Αντί να στρωθούν στη δουλειά και να δουν πώς από το 15% θα πάνε ψηλότερα, βάλθηκαν κάποιοι στο ΠΑΣΟΚ να ξαναγυρίσουν στα πέτρινα χρόνια του μονοψήφιου ποσοστού. Φαίνεται πως η κακομοιριά έχει μπει στο πετσί τους.
Βλακωδώς ερίζουν με ποιο κόμμα θα συνεργαστούν ή δε θα συνεργαστούν μετά τις εκλογές που απέχουν πάνω από ένα χρόνο. Λες και αυτοί θα έχουν τότε την πρωτοβουλία των κινήσεων. Αφήνω κατά μέρος το γεγονός πως με τα μυαλά που κουβαλούν, πιο πιθανό είναι να κατρακυλήσουν στην 3η ή και στην 4η θέση το βράδυ των εκλογών, παρά να αποτελέσουν ρυθμιστή της μετεκλογικών εξελίξεων.
Καλά, δεν τα βλέπουν όλα αυτά; Κάποιοι τα βλέπουν, αλλά πάντα η λογική υποχωρεί όταν επικρατούν οι ακραίοι. Αυτοί φωνάζουν πιο πολύ.
Το πρόβλημα το έχουμε καταλάβει όλοι. Μια ομάδα μέσα στην ηγεσία του Κινήματος, που εκπροσωπεί και ένα μέρος της βάσης, θέλει να συνεργαστεί με τη ριζοσπαστική Αριστερά επάνω σε ένα κοινό πρόγραμμα διακυβέρνησης. Δεν είναι κακή ιδέα, καθώς έτσι ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο. Υπάρχει όμως μια προϋπόθεση για να είναι αυτή η πορεία αποτελεσματική. Να την ακολουθήσει όλο το ΠΑΣΟΚ, τόσο στην κορυφή όσο και στη βάση. Κάτι που με τα σημερινά δεδομένα φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο.
Έτσι, όσοι προωθούν τη γραμμή του λαϊκού μετώπου -περί αυτού πρόκειται- σε πρώτη φάση επιδιώκουν το Συνέδριο του Κινήματος, με απόφασή του, να κλείσει την πόρτα της κυβερνητικής συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία. Αφού επιτευχθεί αυτός ο προκαταρκτικός στόχος, θα εμφανιστεί στο τραπέζι η πρόταση της συγκρότησης λαϊκού μετώπου, ως στρατηγική της επιστροφής του ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.
Παρακάμπτω τα προβλήματα της σύνταξης ενός κοινού προγράμματος ή του ποιος θα ηγείται του μετώπου ή πώς θα ξεπεραστεί το κώλυμα που θέτει ο εκλογικός νόμος για το μπόνους των 50 εδρών. Ας πούμε πως με καλή διάθεση και πολλή φαντασία αυτά τα προβλήματα λύνονται.
Το μείζον ζήτημα είναι σε τι ποσοστό η βάση του ΠΑΣΟΚ θα ακολουθήσει αυτή τη στρατηγική, με δεδομένο ένα κομμάτι, που υπολογίζεται χοντρικά περί το 25-30%, έχει σαφέστατη αντι-ΣΥΡΙΖΑ τοποθέτηση, άρα τάσσεται κατά μιας τέτοιας συνεργασίας. Δηλαδή ένα 4-5% της φαινόμενης δύναμης του Κινήματος. Δεν το λες και λίγο.
Πάντα σε τέτοιες στρατηγικές κινήσεις σημασία έχει και το πώς τις προσλαμβάνει ο αντίπαλος, δηλαδή η Νέα Δημοκρατία. Εκτιμώ ότι το λαϊκό μέτωπο είναι καλοδεχούμενο για το κυβερνών κόμμα. Αφ΄ενός υπάρχει ένας αξιοσημείωτος αντίπαλος πόλος που θα λειτουργήσει συσπειρωτικά και αφ΄ετέρου εκείνο το 4-5% του ΠΑΣΟΚ που διαφωνεί με αυτή τη στρατηγική, υπάρχουν πολύ σοβαρές πιθανότητες στην κάλπη να ψηφίσει Νέα Δημοκρατία.
Η ηγετική ομάδα υπό τον Ν. Ανδρουλάκη αντιλαμβάνεται σε τι δρόμους οδηγεί το ΠΑΣΟΚ η στρατηγική του λαϊκού μετώπου και πόσο αδιέξοδη είναι μια δέσμευση με απόφαση Συνεδρίου για τη μετεκλογική συνεργασία. Ο Ν. Ανδρουλάκης, παρά τα όσα του καταλογίζουν, είναι ο μόνος που μπορεί να κρατήσει το ΠΑΣΟΚ ενωμένο. Οι στρατηγικές των κατά φαντασία δελφίνων και πρώην κηπουρών, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν στην περιθωριοποίηση του Κινήματος. Συγχρόνως αποτελούν σωσίβιο στην επιστροφή Τσίπρα. Το κάθε κόμμα είναι «άξιο» των επιλογών του.
