραλογισμό, στον φανατισμό και στη γελοιότητα, είναι το χιούμορ. Όμως το χιούμορ είναι μια δύσκολη υπόθεση διότι, σε τελική ανάλυση, αφορά την κοινή οπτική και εκτίμηση κάποιων σημαντικών καταστάσεων από ομάδες πολιτών. Αυτή η ταύτιση αντιλήψεων καθορίζει και το αν ένα σχόλιο ή ένα κείμενο γίνεται αντιληπτό ως χιουμοριστικό ή κακόβουλο.
Πάντως, για να το σοβαρέψω λίγο, η προσφυγή στο μακρινό παρελθόν για αναζήτηση προτύπων για το σήμερα, είναι ο ασφαλέστερος τρόπος για να διαπιστώσουμε πως κάποιοι έχουν πεθάνει, απλώς δεν το ξέρουν.
